live and learn .... forever

เรามักจะบอกนักศึกษาอยู่เสมอ ๆ  ว่า  การเป็นผู้ฟังที่ดีหรือที่เรียกว่าพหูสูตนั้นเป็นทางลัดที่จะช่วยให้เราได้ความรู้   ได้เรียนรู้จากผู้ที่มีวัยวุฒิและคุณวุฒิมากกว่า  ได้เรียนรู้จากผู้ที่มีความรู้มากกว่า   ผู้ที่เก่งกว่า   และได้เรียนรู้จากผู้ที่มีประสบการณ์มากกว่า   สิ่งที่พูดออกมานั้นได้ถูกกลั้นกรองหรือประมวลความรู้ทั้งหมดออกมาเป็นคำพูด  แล้วมาอธิบายให้เราเข้าใจได้  ถ้าสงสัยก็สามารถถามได้ทันทีซึ่งดีกว่าที่จะต้องไปเริ่มต้นทุกอย่างเองทั้งหมดเองคนเดียวณ วันนี้  สิ่งที่เราบอกนักศึกษาไปนั้นเราก็ได้นำมาใช้สอนตัวเองได้เป็นอย่างดี  

บางครั้งเราอาจจะเป็นผู้พูดมากกว่าผู้ฟัง  บางครั้งอาจจะเป็นทั้งผู้ฟังและผู้พูด   และบางครั้งก็ต้องเป็นผู้ฟังมากกว่าที่จะเป็นผู้พูด   สำหรับการได้เรียนรู้ประสบการณ์ใหม่ ๆ  ครั้งนี้   เราเริ่มต้นจากการเป็นผู้ฟัง ( ที่ดีหรือเปล่าไม่รู้ )   เราฟังเพื่อที่จะทำความเข้าใจ   ฟังเพื่อที่จะเรียนรู้   ฟังเพื่อสร้างมิตรภาพอันดีงามให้เกิดขึ้นระหว่างคณะทำงานทั้งหมด  และการฟังนี้เองก็ช่วยให้ความคลุมเครือในเรื่องที่ยังงงงวยในตอนต้นกลับเลือนหายไปทีละน้อย ๆ  ๆ  ๆ  เหมือนเมฆฝนแวะเวียนมาทักทายตามฤดูกาล  แล้วก็จากไปเมื่อถึงเวลา  แล้วก็พร้อมที่จะเดินทางกลับมาใหม่ .... เมื่อถึงเวลาเริ่มต้นฤดูกาลใหม่

ความเข้าใจเรื่องกระบวนการทำงาน  ความกระจ่างในเรื่องการจัดการความรู้  ( แม้จะเพิ่งเริ่มต้น  แต่ก็มั่นใจและเข้าใจกว่าเดิมที่ละเล็กที่ละน้อย  เก็บเล็กผสมน้อยไปเรื่อย ๆ  ) การรับรู้ธรรมชาติและความเป็นไปของผู้คนในแต่ละภาคนั้นทุกอย่างหลอมรวมกันมากขึ้น ๆ  ๆ ๆ 

......สิ่งเหล่านี้เริ่มต้นมาจาก  "การได้ฟัง"   ......

เมื่อได้ฟังจนเกิดความเข้าใจแล้วก็พร้อมที่จะนำความรู้   ความเข้าใจทั้งหลายทั้งปวงนั้นมาศึกษาค้นคว้าเพิ่มเติม นำมาลงมือปฏิบัติให้เห็นเป็นรูปเป็นร่าง  ...เป็นรูปธรรมที่ชัดเจน...   ให้บรรลุผลสำเร็จตามที่ได้ตั้งเป้าหมายไว้   เพราะถ้าหากว่าฟังอย่างเดียวแล้วไม่ลงมือทำก็ไม่เกิดประโยชน์  และไม่สามารถจะรู้ได้เลยว่า  "เราเข้าใจสิ่งที่ฟังมากน้อยเพียงใด"  เหมือนเวลาที่ถามนักศึกษาว่า  "มีใครสงสัยตรงไหนบ้างมั้ยคะ"  ก็มักจะไม่มีใครสงสัยหรือไม่กล้าสงสัยก็ไม่รู้นะ  .... แต่พอให้แบบฝึกหัดหรือทำการบ้านส่งก็จะรู้ได้เลยว่า ...ที่เราพูดไปนั้นมีใครเข้าใจและไม่เข้าใจบ้าง....

 ไม่ว่าเราจะเริ่มต้นฟัง  ณ  ที่ไหน   เวลาใด   แต่กว่าจะเดินทางไปถึงจุดหมายปลายทางความหวังที่กำลังรอวันที่ผันจะเป็นจริงนั้นย่อมต้องอาศัยพลังกาย   พลังใจ    และพลังสมองจากพวกเราทุกคน   

คิด ๆ  ดูแล้วเหมือนว่าตอนนี้พวกเรากำลังทำโครงการ  “เรียนรู้ร่วมกัน”   ไปพร้อม ๆ กันโครงการวิจัยฯ  เรียกว่าเสร็จโครงการวิจัยแล้วก็ยังได้เรียนรู้อะไรอีกหลายอย่าง .... อย่างไม่มีวันจบสิ้น  และไม่รู้ว่ามันจะไปสิ้นสุดที่ตรงไหน   แต่ที่แน่ ๆ  คิดว่าวิจัยเสร็จแล้วคงได้ไปฉลองร่วมกัน ..... เย้ ๆ ๆ ๆ 

 ( ใช่มั้ยคะ  หัวหน้าโครงการวิจัย )

live  and  learn  ..... foreverรักนะ ... จุ๊บ ๆ