ผมและท่านนั่งถาม นั่งตอบ กันอยู่พักใหญ่ กางตำราท่านให้ผมอธิบายผมก็อธิบายกระท่อนกระแท่น เพราะว่าเวลาทำงานผมไม่เคยกางตำรา ทำด้วยความชำนาญ ข้อมูลมันเข้าไปอยู่ในสมองหมดแล้ว ตกลงว่าท่านต้องเป็นคนใล่วงจรต่างๆให้ผมฟัง
เมื่อเช้า  เจอคุณพี่ณรงค์  หัวหน้าเสมียน กอง วซด.  กำลังจะเดินเข้าออฟฟิศ พี่แกแวะมาทักว่า
"เมื่อวันศุกร์นายช่าง (วอซ.) มาตามหา  เพราะว่าโทรหานายแล้วก็ไม่ติด"
"วันศุกร์ผมหยุดพักร้อนครับพี่  ไปทำฟัน    แหมพี่!  จะโทรติดได้อย่างไรก็ผมเปลี่ยนเบอร์แล้ว"
"น้องโทรไปหาท่านเองก็แล้วกันเบอร์ภายในหมายเลข 4587"
ท่าน วอซ. ย่อมาจาก วิศวกรอำนวยการศูนย์ซ่อมบำรุง  ฝ่ายการช่างกล  ท่านเคยเป็นอาจารย์สอนผมสมัยเรียนรถไฟ  และเคยเป็นเจ้านายผมที่โคราช และท่านก็เป็นคนอิสานด้วยกัน  จึงสนิทสนมกันดีทั้งครอบครัวผมและครอบครัวท่าน
ผมนึกในใจว่าอาจารย์ผมคงมาทวงคีย์บอร์ดเจ้าโน๊ตบุ๊ค  ที่ผมขอมา  ตอนที่ช่วยท่านเก็บของย้ายห้องแน่เลย  เพราะท่านบอกว่าไม่ได้ใช้โน๊ตบุ๊คเสียเอาไปซ่อมอยู่
ผมโทรไปครั้งแรกที่ห้องทำงานท่าน  เจ้าหน้าที่มารับและบอกว่าท่านยังมาไม่ถึง 
แล้วกันโทรไม่เจออีกยิ่งสงสัยใหญ่เลยว่าท่านมีธุรอะไร 
จึงได้มาตามหาและโทรหาข้าฯผู้น้อยอย่างเรา
อดรนทนไม่ได้จึงไปเสาะหาขอเบอร์มือถือของท่านมาจนได้ 
รีบกดโทรทันที
"สวัสดีครับท่าน  ผม.......นะครับ   มีอะไรให้รับใช้หรือครับ  ขอโทษด้วยเบอร์เก่าผมไม่ได้ใช้มาหลายวันแล้ว  เพราะว่าเจ้าหนี้โทรมาทวงตังค์เลยต้องเปลี่ยนเบอร์หนี" ... อิอิอิ
ผมร่ายยาวอยู่คนเดียวเพราะรู้ว่าขืนปล่อยไห้ท่านพูดก่อนเดี๋ยวผมไม่ได้พูด
" อ้อ!.. มีเรื่องจะขอร้องหน่อย  ช่วยเอาวิชาความรู้ที่มีมาสอนผมหน่อย    คุณผ่านการทำวิทยานิพนธ์มาแล้วนี่" อาจารย์ผมเริ่มแซวเข้าแล้วไง
ผมยิ่งงง  "อ้าว!  ทำไมหรือครับ  อาจารย์จะเอาวิชาคืนแล้วหรือครับ"
"มีข้อมูลหรือเอกสารตำรา  ของอุปกรณ์เครื่องกำเหนิดไฟฟ้าก็เอามาด้วย  แล้วมาช่วยอธิบายด้วย  แค่นี้ก่อนนะผมกำลังขับรถอยู่   ถึงแล้ว  หาที่จอดรถก่อนนะ"
ผมและอาจารย์จึงวางสายพร้อมทิ้งความงุนงงใว้ให้ผมคนเดียว 
เลิกงานผมจึงรวบรวมเอกสารเท่าที่มีใหม่บ้างเก่าบ้าง ไอ้ที่เก่านั้นมันเก่าจริงๆขนาดเวลาเปิดค่อยๆแง้มเบาๆ ยังขาด หรือบางส่วนหลุดติดมือก็มี 
คิดดูสิครับกระดาษโรเนียวสมัยเก่าเก็บไว้คงประมาณ 30 ปีน่าจะได้    ประมาณการจากคนแปลตำราไว้เมื่อสมัยนั้น
ตัดสินใจขึ้นไปพบท่านที่ห้องทำงานบนกรม(ตึกแดงหรือตึกบัญชาการหลังเก่า)
ผมและท่านนั่งถาม  นั่งตอบ  กันอยู่พักใหญ่  กางตำราท่านให้ผมอธิบายผมก็อธิบายกระท่อนกระแท่น  เพราะว่าเวลาทำงานผมไม่เคยกางตำรา  ทำด้วยประสบการณ์ความชำนาญ  ข้อมูลมันเข้าไปอยู่ในสมองหมดแล้ว  ตกลงว่าท่านต้องเป็นคนใล่วงจรต่างๆให้ผมฟัง
อ๋อ! ที่แท้ท่านต้องการข้อมูลเพื่อเป็นประธานกรรมการตรวจรับเครื่องกำเหนิดไฟฟ้าที่หน่วยงานผมตั้งงบจัดหามาทดแทนของรุ่นสมัยโบราณ  ที่เริ่มหมดอายุใข  ซึ่งซื้อมาได้ 40 ชุด  ราคาร่วม 10 ล้านบาทนั่นเอง 
ท่านจึงต้องหาข้อมูลเพื่อเปรียบเทียบของเก่ากับของใหม่ว่าประสิทธิภาพการทำงานเหมือนหรือแตกต่างกันอย่างไร  เมื่อรับไว้แล้วการใช้งานจะทรงประสิทธิภาพหรือไม่  เพราะว่ามีตัวอย่างคนรุ่นเก่าๆที่เป็นประธานจัดซื้อจัดจ้างแล้วโดน.......มาหลายรายแล้ว
ตกลงว่าวันนี้ผมก็ยังไม่ได้คืนวิชาให้อาจารย์  แถมยังไปรับวิชาของท่านมาเพื่มเสียอีก..ครับ