11-5-50
วันนี้เราประชุมองค์กรแพทย์
หมอปรีชาประธานองค์กรแพทย์แจ้งเรื่องการอบรม OD และการตรวจคนไข้ที่เป็นเจ้าหน้าที่ที่ถูกเข็มตำที่มีปัญหาในการสื่อสารที่หมอบางคนไม่ร่วมมือจะสั่งยาให้
คณะแพทย์เห็นว่าควรมีผู้เชี่ยวชาญดูแลเฉพาะสำหรับเจ้าหน้าที่ที่ถูกเข็มตำ
เรามีหมอโรคติดเชื้อที่กำลังเรียนหลายคนเพราะเราทำแผนการอบรมบุคคลกรมาก่อนทำให้หมอไปเรียนตามพันธกิจสถาบัน
ที่เป็นปัญหาในองค์กรแพทย์คือการใช้สิทธผู้ป่วย ฉุกเฉินที่คุณหมอไม่ค่อยยอมเขียนให้ ถ้าไม่ฉุกเฉินจริงๆ
แพทย์บ่นคนไข้ไม่ยอมไปรักษากับรบ.ที่ลงทะเบียนไว้ มาโรงพยาบาลหลังจากใช้สิทธฉุกเฉินสองครั้งแล้ว ผู้ป่วยไม่จ่ายเงินหลังจากรักษาหายแล้วทั้งๆแจ้งว่าจะจ่ายเอง(กลัวหมอไม่รักษา )
ดิฉันแก้ปัญหาโดยจะจัดทีมไปสร้างความเข้าใจกับผู้ป่วย
ปัญหาในการส่งคนไข้เอดส์ไปให้คือแพทย์ที่ส่งไปให้ไม่ค่อยมีทีมที่จะดูแลและความเข้าใจกันระหว่างทีมดูแลและผู้ป่วย
คนไข้กลับมาฟ้องว่าเจ้าหน้าที่ถามว่าCD4แค่นี้ทำไมยังไม่ตายได้นะ คนไข้ฟังแล้วขอมารักษาที่สถาบันต่อไป ดีกว่า เป็นตายอย่างไรก็ไม่ไป เล่าไปร้องให้ไป
หมอสมสิทธฺพ่อพระของคนไข้เอดส์อยากให้หมอเรา แพทย์ทั้งหลายทั้งของสถาบันและที่อื่นๆให้ยาต้านไวรัสแก่ผู้ป่วยเมื่อมีข้อบ่งชี้
คนไข้จะได้หายจากโรคฉวยโอกาส ไม่มาหาเราบ่อยๆตามที่คุณหมอบ่น
ดิฉันจะพยายามดูแลคนไข้กลุ่มนี้ให้โดยไม่รับปากว่าจะดูแลให้ตลอดไป
หมอสมสิทธ์บ่นว่าไม่แฟร์กับคนไข้เลย
ความยุติธรรมในโลกนี้อยู่ที่ใหนนะ?
เราทำดีเกินไปหรือเปล่า?
ในฐานะผ.อ.ทำให้คิดมากจริงๆค่ะ อะไรที่มากไปและอะไรที่น้อยไป
บางอย่างบอกยากจริงๆ
มาซ้ำทำอย่างไร?
