นิสัยพูดจาแบบเจ้าบทเจ้ากลอนและนิสัยชอบเล่นสนุกกับภาษา..ยังคงมีฝังอยู่ในใจของคนไทยเรา..ไม่ว่าเด็ก..หนุ่มสาวหรือสูงวัย..

เจ้าการ์ฟิลด์ลูกของน้องเจ้าหน้าที่ในกลุ่มงาน.เป็นคนเริ่มต้นเอาเพลงหมีแพนด้านี้มาร้องให้ฟังให้รู้จัก...ตอนแรกฉันก็งงว่า..หลานกำลังท่องหรือบ่นอะไรอยู่

..คำร้องในเพลงนี้..หากคิดแบบคนชอบเล่นคำผวนมันก็พอจะแผลงเล่นได้สนุกๆพอประมาณ

         

...แต่เนื่องจากหลานยังเด็กเขาก็จำเนื้อร้องเต็มๆเพลงไม่ได้จำได้แต่ท่อนฮุกที่ว่า..หมีแพนด้าหมีแพนด้าหมีหมีแพนด้า..และอะไรก็ไม่รู้ที่ว่าสะอ๊าดสะอาดทุกตัวเลย(คือสรุปว่าการ์ฟิลด์จำเนื้อไม่ได้และร้องดำน้ำ)..ต่อมามีโอกาสฟังในวิทยุ(ช่องลูกทุ่งมหานคร)พบว่าเพลงนี้ดังมากๆดังจริงๆเพราะขนาดแม่แต๋วของฉันยังฝากให้ช่วยไปหาซื้อเทปจริงๆมาให้แม่ฟังหน่อย..จึงต้องถามว่าใครเป็นคนร้องแม่ก็บอกไม่รู้หรอกให้ไปถามร้านเทปเอาเอง

           

..แต่โอ้จอร์จ..เมื่อเห็นเฉพาะหน้าปกเทป..ฉันไม่ค่อยแน่ใจนักว่าซื้อถูกม้วนหรือเปล่าเพราะมันดูเป็นแบบแนวแอฟฟริกันมากๆ..จำได้ว่าถามคนขายอยู่สามหนว่าใช่ที่มีเพลงหมีแพนด้าอยู่จริงๆนะ..คนขายก็ทำหน้าขำๆบอกว่าให้เชื่อเถอะว่าใช่.

..เมื่อเปิดฟังก็เนื้อหามันคล้ายๆกับที่เคยได้ยินแต่ทำนองต่างจากที่เคยฟังทางวิทยุไปบ้างแต่ก็ยังชวนสนุกคิดสนุกฟัง.

.มีเนื้อร้องในเทปด้วยเมื่ออ่านดูจึงนั่งขำว่า...อือ..คนไทยเรานี่ชอบเล่นผวนคำกันจนเป็นนิสัย..จริงๆแล้วถ้าดูเนื้อเพลงนี้เต็มแล้วมันใสๆซื่อกับอารมณ์อยากดูหมี..จริงๆนะ