29 ธันวาคม 2535 วันแรกของการเป็นครู ขณะนั้นไม่รู้สึกเลยว่าชอบ รักการเป็นครู เพียงเพราะว่าจบมาทางช่าง ไม่อยากเป็นแต่เมื่อสอบบรรจุได้ก็คิดว่า ทำไปก่อน แล้วค่อยหาสอบงานอื่น
แต่เมื่อไปสอบอะไร งานไหน ก็ไม่เคยได้เลย ไม่รู้เพราะอะไร แต่ก็ยังทำหน้าที่ครูอยู่ จนมีโอกาสมาเรียนต่อทางด้านสายครู ในขณะนั้นก็เพียงต้องการเพิ่มวุฒิทางครู เท่านั้นเอง
14 ปีของการเป็นครู ก็ไม่รู้ว่าชอบงานนี้ตั้งแต่เมื่อไร ยิ่งได้มีโอกาส สอนให้เขาเป็นคนดี ด้วยคุณธรรม ด้วยธรรมะ แล้วยิ่งรักอาชีพนี้ อยากให้นักเรียนทุกคนได้มีอนาคตดีๆ ได้เห็นการเจริญเติบโต เจริญก้าวหน้า ทั้งด้านการงาน อาชีพ คามเป็นอยู่แล้วยิ่ง ภูมิใจ ยิ่งเขามีชีวิตที่ดีกว่าเรา ยิ่งทำให้ รักความเป็นครู มากขึ้น
แม้เราจะพร่ำสอนเขาอย่างไรก็ตาม แต่ส่งที่ครูอย่างผมต้องการก็คือ เขาสามารถสอนตัวเองได้ สอนให้ตัวเองรู้จัก ผิด ชอบ ชั่ว ดี นำพาตัวเองไปสู่ทางเดินที่ดีของชีวิต ไม่หลงทาง เหมือนกับหลายๆคน ในปัจจุบันนี้
สังคมของนักเรียน นักศึกษา ในปัจจุบันนี้ ยังหลงทางกันมาก สังเกตได้ จากการดื่มสุรา สูบบุหรี่ เที่ยวเตร่ การมีเพศสัมพันธ์ก่อนวัยอันควร หรือระหว่างเรียน เกิดปัญหาต่างๆ มากมาย ความสุขจอมปลอมเหล่านี้ ต้องการผู้ชี้ทางสว่างแก่ เขาเหล่านั้น
ใครจะเป็นผู้ชี้ทางเหล่านั้น ใครจะเป็นกัลยาณมิตรให้เขา ใครจะเป็นผู้ปลอบใจ ให้กำลังใจเมื่อเขาทำผิดแล้วรู้สำนึก ใครเหล่านั้น คงรวมถึงครูด้วย นอกจาก พ่อ และแม่ ญาติพี่น้อง
มาเถิดคุณครูทั้งหลายมาช่วยกัน สร้างเยาวชนที่จะเป็นอนาคตของชาติ ให้เขาเดินทางไปยังอนาคต ให้ถูกทาง อย่าให้ตัวกิเลสทั้งหลายมาดึงพวกเขาออกนอกเส้นทาง ด้วยการสร้างเกราะป้องกัน ให้กับเขา เพื่อเราจะได้มีผู้ใหญ่ที่ดี มีคุณธรรม ไว้สร้างชาติต่อไป
ขอขอบคุณ คุณครูที่มีใจของความเป็นครูจริงๆ ขอให้ครูทุกท่านมีกำลังใจ ต่อสู้กับอุปสรรค ปัญหา ที่เกิดขึ้น ตลอดเวลา สู้ๆ นะครับ
ปล. ผู้ใดให้ความรู้ เป็นผู้ชี้ทางสว่างแก่มนุษย์โลก ผู้นั้นคือครูของโลก ดังเช่นพระพุทธเจ้า
แหม…นี่ขนาดไม่ชอบนะคะ ครูเสือ แต่จะว่าไปพี่หนิงก็ไม่เคยชอบการเป็นพยาบาลเลยอ่ะค่ะ แต่ทำไมอยู่ทนมาจนป่านนี้น๊า…555
ถึงผมจะไม่ได้เป็นครูอาชีพโดยตรง แต่ผมก็ได้เป็นครูสมัครเล่นทางอ้อมครับ
ครูคือผู้ให้ครับ