เมื่อพูดถึงเรื่อง การจัดการความรู้ ก็นับเป็นสิ่งที่เป็นนามธรรม ยากที่จะเข้าใจและการนำไปปฏิบัติ โดยเฉพาะในองค์การที่มีการแข่งขันกันภายในสูง ขาดความไว้เนื้อเชื่อใจกัน หวงวิชา-หวงความรู้ (เข้าใจว่าความรู้ต้องติดตัวไปจนวันตาย) หวงข้อมูล...ขาดเราแล้วใครก็ทำงานนี้ไม่ได้ ขาดความร่วมมือกัน ไม่นำความรู้ ประสบการณ์จากการทำงานมาแลกเปลี่ยนกัน วัฒนธรรมเหล่านี้เป็นอุปสรรคสำคัญต่อการจัดการความรู้ องค์การใดไม่ปรับตัวให้ทันต่อการปรับตัวของกระแสโลกาภิวัฒน์ ก็ยากยิ่งที่องค์การนั้นจะอยู่รอดได้
องค์การต้องมีการปรับเปลี่ยนวัฒนธรรมให้เอื้อต่อการอยู่ร่วมกันอย่างเอื้อเฟื้อ เอื้อต่อการเรียนรู้ ไม่หวงวิชาความรู้กันอีกต่อไป เมื่อทำได้เช่นนี้แล้วการจัดการความรู้ก็จะเกิดขึ้นได้ ทั้งนี้จะช้า-เร็วประการใดขึ้นกับการปรับเปลี่ยนวัฒนธรรมขององค์การและการดำเนินการที่ต่อเนื่องด้วยวิธีการที่หลากหลายไม่ตายตัวหรือแข็งกระด้างเกินไป
