สิ่งที่ดีที่สุด

เป็นข้อเขียนที่เกิดจากการน้อยใจเล็ก ๆ  เพราะตลอดชีวิต พยายามทำในสิ่งที่ถูกต้อง มีชีวิตเหมือนนายอินทร์ ผู้ปิดทองหลังพระ สิ่งที่ดีๆ ที่เคยได้รับการสั่งสอน ก็ พยายามมีชีวิตและแนวทาง อย่างนั้น แต่ชีวิตที่ผ่านมา เมื่อเทียบ กับอีกหลายคน ก็ อดรู้สึกถึงความไม่ยุติธรรม แม้จะรู้สึกว่าเป็นการคิดอย่าง โลกๆ ไม่ร่ำรวย ไม่โชคดี ไม่มีใครคอยช่วยเหลือ ไม่มีคนรัก ไม่มีคนแม้แต่บางที แค่พอจะเป็นเพื่อน เหมือนทุกคนหันหลังไปอีก ทาง เหมือนคนทั้งโลกเดินสวนทาง กับที่เราเดินทาง เป็นความคิดที่สุดโต่งอีกด้าน แค่อดหวั่นไหว ในชะตาชีวิต เท่านั้น ในพุทธศาสนามีสิงที่ดีที่สุด แต่ไม่มีใครต้องการ  แล้วจะมีค่าอะไร เราเดินออกห่าง ไปอีกทาง  แม้เราจะกราบไหว้แต่ให้เป็นในสิ่งที่เราเคารพบูชา เรากลับส่ายหน้า และกลัวที่จะเป็น  ในชีวิตที่เดินทาง จึงเหมือนร้างไร้ คน หนทางมันวังเวง และเงียบเหงา   บางทีก็ไม่อยากคิดอะไร มากแค่ก้มหน้าดุ่มเดิน ไปในหนทางที่อยากก้าว ไม่นาน เราก็สลายกลายเป็นฝุ่น ปลิวหายไปในห้วงของกาลเวลา  ชีวิตมันก็ใช่จะยืนยาว  และเราไม่มีโอกาสที่จะทำอะไรได้ไม่มากนัก ในช่วงของการมีชีวิตของคนคนหนึ่ง  เหมือนอย่างท่านอาจารย์พุทธทาสสอน ทำดี ก็ ดี อยู่แล้ว อย่าคิดว่าจะเป็นอะไร ส่วนทำชั่วมันก็ชั่วทันทีเช่นกัน ไม่ต้องรอ ส่วนจะได้ หรือเสีย มันก็แล้วแต่ เราต้องการอะไร เทียบแบบไหน ตามระดับความสุขของแต่ละคน