ร้องไห้ตีโพยตีพายโอดครวญปิ่มว่าจะขาดใจตาย
..นี่ก็ไม่ใช่น้ำตาตกใน
ร้องลั่นบ้านปาข้าวของ ส่งเสียงอึกกะทึกโครมครามปานว่าพญายมจะมาหา <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">..นี่ก็ไม่ใช่น้ำตาตกใน</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p> นั่งหลบมุม ไม่กินข้าวกินปลา สะอื่นร่ำกระซิกๆๆ ทั้งวันทั้งคืน <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">..นี่ก็ไม่ใช่น้ำตาตกใน</p> กินเหล้าเมามาย โอดกาเหว่า งัดเอาเรื่องเก่ามาเล่าย้อนได้หลายพันรอบ <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">..นี่ก็ไม่ใช่น้ำตากตกใน</p><p> นั่งตาลอยผมเผ้าเป็นกระเซิง ไม่สนใจอะไรทั้งนั้นในโลกนี้ ยิ้มหัวเราะร้องไห้พิไลรำพึง</p><p>..นี่ก็ไม่ใช่น้ำตาตกใน </p><p align="justify">อันความกรุณาปราณี บางที่เรามีความจำเป็นที่จะต้องใช้มากมายมหาศาล ถ้างัดออกมาจนหมดสิ้นหัวใจแล้วก็ยังไม่พอ ไม่ทราบว่าจะมองหาสิ่งใดมาหนุนเสริมพลังจิตใจเหนื่อยระโหยเต็มที่ เรื่องที่ไม่สมควรเกิดขึ้นได้เสมอ โดยเฉพาะกับเยาวชนวัยรุ่น บางครั้งสภาพความเป็นไปในครอบครัวที่เราคิดว่าอบอุ่น ก็ไม่เพียงพออย่างที่จิตใจของเขาต้องการ เพราะโจทย์ในใจของแต่ละคนไม่เหมือนกัน ที่ซ้ำร้ายโจทย์เหล่านี้หลบอยู่ก้นบึ้งของหัวใจ ยากนักที่จะยั่งถึง </p><p align="justify">เหตุการณ์จึงบานปลายอลวน เพราะไม่มีเครื่องกรองแยกแยะความดีความเลวที่มีประสิทธิภาพฉับพลัน ยุคสมัยนี้มนุษย์บางจำพวกพยายามที่จะหลอมรวมทั้ง2สิ่งนี้เข้าด้วยกัน ค่อยๆซึมซับไปจนเกิดความเคยชิน สุดท้ายก็เป็นเนื้อเดียวกัน พลิกคว่ำพลิกหงายตีความตามอำเภอใจแห่งตน ไม่รู้ว่าอะไรดีหรือไม่ดีหยวนๆกันไป </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">จิตใจที่ร้าวรานระบมบ่มทุกข์ไว้เต็มกลั้น จำเป็นที่จะต้องใช้โอสถจากสวรรค์ หรือมียาตำหรับไหนสูตรอะไร ที่กินแล้วหักห้ามใจได้ เม็ดละกี่หมื่นก็จะซื้อ เรื่องนี้ก็พูดไปบ้าๆอย่างนั้นเอง ในระหว่างที่ยังหาคำตอบไม่ได้ ทำไมข้อสอบชีวิต มันไม่ออกแบบมาให้</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">กาถูกR</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">กาผิดS</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">ก็ไม่รู้เนอะ มันจะได้จบสิ้นกันไปเสียที มีบิลมารอให้ต้องชำระเสียด้วยสิ.</p>
สวัสดีค่ะพ่อครู เป็นอะไรทุกข์ใจไม่อยากถาม แต่อยากให้พ่อครูรู้สึกผ่อนคลายบ้างค่ะ เพราะอะไรในโลกนั้นไม่จีรังวันนี้คิดว่าเป็นของ ๆ เรา ผ่านไปพรุ่งนี้ไม่ใช่ของ ๆ เราแล้วค่ะ ให้กาถูกหรือกาผิด ก็ไม่ได้ พรุ่งนี้คำตอบอาจแตกมาเป็น 4 ข้อ คือถูกทุกข้อ กับผิดหมด ทุกอย่างดิ้นได้ ตามกาลแห่งเวลา อย่ากังวล หรืออย่าเครียดค่ะ ทำให้ราณีเป็นห่วงอย่างยิ่งค่ะ ปัญหาทุกอย่างเมื่อเกิดมันเป็นตัวที่ท้าทายเราให้แก้ให้ได้ ถ้าเราอยากชนะ ก็ต้องหาทางแก้ปัญหา แต่ถ้าอยากแพ้ทุกอย่างก็จบค่ะ(วันนี้เครื่องไม่รู้เป็นไรขึ้นบรรทัดใหม่ไม่ได้ค่ะ ต้องขอโทษด้วย) ราณีแนะนำยาค่ะ ทัมใจ(ตราราณีเสื้อเขียวอิ อิ)วันนี้วันไม่ใช่ของเรา พรุ่งนี้ต้องเป็นของพ่อครูแน่เลย ราณีเชื่ออย่างนั้นค่ะ
ครูบาคะ
อ่านแล้ว งงๆ ปน ซึมๆ
ยิ่งตอนนี้ไม่ได้ติดตามอ่านข่าวอะไรก็เลยจับทิศไม่ถูกค่ะ
เอาเป็นว่า เอาเรื่องไปอบรมวิจัยมาเล่าให้ครูบาฟังดีกว่าค่ะ..สองวันนี้ไปอบรมวิจัยของพยาบาล "การวิจัยเพื่อการสร้างเสริมสุขภาพองค์รวมอย่างยั่งยืน:กระบวนทัศน์ใหม่"
ดร เสรี พงษ์พิศ ,ศ ดร วิจิตร ศรีสุพรรณ, ศ ดร วีณา จีระแพทย์มาเป็นวิทยากร
จัปบระเด็นได้ว่า ...ทั้งสามท่านแตกต่างที่ภูมิหลัง แตกต่างที่เนื้อนำเสนอ ...แต่มองสังคมไทยในทิศเดียวกันคือ กลับคืนสู่รากเหง้าของความเป็นไทย และสร้างความเข้มแข็งจากข้างใน คือจากบุคคลก่อน จากบนพื้นที่ๆ เราอยู่ จากประชากรของเราเอง ฟังเสียงของคนรับบริการของเราก่อน ...และสิ่งที่รับรู้โดยท่านทั้งสามไม่บอกคือ "ความหวัง" ค่ะ ความหวังจะทำให้เกิดกำลังใจที่จะสร้างระบบคิด เพื่อทำให้ชีวิตมีความหมายที่การให้ มากกว่าการรับ
มาชวนคุยค่ะ ครูบา
ราณีแนะนำยาค่ะ ทัมใจ(ตราราณีเสื้อเขียวอิ อิ)วันนี้วันไม่ใช่ของเรา พรุ่งนี้ต้องเป็นของพ่อครูแน่เลย ราณีเชื่ออย่างนั้นค่ะ
ชื่อยา ทัมใจ คล้ายๆ ทำใจ กินยังไง วันละกี่กระสอบ ก่อน หรือ หลังอาหาร
ขอบคุณ อาจารย์จันทรัตน์
ตอนนี้คุยไม่ออกครับ ขอรับฟังข้างเดียวได้ไหมครับ?
มาชวนคุยเพื่อให้ครูบาสบายใจค่ะ ว่า ยากำลังใจคือ "ความหวัง" ...แต่ว่าครูบาอยากหักห้ามใจเรื่องอะไรคะ มีอะไรที่พอจะช่วยได้ไหมคะ
เพลงนี้สำหรับพ่อครูค่ะ
กำลังใจ
….โฮบ….
ในยามที่ท้อแท้ ขอเพียงแค่คนหนึ่ง
จะคิดถึง และคอยห่วงใย
ในยามที่ชีวิต หม่นหมองร้องไห้
ขอเพียงมีใคร ปลอบใจ สักคน
…ในวันที่โลกร้าง ความหวังให้วาด
มันขาดมันหาย ใคร จะช่วยเติม
เพิ่มพลังใจ ให้ฉันได้เริ่ม
ต่อสู้อีกครั้ง บนหนทางไกล
…กำลังใจ จากใครหนอ
ขอเป็นทาน ให้ฝันให้ใฝ่
ให้ชีวิต ได้มีแรงใจ
ให้ดวงใจ ลุกโชนความหวัง
กำลังใจ จากใครหนอ
ขอเป็นทาน ให้ฉันได้ไหม
ดั่งหยาดฝน บนฝากฟ้าไกล
ที่หยาดริน สู่พื้น ดินแห้งผาก
…กำลังใจ จากใครหนอ
ขอเป็นทาน ให้ฝันให้ใฝ่
ให้ชีวิต ได้มีแรงใจ
ให้ดวงใจ ลุกโชนความหวัง
กำลังใจ จากใครหนอ
ขอเป็นทาน ให้ฉันได้ไหม
ดั่งหยาดฝน บนฝากฟ้าไกล
ที่หยาดริน สู่พื้นดินแห้งผาก
พ่อครูขา...
เป็นกำลังใจเสมอนะคะ
ไม่ทราบว่าเรื่องอะไร แต่มาให้กำลังใจเหมือนกันค่ะ สิ่งดีๆจะเกิดขึ้นค่ะ เหนื่อยนักพักผ่อนก่อนค่ะ
กำลังใจ ต้นทุน ใช้ไปจนร่อยหรอ
มาต่อมาเติม มาเสริมมาหนุน
ก็คงจะค่อยๆขึ้นที่ละเล็กละน้อย
ถ้าไม่ซ้ำรอยเดิมมาอีก
ยังดีกว่าที่เพลงเขาร้อง เพราะไม่ต้องรอ ขอ วิงวอน จากใครหนอ..ของเรามีตัวตน มีคนส่งใจ รับไว้ เก็บเข้าไว้ สะสมเป็นทุน ..
กำลังหาวิธีหลีกเลี่ยงที่ไม่ต้องทำบาป แต่ไฟล์บังคับคราวนี้ยากเหลือเกินที่จะหลีกเลี่ยงได้ ยังไม่เห็นช่องแม้เท่าสักรูเข็ม
อึ่งอ๊อบ ชนะไหมวันนี้
แข่งพรุ่งนี้ค่ะพ่อครู
แล้วจะรายงานผลนะคะ
วันนี้จะนอนไว เพราะพรุ่งนี้แข่งเช้าค่ะ (จะนอนหลับไหมหนอ)
ปัญหามีไว้แก้ ไม่ได้มีไว้กลัว
แต่ถ้าให้ชัวว์ ก็คิดถึงกันบ้างนะคะ
อิอิอิ
ยิ้ม ๆ ๆ ๆ
วันนี้มีคณะดูงานจากสมุทรสาครมาเยี่ยม 100คน ช่วงนี้เหนื่อย คืนนี้คงจะล้มพับในช่วงนี้ เอาไว้ตื่นมาตอนไหน จะเขียนมาคุยด้วยอีกครั้งหนึ่ง
พ่อจาเวลาจะช่วยให้พ่อดีขึ้นค่ะ ขอให้พ่อเข้มแข็งค่ะมันดีไม่ถึง 100 ได้แค่ไหนก็ยังดีค่ะ
สวัสดีครับน้องกิ่ง
สวัสดีครับท่านพ่อครูแวะมาให้กำลังใจครับ ลองเข้าเกียร์ว่างดูนะครับ
บินไปในฟากฟ้า ถลาเพราะลมแรง
ด้วยปีกอันแข็งแกร่ง ด้วยแรงแห่งดวงใจ
ถึงแม้จะบินเดี่ยว เงียบเหงาสักเพียงใด
แต่โลกยังกว้างไกล รอให้เราเรียนรู้
ความผิดหวังความชอกช้ำ ต้องจดจำไว้เป็นครู
เหตุใดปล่อยชีวิตให้หยุดอยู่ ต้องเรียนรู้สู้ต่อไป
ลุยไปจนล้อ ถลาเพราะโรยแรง
ด้วยปีกที่เหี่ยวแห้ง ด้วยแรงที่อ่อนล้า
ถึงแม้จะบินเดี่ยว เงียบเหงาในวิญญา
กางปีกได้ทุกครา ขึ้นหยัดขึ้นท้าทาย
...นายสายลม..