มาอยู่ที่นี่...ที่โรงแรมหลายวัน เช้าขึ้นก้เข้ห้องรับการอบรม เย็นลงกเข้ารับกรอบรม สามทุ่มจึงเข้านอนทุกๆวัน ไม่เคย...ดูดาว ดูเดือน ดูตะวันกับเขาเลย...คิดถึงบ้าน
คิดถึงบ้าน...มองดูดวงจันทร์  ก็เป็นดวงเดียวกัน  เพลงนี้ทำให้คิดถึงบ้าน  
 เมื่อหน่วยกลางให้เราทุกคนกลับบ้านได้   ตั้งแต่ 16.30 น. 
ใจของครูอ้อยก็ลิงโลดกลับมาบ้านแล้ว....รอพ่อบ้านมารับ   
เธอบอกว่า....ให้รอในห้องพัก   เล่นเนตไปพลางๆก่อน   เมื่อเสร็จงานแล้ว...จะมารับ
 
หนึ่งทุ่มเป็นเวลานัด....เพื่อนๆกลับกันไปหมดแล้ว  
ครูอ้อยก็ขึ้นมาอยู่ในห้องพัก   ยังไม่อาบน้ำ   คิดว่าจะไปอาบน้ำที่บ้าน 
รอจนสองทุ่ม   ไม่มีการสั่นสะเทือนของโทรศัพท์  
ในหัวสมองก็ฮัมเพลง....คิดถึงบ้าน  ของ  แฮมเมอร์  
 เห็นแสงไฟท้ายรถยนต์  เป็นสีแดงเป็นริ้วยาวไปบนถนน  
ดีเหมือนกันนะ...ครูอ้อยคิด  ได้มีเวลายืนมองทิวทัศน์จากชั้น 12 ของโรงแรม   
สามทุ่มแล้ว  ชักเริ่มง่วงนอน   กลัวโทรศัพท์จะสั่นแล้วไม่รู้เรื่อง   จึงกำโทรศัพท์ไว้ในมือ...แล้วหลับไป...
มารู้ตัวแบบสะดุ้ง...เมื่อโทรศัพท์สั่นขึ้น   ครูอ้อยหิ้วกระเป๋า  ล็อคห้อง   ลงมาชั้นล็อบบี้   ฝากกุญแจ  แล้วออกมายืนที่หน้าโรงแรม   ...
ประมาณ 5 นาที   และ 15 นาทีก็ถึงบ้าน..
.เพลง...คิดถึงบ้าน   ยังฮัมอยู่ในสมองอยู่เลย...