แทนที่จะร่างกายจะแข็งแรง แต่แทบเข่าอ่อน

หลังจากไปตรวจสมรรถภาพร่างกายที่ลีลารีสอร์ทของอ่าวไทยและถ้ำมรกตของอันดามันมา สรุปว่าสมรรถภาพร่างกายย่ำแย่พอสมควร เห็นที่ต้องกายภาพบำบัด เอ๊ย..ฟื้นฟูเสียหน่อยแล้ว

คิดได้ดังนั้น วันนี้ตื่นเช้ามาหลังทำภารกิจเสร็จก็คว้าชุดออกกำลังกายมาใส่เพื่อออกจ๊อกกิ้ง ขนาดภรรยายังหันมามองแบบงงๆ(เพราะไม่เห็นจ๊อกกิ้งมาเป็นปีๆแล้ว) ตัวเองก็ยังงงตัวเองเลย...

เดินออกจากบ้านกะว่าจะไปวิ่งที่ถนนริมเขื่อนกั้นแม่น้ำปัตตานี(ที่ไหลผ่านตัวเมืองยะลาก่อนไปปัตตานี)ซึ่งอยู่ใกล้บ้านนิดเดียวบรรยากาศยามเช้าตรู่สดชื่นดีมาก แต่ก่อนออกวิ่งตามวิทยาศาสตร์การกีฬาว่าไว้ต้องวอร์มอัพร่างกายให้พร้อมเสียก่อน ...ว่าแล้วจึงเดินสะบัดแขนขาเพื่ออบอุ่นร่างกาย ระหว่างวอร์มอัพก็เดินขึ้นไปบนสันเขื่อนจะได้เห็นแม่น้ำเป็นการชมวิวไปด้วย โอ้...บรรยากาศยิ่งสดชื่น(คิดในใจว่าคงต้องจ๊อกกิ้งทุกวันซะแล้ว)

มองซ้ายมองขวาก็เห็นคนวิ่งออกกำลังกายเช่นกันอยู่ไกลๆ๒-๓คน มองไปในแม่น้ำ.....เอ๊ะ....นั่นอะไรแดงๆลอยอยู่....มองไม่ถนัดต้องเข้าไปใกล้ๆ ....เอ..เหมือนเสื้อนะ มีเบอร์๑๐อยู่ด้านหลังต้วย เอ๊ะ..ไม่ใช่เสื้ออย่างเดียว มีกางเกงด้วย มีอะไรกลมๆดำๆด้วย ..ไม่ได้การซะแล้ว..นี่มันศพคนคว่ำหน้าอยู่นี่หว่า มองยังงัยก็ชัวร์เลยกลับหลังมาคิดว่าจะทำยังไงดีหว่า ทำไม่รู้ไม่เห็นหรือแจ้งความดี คิดไปคิดมาคิดว่าเมื่อเป็นศพคนก็ไม่ควรปล่อยให้ลอยอย่างอนาถอยู่แบบนั้นเลยไปบอกชาวบ้านให้ทราบ แล้วก็มีคนแจ้งไปยังเจ้าหน้าที่และหน่วยกู้ภัย ครู่เดียวทั้งชาวบ้าน ทหาร หน่วยกู้ภัยก็มากันเต็มครับ ทั้งช่างภาพนักข่าวก็มี

สุดท้ายเขาก็จัดการเอาศพขึ้นมาจากน้ำ ห่อและนำขึ้นรถมูลนิธิไป ดูแล้วน่าจะไหลมาจากที่อื่นเพราะน้ำในแม้น้ำค่อนข้างจะไหลเร็ว และน่าจะเสียชีวิตไม่น้อยกว่า๑วันแล้วเพราะปลาต่างๆมาแทะจนใบหน้าเละแล้ว

จะด้วยสาเหตุอะไรก็แล้วแต่ นี่คือเรื่องที่หาดูไม่ยากเลยใน๓จังหวัดนี้ แต่ก็ยังคาใจอยู่ว่าทำไมต้องมาเกิดกับวันแรกของการจ๊อกกิ้งของผม เฮ้อ.....เข่าอ่อนเลย...........