สวัสดีครับ
- ขออภัยนะครับหากจะกล่าวกันด้วยความรู้สึกตรงไปตรงมาก็คือ เราต่างหันหน้าไปทิศตะวันตกกัน แล้วเราไม่วิเคราะห์ สังเคราะห์กันให้ถึงแก่น คัดกรองเอาสาระมา อย่าไปเอาเปลือกมา แล้วพอตะวันตกบอกว่าชีวิตตะวันออกดีแล้ว(IKS=Indeginous Knowledge System) เราก็หันกลับมาดูตัวเอง ตายแล้ว หายไปเกือบหมดแล้วของดี ดีบ้านเรา ทั้งสิ่งของและคน(ระบบคิด วิธีคิด ปรัชญา กระบวนทัศน์ การดำรงชีพ...)
- ทั้งๆที่รู้ตัวว่าเรามีของดี รัฐก็ยังไม่ระดมสรรพกำลังมาช่วยกัน มัวแต่....
- เราอย่าเอาแค่ความรู้ ต้องวิเคราะห์ สังเคราะห์ให้ถึงแก่นด้วย เมื่อวิเคราะห์ไม่เป็น สังเคราะห์ไม่เป็น ก็แค่เอาความรู้ที่ได้มาไปบอกต่อๆไป มันแห้ง มันไม่มีจิตวิญญาณของความรู้ไปด้วยที่เรียกว่า "สำนึก"
- เพราะการวิเคราะห์คือการเอาสรรพข้อมูลมาวางกองตรงหน้า เอาสรรพเงื่อนไขมาเกี่ยวโยง เอาสรรพสิ่งที่เป็นฐานและเป้าหมายมาร้อยเรียงมันก็เกิดปัญญา เมื่อเกิดปัญญารู้แจ้งเห็นจริงในสิ่งนั้นๆมากกว่าแค่ตัวความรู้มันก็มีสำนึก มีจิตสาธารณะ มีความรู้สึก มีวิญญาณ และไม่แห้งแล้ง หากทำคนเดียวก็เกิดคนเดียว หากทำเป็นกลุ่มเป็นหมู่เป็นพวกมันก็เกิดวิญญาณของกลุ่ม เกิดความรู้สึกร่วมของกลุ่ม เกิดพลัง
- ผมอยากจะบอกว่านักการศึกษาน่ะคือนักพูด เหมือนนักการเมืองไม่ผิด พูดีจริงๆ คำคมมีมากมายที่หลุดออกมาจากปากในหนึ่งชั่วโมงนี่นับได้เยอะมาก แต่ไม่เคยเอาไปทำจริงๆจังๆ ต่อเนื่อง ยาวนาน อย่างดีก็แค่สาธิต
- ผมนึกถึงพระอาจารย์ ธรรมธโร แห่งสำนักวิปัสสนาไทรงามที่ผมบวชมาหนึ่งพรรษาเมื่อปี21 ท่านกล่าวว่า เวลาบวชเรียนมีน้อย อย่าเอาหนังสือธรรมมาอ่าน อย่าอย่างนั้น อย่าอย่างนี้ แต่มห้ใช้เวลาเท่าที่มีอยู่แค่ 3 เดือนนี้ ปฏิบัติให้ยิ่งยวด ไม่เข้าใจอะไรมาถามอาจารย์ มาถกกับอาจารย์ ฝึกแล้วเห็นอะไร พบอะไรก็อย่าไปเล่าไปคุยกันเองเดี๋ยวหลงทาง อาจารย์เปิดเวทีตอนค่ำๆให้พระทุกองค์ที่ปฏิบัติมาเล่าสู่กันฟังว่าใครพบอะไร เป็นอย่างไร เพราะความสำเร็จไม่ได้อยู่ที่การรู้ทางตัวหน้งสือที่อ่าน อาจจะแค่ซาบซึ้ง แต่ต้องปฏิบัติ ปฏิบัติ และปฏิบัติ
- ระบบการศึกษาเราโยนหนังสือให้อ่าน (ก็ไม่ค่อยจะอ่าน) เรียนกันในห้อง และบนกระดาน โลกเป็นจริงคืออะไร เด็กจบออกมาสมัยนี้จำนวนไม่น้อยทีเดียวเหมือนคนพิการ พิการทางปฏิบัติ พิการทางอารมย์ พิการทางการคิดอ่าน จิตนาการ สร้างสรรค์ มีแต่รับคำสั่ง ไม่เชื่อลองเคาะหัวเด็กบางคนดดูซิ ดังก็องๆ เหมือนกระป๋องว่างเปล่า..