เออ..นั่นนะสิ เราอยู่กับความรู้อะไร มีความรู้พอใช้แล้วหรือยัง หรือถ้าเก้ๆกังๆอยู่ในระดับลิงแกะแห จะทำอย่างไรกันละ ในเมื่อวัฒนธรรมเรียนรู้ของเราไม่แข็งแรงเท่ากับโลกตะวันตก อีกทั้งกระแสสังคมก็โน้มน้าวให้ตามเขาไปทั้งยวง
..อิทธิพลของความรู้นั้น สามารถจูงจมูกใครก็ได้ ที่เราคล้องช้างป่ามาใช้งาน หรือที่เราเอาควายมาสนตะพายจูงไปทำงาน ก็เพราะเรามีความรู้มากกว่าสัตว์พวกนั้นใช่ไหมเล่า พวกประเทศตะวันตกก็เช่นเดียวกัน เราพึ่งพาความรู้จากเขาทุกอย่าง เขาจึงชี้นิ้วบงการเราเรื่องนั้นเรื่องนี้ มีบางประเทศผู้นำขัดขืน เขาก็หาทางจับแขวนคอซะ มีอะไรรึเปล่า จะเห็นว่าความเข็มแข็งของประเทศแบบจอมปลอม ไม่ได้ช่วยอะไรให้เกิดความมั่นคงในชาติได้เลย ถ้าประเทศนี้ตอบตัวเองไม่ได้ว่า
· อยู่กับความรู้อะไร
· มีความรู้ระดับไหน
· จะยกเครื่องความรู้อย่างไร
· แผนแม่บทการศึกษาแห่งชาติ มีประสิทธิภาพแค่ไหน
· สำนึกการเรียนรู้ของคนในชาติเป็นอย่างไร
· กระแสที่จะนำไปสู่การสร้างสังคมฐานความรู้อยู่ที่ไหน
· แต่ละคนกำลังเรียนรู้กันอย่างไร
สุดท้ายก็วกมาที่คนไทยมีความรู้อะไร เพียงพอที่จะนำมาบริหารประเทศชาติให้มีความปกติสุข สงบสุข เจริญก้าวหน้าได้มากน้อยแค่ไหน เรื่องนี้วัดที่คุณภาพชีวิตของคนไทย การพึ่งพาตนเองของคนไทย การแก้ไขวิกฤติการณ์ และกระแสเรียกร้องต่างๆที่หนุนเนื่องกันเข้ามา ทุกอย่างเป็นการแสดงออกถึงการรวมผลกลุ่มความรู้ความคิดในระดับสังคมใช่หรือไม่
ใครจะตอบยกมือขึ้น!
สวัสดีครับท่านพ่อครูบา สุทธินันท์ ปรัชญพฤทธิ์ แห่งมหาชีวาลัยอีสาน
มายกมือสนับสนุนความคิดเห็นของอาจารย์ขจิต ฝอยทองครับ
ยกตัวอย่างเช่น
เมื่อตอนพาครูอ้อยไปทำวิจัยภาคสนามที่บ้านเกิด ไปตามหาคนที่(ปั้น)ตีหม้อดิน ปรากฎว่าไม่มีคนสานต่อ เห็นแต่ซากอุปกรณ์ ภูมิปัญญาท้องถิ่นจึงเริ่มหมดไป เพราะว่าหม้อไฟฟ้าเข้ามามีบทบาทมากขึ้น แต่เมื่อไหร่ไฟฟ้าดับก็พากันอดข้าวละครับ
เรื่องความรู้หรือครับ
พูดแบบไม่ต้องเกรงใจใครก็ต้องว่า นักวิชาการในอดีตจำนวนหนึ่งที่มีอำนาจชี้นำการศึกษาของชาติ ไปหลงเอาของดีของฝรั่งเข้ามา .. เอ๊ะ เอาของดี จะเรียกว่าหลงได้อย่างไร .. ครือว่า .. เห็นเขาทำได้ดีก็ขอเอามาส่งเสริมให้คนไทยทำบ้าง แต่ลืมเสียสนิทว่าบริบทไทยนั้น อะไรหลายๆอย่างมันไม่เหมือนเขา .. สุดท้ายได้แค่เปลือกของมัน แก่นแท้ที่เป็นหัวใจ เป็นวิญญาณของเรื่องนั้นๆหายเกลี้ยง ดูผลผลิตของระบบการศึกษาเอาเถอะครับ เป็นตัวชี้วัดที่ชัดเจนที่สุด .. ยิ่งเรียนยิ่งหลง ยิ่งเรียนยิ่ถูกหลอกง่าย ยิ่งเรียนยิ่งเห็นแก่ตัวจัด ยิ่งเรียนยิ่งหาความสุขใส่ชีวิตยาก ฯลฯ
พอหรือยัง .. พอได้แล้ว .. อย่าให้ย่อยยับไปกว่านี้อีกเลย
สวัสดีครับ
สวัสดีค่ะพ่อครูขา