เมื่อวานแจ้งให้กับฝ่ายประชาสัมพันธ์ของคณะว่ามีนักศึกษาชาวอินเดียมาฝึกงานด้วยเป็นเวลา 2 เดือน ซึ่งนักศึกษาอินเดียคนนี้เขาก็มีความตั้งใจจริงที่จะทำงานกับเรา สมัครตั้งแต่สมัยเขาเรียนจบปี 2 แต่เราก็ปฏิเสธไป พอเขาจบปี 3 เขาก็สมัครมาฝึกงานกับเราอีก เราก็เลยเห็นความตั้งใจจริงของเขา ประกอบกับเขาได้รับรางวัลที่ 1 ในการแข่งขันเขียนโปรแกรมในมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงของประเทศอินเดีย ก็จึงรับเขาเข้าฝึกงาน ตอนนี้เขาก็มาฝึกงานแล้ว ก็ถามเขาว่า ทำไมคุณจึงอยากมาฝึกงานกับเรา เขาก็บอกว่า เขาค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับเว็บเซอร์วิสแล้วเจอชื่อของเรา ก็จึงอยากจะมาฝึกงานด้วย
เราแจ้งให้กับฝ่ายประชาสัมพันธ์ของคณะ์ เพราะคิดว่าหากประชาสัมพันธ์เรื่องนี้ไป ก็อาจช่วยสร้างชื่อเสียงให้กับคณะ และมหาวิทยาลัยในการที่นักศึกษาต่างชาติเข้ามาฝึกงานด้วย และอาจจะเป็นแรงกระตุ้นใหันักศึกษาเรามีความกระตือรือร้นและขยันมากขึ้น เจ้าหน้าที่เขาก็บอกว่า โอ้โฮ อาจารย์ดังระดับโลก แทนที่เราจะรู้สึกดี เรากลับรู้สึกว่าเราไม่อยากดัง ไม่อยากเด่น จริง ๆ แล้วอยากเป็นใครทีไม่ต้องมีใครรู้จัก แต่อยากมีผลงานที่มีประโยชน์กับผู้อื่น อยากช่วยทำให้องค์กรมีชื่อเสียง และมีความโดดเด่น
หลายคนก็อาจจะสงสัยว่าทำไมไม่อยากเด่น ไม่อยากดัง เพราะเราเชื่อว่า ความเด่น และความดัง เป็นภัยได้ ทั้งจากตนเองและผู้อื่น จากตนเอง ก็คือทำให้ตนเองมีความหลงและหยิ่งในตนเอง หลงในลาภและชื่อเสียงซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่ยั่งยืน แทนที่จะทำงานเพื่อประโยชน์ของงานอย่างแท้จริง ก็อาจจะทำงานเพื่อหน้าตาของตนเอง สามารถพอกพูนกิเลสที่ทำให้เกิดความทุกข์ได้ ภัยจากผู้อื่น ก็เนื่องมาจาก ในสังคมของคนเราโดยทั่วไปแล้ว อาจจะมีบางคนที่อยากเด่นที่สุด เขาก็อาจจะอิจฉาคนที่เด่นกว่าเขาได้
สวัสดีค่ะ อ ขจิต ตัวต้อมไม่ได้เก่งอะไรหรอกค่ะ ยังต้องเรียนรู้อีกเยอะ คิดว่านักศึกษาอินเดียน่าจะมางานต้อมค่ะ เขาจะได้เห็นงานของคนไทยด้วยค่ะ ถ้า อ ขจิตมาได้งาน น่าจะได้เจอเขาค่ะ
ดีจังครับ