นอนกลางดินกินกลางทราย เอิ้ก เอิ๊ก

ช่วงนี้รู้สึกเบื่อๆ ยังไงชอบกลไม่รู้ครับ ผมว่าทุกคนคงจะเคยมีความรู้สึกแบบนี้เกิดขึ้นกับตัวเองน่ะครับ

           มันเกิดอารมณ์อย่างไรไม่ทราบ ไม่อยากจะทำอะไรเลยซักอย่างครับ ทั้งๆที่งานมีอยู่เต็มโต๊ะ งานมีอยู่เต็มตาราง (เต็มเดือนเลยครับไม่มีวันไหนว่างเลย) ประกอบกับต้องเขียนโครงการเสนองานวิจัยให้กับหน่วยงานต่างๆอีก และยังไม่พอต้องลงเก็บข้อมูลในพื้นที่เพื่อที่จะค้นหาข้อมูล และนำมาวิเคราะห์ และประมวลผล เพื่อพัฒนาโจทย์การวิจัย (เป็นอาจารย์นี้เหนื่อยมากครับ ว่าจะลาออกไปทำสวนถ้าจะดีครับ ผมชอบน่ะ ปลูกต้นไม้ ขายผัก ขายผลไม้) อีกอย่างหนึ่งใกล้เปิดเทอมแล้วก็ต้องเตรียมการสอนอีก  เทอมนี้เจอสอนทั้งระดับปริญญาตรี และปริญญาโทอีก เจอไปทั้งหมดก้อ 4 วิชา และต้องเตรียมเสนอผลงานวิจัยอีก

         คิดแล้ว คิดอีก ว่าจะทำทันไหมนี้ (แต่อย่างไร บ่นก็แค่นั้นครับเพราะ ต้องทำให้เสร็จ ไม่เสร็จก็ต้องโดนอะไรซักอย่างแน่เลย......เศร้า >@___@<) ผมจะเป็นพวกอารมณ์ศิลปิน น่ะครับ คือว่า ถ้าไม่มีอารมณ์จะทำก็จะไม่ทำ รอให้มีอารมณ์ก่อนถึงจะทำ ซึ่งผมว่าเป็นนิสัยที่ใช้ไม่ได้เลยครับสำหรับผม ทำไงจะแก้ให้หายซักทีก็ไม่รู้ มันเป็นข้อเสียในตัวผมที่ไม่อยากให้มันมีตัวตนอยู่ในตัวผม (อย่าเพิ่งงงน่ะครับ)

        ชีวิตที่ผมว่าเป็นอะไรที่อิสระ และได้ทำอะไรก็เต็มที่กับมันสุดๆ ไปเลยน่าจะเป็นช่วงที่อยู่ในมหาวิทยาลัยน่ะครับ เป็นอะไรที่มันสุดๆแล้วหล่ะครับ ช่วงอยู่มหาลัยผมค่อนข้างเป็นเด็กที่ขวางโลกพอสมควรครับ ไม่สนโลกครับ ใครจะทำอะไรก็ช่างเขา ไม่ใช้เรื่องผม เรื่องผมคือ ทำอย่างไรจะสนุกๆๆๆไปวันๆ แต่ที่ดีหน่อยคือ ผมชอบทำกิจกรรมเพื่อสังคม ชอบไปทำค่ายในชุมชน ชอบไปออกค่ายกินไก่ชาวบ้าน (เขาเอามาต้มให้กินครับ เวลาออกค่าย) ชอบเที่ยวไปทุกที่ที่ใจอยากพาไป ชอบให้ทุกวันมีเรื่องหัวเราะ ได้คุยกับเพื่อน ผมเป็นเด็กหอ ห้องหนึ่งพักกัน 4 คน แคบมากๆ แต่อยู่ได้ครับ ซึ่งส่วนใหญ่ไม่ได้อยู่ห้องตนเอง แต่จะไปอยู่ห้องเพื่อน เพราะมึนมากจึงแวะนอนห้องเพื่อน นอนชมรมบ้าง นอนกลางดิน กลางทรายดูท้องฟ้าบ้าง สนุกสุดๆครับอยู่ในมหาลัย

          แต่เดี๋ยวนี้อยากทำแบบนั้นบ้าง ทำลำบากขึ้นครับ เพราะขึ้นสู่อีกวัยหนึ่งแล้วครับ มันเป็นวัยที่ต้องรับผิดชอบเยอะขึ้นครับ หลายอย่าง หลายเรื่อง หลายส่วน (โชคดียังไม่มีครอบครัว ถ้าในวันหน้ามีครอบครัวก็ต้องมีภาระเพิ่มขึ้นอีก....เฮ้อ! ไม่อยากจะคิดครับ) ได้เขียนและบ่นแล้วสบายใจขึ้น ไปทำงานดีกว่า หวัดดีครับ (จบดื้อๆเลย เพราะเป็นฯคนอารมณ์ศิลปินครับ ช่วยกันฮาหน่อยน่ะครับ)