เหน็ดเหนื่อยกันมายาวนานร่วม 14 วัน และแล้ววันที่ 17 พฤษภาคม 2550 ก็ถึงวันที่โครงการสานสัมพันธ์นิสิตโครงการนิสิตเรียนล่วงหน้า ครั้งที่ 3 ต้องปิดตัวลงอย่างน่าใจหาย เย็นวันนั้น นิสิตทยอยมาร่วมงานกันอุ่นหนาฝาคั่ง ทุกคนพกพารอยยิ้มอันอิ่มเอมมาถ้วนหน้า
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">หลัง รศ.สุรชา อมรพันธุ์ รองอธิการบดีฝ่ายพัฒนานิสิตและเขตพื้นที่กล่าวเปิดงาน พร้อมมอบเกียรติบัตรให้แก่นิสิตอาสาสมัครช่วยงานเสร็จสิ้น คุณสุริยะ สอนสุระ คนกิจกรรม ก็นำเสนอผลงาน “ชั่วข้ามคืน” ฉายภาพวีดีทัศน์ประมวลภาพตั้งแต่วันแรกจนถึงวันสุดท้าย มีทั้งสุดซึ้งและเฮฮา เรียกความสนใจได้ทั่วทั้งอาคารพลศึกษา</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p><div style="text-align: center">
</div>
<div style="text-align: center">
</div></p> <p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ต้องยอมรับว่า หน่วยงานของผมไม่มีเจ้าหน้าที่สันทัดเรื่องการตัดต่อวีดีโอ, ไม่มีเครื่องไม้เครื่องมือ, ไม่มีอุปกรณ์, ไม่มีห้องอัด แต่ที่ทำ ๆ กันนั้น ล้วนมาจาก “ใจรัก” และการใฝ่รู้ของคุณสุริยะ สอนสุระทั้งสิ้น </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">งานวันนี้, เรากำหนดให้มีกิจกรรม “ประกวดขวัญใจนิสิตโครงการเรียนล่วงหน้า” โดยมีเงื่อนไขให้แต่ละกลุ่มส่งผู้เข้าร่วมประกวดเป็นชาย 1 หญิง 1 , แต่งกายด้วยชุดพื้นถิ่นอีสาน และแสดงความสามารถในแบบฉบับวัฒนธรรมอีสาน </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p> 


</p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เรากำหนดรูปแบบกิจกรรมให้ง่าย ๆ และไม่ซับซ้อน เน้นการสร้างบรรยากาศแบบเป็นกันเองมากกว่าการเดินเหินราวกับประกวดแฟชั่น !</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมสังเกตเห็นว่านิสิตหลายคนทำการบ้านมาอย่างดี การเลือกชุดแต่ละชุดก็มีการศึกษาความรู้และรายละเอียดที่เกี่ยวข้องมาอย่างเต็มที่ สามารถนำเสนอข้อมูลได้ว่าชุดที่ใส่มานั้น เป็นชุดอะไร ? สื่อให้เห็นอะไร ? และทำด้วยอะไรมาบ้าง ? </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">นอกจากนั้นการแสดงความสามารถพิเศษก็ล้วนแล้วแต่เฮฮาไม่น้อย บางคนร่ายรำในแบบวิถีอีสาน ถูกบ้างไม่ถูกบ้าง, บ้างร้องเพลงโคราชได้อย่างน่าทึ่ง, แต่ที่สังเกตเห็นเด่นชัดอีกประการก็คือ ผู้ที่สวมชุดแต่งกายในแบบพื้นถิ่นอีสานก็ล้วนเป็นคนในท้องถิ่นนั้น ๆ ซึ่งส่วนใหญ่มักมาจากโซนอีสานใต้ และเลือกที่จะนำเสนอชุดแต่งกายของอีสานใต้ได้อย่างโดดเด่น </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">หรือนั่นอาจจะเป็นภาพสะท้อนทางของความคิดของนิสิต ที่มองว่า ชุดแต่งกายของอีสานใต้ซึ่งได้รับอิทธิพลมาจากวัฒนธรรมขอมโบราณดูอลังการ วิจิตรกว่าใครอื่นก็เป็นได้ กระมัง, จึงได้เลือกเฟ้นที่จะสวมใส่ชุดเหล่านั้นขึ้นเวทีอย่างหนาตา</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>



</p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">สำหรับผมแล้ว, รางวัลและผลของการแข่งขันย่อมไม่ใช่การประเมินชี้วัด แต่การหยั่งคิดถึงกระบวนการทำงานของนิสิต คือสิ่งที่ผมสนใจและต้องการให้พวกเขาเรียนรู้ร่วมกันอย่างแน่นแฟ้น รวมถึง การมองถึงจุดยืนของ“ลูกอีสาน” ที่มีต่อความเป็น “อีสาน” ว่ามีมากน้อยแค่ไหน? และอย่างไร ?</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">และผมก็เชื่อว่า พวกเขาจะต้องได้อะไรบ้างล่ะ ไม่มากก็น้อย หรืออย่างน้อยก็ต้องได้ทำความเข้าใจกับความเป็นวัฒนธรรมอีสานบ้าง ! </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">นอกจากนั้น เรายังได้เลี้ยงขนมพอเป็นพิธี โดยการแจกจ่ายข้าวต้มมัดให้นิสิตได้ทานรองท้อง ผมพยายามอธิบายว่า ข้าวต้มมัด เป็นเสมือนสัญลักษณ์ทางวัฒนธรรมอีสาน สะท้อนมิติความกลมเกลียวและเหนียวแน่นของมิตรภาพที่คนอีสานมีต่อกัน</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมไม่รู้ว่านิสิตจะรู้ซึ้งกับความบวนความหมายนั้นหรือไม่ แต่ผมก็ดีใจที่เห็นพวกเขาได้รับประทานและแบ่งปันกันอย่างมีความสุข</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมดีใจที่ได้ปิดงานนี้ในแบบลักษณ์ของความเป็นอีสาน - จากคนอีสาน ถึงลูกหลานอีสาน ในมหาวิทยาลัยที่ตั้งอยู่บนผืนแผ่นดินอีสาน - ที่ราบสูง</p>
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"> </p>
ส่วนผลของการประเมินโครงการนี้เป็นเช่นไรนั้น คงได้นำมาบอกกล่าวกันในโอกาสต่อไป
</span><p></p><p></p>
มีบุคลากรอย่างคุณสุริยะ สอนสุระ หัวหน้าอย่างพี่พนัส ก็ไม่ต้องห่วงแล้วครับ ต้องร่วมชื่นชม
สวัสดีครับ อ.ขจิต
สวัสดีครับ น้องแจ๊ค <table border="0"><tbody><tr>
</tr></tbody></table><p>สองวันนี้พี่มีเวลาในบล็อกมากขึ้น แต่จากนี้ก็ไปราชการยาวร่วมสัปดาห์เลยทีเดียว</p><p>…</p><p>ยืนยันเหมือนที่แจ๊คบอกกล่าว (ครับ) มีคนอย่างสุริยะ … มือนวัตกรรมข้ามคืนอยู่กับตัว … พี่ไม่กลัวอะไร ..กลัวก็แต่แกจะทำไม่ทันอย่างเดียว, เท่านั้นเอง</p>
และผมก็เชื่อว่า พวกเขาจะต้องได้อะไรบ้างล่ะ ไม่มากก็น้อย หรืออย่างน้อยก็ต้องได้ทำความเข้าใจกับความเป็นวัฒนธรรมอีสานบ้าง !
นอกจากนั้น เรายังได้เลี้ยงขนมพอเป็นพิธี โดยการแจกจ่ายข้าวต้มมัดให้นิสิตได้ทานรองท้อง ผมพยายามอธิบายว่า ข้าวต้มมัด เป็นเสมือนสัญลักษณ์ทางวัฒนธรรมอีสาน สะท้อนมิติความกลมเกลียวและเหนียวแน่นของมิตรภาพที่คนอีสานมีต่อกัน
ได้รับรู้และเรียนรู้เพิ่ม....จนอยากจะมีโอกาสได้ร่วมเรียนรู้ต่อ ๆ ไป....แม้เป็นลูกอีสานโดยกำเนิด...แต่ก็เว้าอีสานบ่ได้....พวกพูดไม่ชัดสักอย่าง....โคราชบ้านเอ็ง...อิอิ
เป็นกำลังใจให้คนกิจกรรมทุกๆคนค่ะ ที่ช่วยกันขับเคลื่อนกิจกรรมจดบรรลุเป้าหมาย
สวัสดีครับ อ.แพนด้า <table border="0"><tbody><tr>
</tr></tbody></table><p>ขอบพระคุณครับที่แวะมาให้กำลังใจผมและทีมงาน</p><p>ปีนี้, งบประมาณไม่เพียงพอต่อการจัดกิจกรรม ทำให้ทำงานได้อย่างไม่เต็มที่ แต่ก็ถือว่ามีปรากฏการณ์ใหม่ที่เกิดขึ้นหลายอย่าง นิสิตได้เรียนรู้มากขึ้น ขณะที่เจ้าหน้าที่ก็ได้ฝึกทักษะตนเองไปพร้อม ๆ กับนิสิต</p><p>ผมว่าเป็นกิจกรรมที่ดี…ที่มหาวิทยาลัยต้องให้ความสำคัญอย่างเต็มที่และเต็มกำลังนะครับ</p><p>สำหรับพวกผมแล้ว…เต็มที่ แม้ไม่มีค่าจ้าง !</p>
เช่นกันครับ ...
ขอบคุณ
คุณวัฒนพงษ์ คงสืบเสาะ
...จิตคาราวะ เจ้าของโครงการที่กล้าเปลี่ยนแปลงแนวคิดและรูปแบบใหม่ ๆ
คุณจันเพ็ญ ศรีดาว.. ช่างภาพ พี่กลุ่ม คนคัดภาพ, เสนอภาพ และจิปาถะ
คุณ แดนไท ผู้หญิงเบ็ดเตล็ดของงานนี้
พี่อนงค์ ปะนะถัง .. คนจิตวิทยา ที่ลงแรงเอาจริงเอาจังกับงานนี้อย่างน่ายกย่อง
ผมดีใจมากมายเลยครับพี่ ที่วันนี้ผมได้อ่านอะไรหลายๆอย่างที่คนที่ผมรัก เคารพ และศรัทธา ได้เขียนเอาไว้ เพราะที่ผมพึ่งได้อ่านวันก็เพราะว่าผมไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าพี่ชายที่ผมรักและศรัทธาที่สุดคนนี้ได้มีการถ่ายทอดงานลงบนน่าเวปเพื่อให้หลายๆคนได้เข้ามาอ่าน คือวันนี้ผมก้อลองเข้ามาหางานที่ ท่านอาจารย์ Google ผมเลยลองพิมพืคำว่า พนัส ปรีวาสนา ลองดูและสิ่งที่ปรากฏตรงหน้าผมก็คือ สิ่งที่ผมค้นหามานานแสนนาน คือ บทความที่ชื่อว่า ตำนานกิจกรรม ประชุมเชียร์ : ปฐมบทความเป็น “หนึ่งเดียว” สู่ก้าวแรกของการทำ “กิจกรรม” เมื่อผมได้อ่านผมก็ได้รู้อะไรหลายๆๆอย่างในบทความนี้และผมก็เปิดดุน่าเวปต่างๆจนมาถึงน่าเวปน่านี้แหละครับ ผมอยากจะบอกพี่ว่า พี่เป็นทั้งพ่อ พี่ชาย และอาจารย์ในเวลาเดียวกัน ความรัก เคารพ และศรัทธาของผมที่มีต่อพี่จะไม่มีวันเสื่อมคลาย…
สวัสดีครับ <table border="0"><tbody><tr>
</tr></tbody></table><p>ไม่รู้เป็นใครกันแน่ … กระนั้นก็ขอบใจนะครับที่อุตส่าห์แวะเวียนมาอ่านและให้กำลังใจแก่ผม</p><p>เล่นยกยอปอปั้นกันเอง และบางเรื่องดูจะเกินจริงก็มีนะครับ เดี๋ยวคนอื่นจะอิดเอียนไปซะเปล่า ๆ </p><p>แต่ทุกเรื่องที่พี่เขียนก็ล้วนเป็นการบันทึกประวัติศาสตร์กิจกรรมของนิสิต มมส ทั้งนั้น และล้วนแต่เป็นเรื่องที่คนส่วนใหญ่มองข้ามไปอย่างน่าเสียดาย ซึ่งไม่ค่อยมีใครคิดจะบันทึกและต่อยอดไปสู่กันและกัน พี่เองเลยต้องแบกรับเรื่องราวต่าง ๆ และทำหน้าที่ส่งต่อไปยังนสิตรุ่นแล้วรุ่นเล่าอย่างไม่รู้จบ</p><p>อยากให้น้อง ๆ นิสิตรักและศรัทธาต่อสถาบัน เชื่อมั่นในวิถีกิจกรรมที่จะนำพาเราและสถาบันไปสู่จุดที่ดีกว่าที่ผ่านมา แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่า เราจะละเลยต่อประวัติศาสตร์อันทรงคุณค่าของเราเอง</p><p>นั่นแหละ… พี่จึงมักบอกเล่าประวัติศาสตร์ให้น้องนิสิตฟังอย่างไม่รู้เบื่อ เพียงเพื่อให้ทุกคน ได้เห็นคุณค่าของประวัติศาสตร์ เข้าใจในรากเหง้า และสามารถที่จะพัฒนาวันนี้ไปสู่วันพรุ่งนี้อย่างมีตัวตนที่ชัดเจน</p><p>ขอบใจมาก…ขอบใจอีกครั้ง….</p><p> </p>
ข้าวต้มมัดน่ากินจัง คงอร่อย
สวัสดีครับ คุณหมอรวิวรรณ
ข้าวต้มมัดอร่อยมากครับ.. ผมบอกนิสิตว่ากินซะ.. แบ่งกันกิน จะได้รักกันมาก ๆ
ผมก็พูดเรื่อยเปื่อยไปอย่างงั้นแหละครับ เพราะอันที่จริงเราไม่ค่อยมีงบค่าอาหารเลี้ยงคนจำนวนเยอะ ๆ ..ต่างหากครับ