สวัสดีทุกท่าน
ต้ามารายงานตัวแล้วนะ ดีใจมากๆๆๆที่มีบล็อกเป็นของตัวเองแล้ว ตื่นเต้นจนคิดไม่ออกแล้วว่าจะเริ่มยังไงต่อ (ยังไม่มี script) เลยค่ะ เอาเป็นว่า ต้าจะเกริ่นถึงเรื่องราวการเป็นครูที่ต้าประสบมา8-9ปีในดินแดนที่ใครๆก็บอกว่าน่ากลัวตรงนี้นะ ต้าบรรจุครั้งแรกที่เจาะไอร้องปี2541 ตอนนั้นไม่ได้รู้เรื่องเกี่ยวกับภูมิศาสตร์ ความมีชื่อเสียง ค่านิยม ของอำเภอเจาะไอร้องเลย เพราะอยู่ห่างจากตัวเมือง (บ้านต้า) 35 นาที แต่เนื่องจากว่าช่วงชีวิตของต้าไม่ค่อย อยู่นราธิวาสตลอดเวลา บางช่วงอยู่กรุงเทพฯบางช่างอยู่มาเลย์ กลายเป็นว่าไม่ค่อยรู้จักนราธิวาสอย่างทั่วถึงเท่าไหร่ จึงไม่รู้จริงๆว่าที่ๆเราบรรจุเนี่ยมันอันตราย มันเป็นเขตสีชมพูสีแดงทำนองนั้น ต้าไม่เข้าใจว่าทำไมพี่ชายของต้าต้องเที่ยวไปฝากฝังกับพรรคพวกแถวนั้นกันจัง อยู่มาสัก2ปีจึงรูว่า ธรรมชาติของเจาะไอร้องคืออะไร.....
พี่หนิงเคยไป นราธิวาส 2-3 ครั้งค่ะ ไปสุไหงโกลก สุดชายแดนเลยค่ะ ตอนเด็กๆพักอยู่เกือบเดือนจำได้ว่าดูทีวีไม่รู้เรื่องค่ะ เพราะเป็นของมาเลย์
ส่วนอีก 2 ครั้งไปในตัวจังหวัดค่ะ อดีตคนในใจเขาย้ายไปรับตำแหน่งของจังหวัด เลยไปส่ง แต่ไปตรวจราชการอีกหนึ่งครั้ง อิอิ มีความประทับใจกับสนามบินนราธิวาส และ ใบไม้สีทองค่ะ
สวัสดีค่ะ <table border="0"><tbody><tr>
</tr></tbody></table><table border="0"><tbody><tr>
</tr></tbody></table><p>แหมมาเร็วทันใจ สมแล้วที่เป็นแรงเชียร์ของต้าเนอะ! ขอบคุณคุณขจิตสำหรับคำแนะนำนะคะ ส่วนพีหนิงมีอะไรประทับใจที่นี่ นี่เอง ลองมาเที่ยวอีกสักครั้งนะค่ะ ต้าจะเป็นบอดี้การ์ดให้เอง….</p><p> </p>
สวัสดีค่ะคุณ anita
เป็นวิทยาทานที่เยี่ยมมาก แล้วต้าจะนำไปปรับใช้นะคะฝาแฝดของใครน๊า…….
ที่นั่นน่ากลัวสำหรับคนทั่วไปจริง ๆ ครับผมดูข่าวก็กลัวเหมือนกัน แต่ก็ส่งกำลังใจให้เพื่อน ๆ ที่นั่นครับ
ขอให้บ้านเราสงบสุขครับ
สวัสดีค่ะ <table border="0"><tbody><tr>
</tr></tbody></table> ในความเป็นจริง ต้าไม่ดูข่าวเลยเป็นเดือนๆ ไม่ใช่มันน่าเบื่อ แต่บางข่าวยิ่งสร้างภาพพจน์ที่เร็วร้ายไปกว่าเดิม อย่างเวลาที่ต้าเจอระเบิดจริง หน้าอบต.เจาะไอร้อง หรือหน้าโรงเรียนข้างเคียง มันกินบริเวณเสียหายแค่ 2 เมตร ทำนองนี้ แต่ข่าวออกมา แหม! อีรัคชัด ๆ
แต่ในบางที่มันก็รุนแรงเกินบรรยายจริงค่ะ อย่างเมื่อวานต้าไปเยี่ยมคุณลุงที่รพ.นราธิวาสราชนครินทร์ ทหาร ตำรวจ ผู้กอง ผู้การ เต็มเลย ขณะที่วุ่นๆ อยู่นั้น เอวของต้าไปสะดุดกับเตียงผู้ป่วยที่อาบด้วยเลือดสดๆ ต้าจะเป็นลมให้ได้แต่ทำใจดีสู้เสือไปถามน้องผู้ข้างๆเตียงว่า เป็นอะไร คำตอบ …โดนยิงจากผู้ก่อการร้ายนั่นเอง หรือบางครั้งเสียงวอมาแต่ไกล พอออกมาดูขาขาด แขนหลุดก็มี มันเป็นเหตุที่บังเอิญจะเกิดขึ้นกับคน และสถานที่ที่ไหนก็ได้ ก็ได้แต่ระวังตัวให้ดีที่สุดค่ะ
ชอบมุขของพี่แอมป์ (ดอกไม้ทะเลค่ะ) และยินดีต้อนรับค่ะ เพราะครั้งแรกที่เขียนของราณียังไม่เป็นเรื่องเป็นราวขนาดนี้ ปรบมือให้ค่ะ
สวัสดีค่ะน้องต้า
ตามมาเยี่ยมและยินดีต้อนรับเข้าสู่โลกการเรียนรู้และมิตรภาพค่ะ..เป็นกำลังใจให้นะคะ อยู่ในพื้นที่ที่น่าเป็นห่วง เข้มแข็งนะคะ
เอาใจช่วยค่ะ
สวัสดีค่ะพี่เบิร์ด ขอโทษที่ตอบช้า ต้า กำลังอยู่ในอาการ I love you มาหลายวันแล้ว ไอ และหวัด นิดหน่อย ขอบคุณนะค่ะสำหรับกำลังใจที่มอบให้ ขอบคุณค่ะ
สวัสดีเช่นกันค่ะ พี่ แผ่นดิน เอาไว้ให้เปิดเทอมแล้วจะเขียนบล็อกเล่าความเป็นไปของโรงเรียนใหม่ที่บาเจาะ ซึ่งตอนนี้ใครๆ ก็บอกว่าน่ากลัวกว่าเจาะไอร้องไปแล้ว…อย่าลืมติตามนะคะ
มาส่งกำลังใจให้อีกคนค่ะ
ยินดีด้วยที่มี blog เป็นของตัวเองแล้วนะคะ
จะรออ่านเพิ่มเติมค่ะ ; )
ขอบคุณสำหรับกำลังใจและการติดตามนะคะ พี่ กมลวัลย์ ต้าขอตัวไปทานอาหารค่ำกับแม่ก่อนนะ
ขอให้กำลังใจ คุณครูคนสวยค่ะ
สวัสดีคะคุณใบบุญ ภาพที่เห็นยังไม่ใช่ตัวจริงน่ะ เอาไว้ต้าย้ายไปอยู่โรงเรียนใหม่แล้วจะเปิดเผยตัวเอง ให้น่ากลัวเล่นนะคะ ขอบคุณสำหรับกำลังใจค่ะ
ขอให้กำลังใจคุณครูที่เลือกอาชีพอันใหญ่หลวงและหนัก
จงคิดว่าเราเลือกที่จะทำดีแน่นอนไม่สิ่งเลวร้ายที่จะมาหาเราแน่
ผมก็ทำอาชีพนี้ผมรู้ดีโดยเฉพาะสามจังหวัดนี้แต่ผมมั่นใจว่าเมื่อเราทำดีไม่มีใครเกลียดเรา
ให้ยึดคติการทำงานในสามจังหวัดภาคใต้ว่า ทำดีเสมอ อย่าไปยุ่งเรื่องคนอื่น แค่นี้ก็ปลอดภัยแล้ว