เคยสักครั้งไหมที่คุณรู้สึกอ่อนแอ ท้อแท้
จนอยากย้อนเวลากลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง กลับไปเพื่อหาความสนุก
กลับไปเพื่อหาความสบายและกลับไปเพื่อใช้เวลาให้ผ่านไปวัน ๆ
ลืมฝันร้ายที่กำลังเผชิญอยู่ ลืมความรู้สึกแย่ๆ
ที่คุณมักเฝ้าถามตัวเองเสมอยามที่ก้าวพลาดว่า...
ทำไมนะบางครั้งทำดีแทบตายกลับไม่มีใครเห็น
แต่เมื่อใดที่พลาดแม้จะเป็นเพียงความผิดเล็ก ๆ
โอ้โห! ทำไมบทเรียนมันช่างโหดร้ายขนาดนี้
ไม่เอาแล้ว ไม่อยากทำอะไรอีกแล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้น
มันคือ... ความอ่อนแอวันแต่ละวันที่เวียนเปลี่ยนไป
มันไม่ได้ทำให้เรารู้สึกโตขึ้นเลยตรงกันข้ามทำไมเราถึงรู้สึกว่า...ตัวเราเองอยู่กับที่
ดีไม่ดีนิสัยบางอย่างในตอนเด็กมันยังกลับมาอีกด้วย
รู้สึกเลยว่าตัวเองบางครั้งทำตัวเด็กมาก ๆ
ทั้ง ๆที่ความจริงมันสมควรจะโตขึ้นความคิดน่าจะเป็นผู้ใหญ่ซักที
หรือเป็นเพราะว่า... เราอ่อนแอเกินไปอ่อนไหวกับสิ่งรอบข้างมากเกินไป
ปล่อยให้มันเข้ามามีอิทธิพลกับตัวเราจนบางทีเราก็รู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเอง เท่าที่ควร
เพราะปล่อยให้สิ่งรอบข้างและคนรอบข้างมาทำให้เราทำอย่างนั้นอย่างนี้
ที่จริงเราไม่ต้องทำก็ได้แต่เมื่อถึงเวลานั้นไม่เข้าใจเหมือนกันว่า
ทำไมเราต้องทำต้องยอมเราแพ้เหรอ แพ้ให้กับอะไรล่ะเราคงแพ้ให้กับทุก ๆอย่างที่อยู่รอบตัวเรา
สำหรับ สิ่งรอบข้างเราคงไม่สามารถไปแก้ไขอะไรได้
มันจะเป็นยังไงก็ต้องปล่อยมันไปซึ่งหมายถึงว่า
เราแคร์มันน้อยลงได้แต่คนรอบข้างจะให้เราไม่แคร์
ไม่สนใจ เราคงทำไม่ได้เพราะเราให้ความสำคัญกับคนรอบข้างมากเกินไป
นั่นมันคงทำให้ความเป็นเด็กมันเรียกร้องจะกลับเข้ามาในตัวของเรา
มันคงคิดว่า ถ้าโตแล้วแต่ยังไม่สามารถทำตัวเองให้มีความสุขได้
เราซึ่งคือความเป็นเด็กในตัวเธอจะทำหน้าที่นั้นเอง
เลยกลายเป็นว่า บางเวลาที่เราอ่อนแอความเป็นเด็กในตัวเรามันเลยถือโอกาสแสดงตัว
ซึ่งช่วงเวลานั้นมันก็ทำให้เรามีความสุขได้จริง ๆ แหละกับการเป็นเด็ก
ไม่ต้องคิดอะไรมากอยากทำอะไรก็ทำทำตัวเหมือนไม่ต้องกังวลกับอะไร
แต่เราก็คงเป็นเด็กไปตลอดไม่ได้เพราะเมื่อถึงเวลา
มันก็จะหายไปและช่วงเวลาหลังจากนี้ นี่แหละ
ที่เป็นความจริงที่เราต้องเจอความจริงที่เราโตแล้วนะ
กลับมาจากโลกของความเป็นเด็กได้แล้วถ้าอยากกลับไปอีกก็ได้นะ
แต่อย่าไปนานอย่าหลงละเลิงกับมันมากนัก
เพราะเมื่อซักวันที่เรากลับมาเราอาจจะรับกับโลกของความจริงไม่ได้เราคงยังเด็กอยู่จริงๆ
เรายังเป็นเด็กในสายตาของพ่อแม่เสมอ