บันทึกนี้ไม่ค่อยมีสาระอะไรนัก....ถือเสมือนเรื่องขำขัน"คั่นโคสะนา"ก็แล้วกัน..นะครับ

          ครือว่า...ตอนสมัยผู้เขียนบวชเป็นพระภิกษุ  อยู่มาวันหนึ่งช่วงฉันเช้าที่ศาลา"โรงฉัน" หลวงพี่รูปหนึ่งเกิดลืมน้ำปลาที่ท่านดองพริกใส่ขวดไว้ที่กุฏิ   ก็ร้องสั่งเด็กวัดที่มาคอยปรนนิบัติเป็นเวรประจำว่า
"ไปเอาน้ำปลาที่กุฏิให้หน่อย"   เด็กวัดคนนั้นรีบไปโดยมิรอช้า   แล้วรีบวิ่งมาบอกหลวงพี่ด้วยเสียงดังเผื่อจะได้ยินกันทั่วว่า  "เก้าโมงครับ"  ผู้เขียนและพระรูปอื่นพากันขำกันไปตามๆกัน  แต่หลวงพี่รูปนั้นจะขำด้วยหรือเปล่าไม่แน่ใจนัก   ท่านโพล่งออกไปว่า  "บ้าเอ๊ย ! สั่งไปเอาน้ำปลาดันไปดูนาฬิกา" เด็กวัดคนนั้นเลยถึง"บางอ้อ"นะบัดนั้นแล้วรีบวิ่งกลับไปกุฏิอีกหนหนึ่ง

          เมื่อคืนนี้   ผู้เขียนคุยกะน้องชายนาย Handy ทางSkype(online)  ตอนแรกถามไถ่ถึงเรื่อง"บันทึก"ใน blog gotoknow ดูเหมือนจะทิ้งช่วงนานไปหน่อย  อยากให้เขียนบ่อยๆ  สั้นๆก็ได้  ไม่ควรจะขาดตอนคือว่า  "ห่างไปหน่อย"  ผู้เขียนคิดถึงเรื่องไมค์ที่พูดจึงถามย้อนไปว่า "ห่างขนาดนี้ดีหรือยัง  ฟังชัดไหม"  น้องชายตอบกลับว่า "ไม่ใช่  ไม่ช่ายไมค์  บันทึกน่ะ ทิ้งช่วงห่างไปหน่อย" พร้อมเสียงหัวเราะด้วยกันทั้งคู่...ฮี่ฮี่

อย่างที่ตั้งเป็นหัวข้อไว้นั่นแหละ "ถ้อยคำที่สื่อสารกันนั้น..สำคัญไฉน"

             ...........................................................................