โอ๊ย....นิดๆหน่อยๆครับ!...   .............. ผมว่าเราอย่าไปกังวลนักเลยครับ  เอาหูไปนาเอาตาไปไร่ซะมั่ง  อย่าจริงจังนักครับ เด็กๆเขาดูๆกันนิดๆหน่อยๆไม่น่าจะเป็นอะไร  คะแนนไม่ได้เพิ่มขึ้นมากมาย  นานๆที เราเดินเฉียดๆให้เขาเห็นเขาก็เกรงใจไปเอง ผมว่าเราน่าจะใส่ใจกับเรื่องใหญ่ๆ เช่นเรื่องงบประมาณ เรื่องการหารายได้  เรื่องการปรับระบบให้เป็นมหาวิทยาลัยติดอันดับกันดีกว่า 
           กะแค่ไอ้เรื่องเล็กๆน้อยๆ แค่เด็กดูกันนิดๆหน่อยๆ มันไม่ทำให้ชาติล่มสลายหรอกครับ คนใหญ่คนโตเขากินกันออกโครมๆ ไม่เห็นเราจะสิ้นชาติตรงไหน และที่สำคัญผมว่าตอนเด็กๆเราต้องเคยลอกข้อสอบกันแล้วทุกคน  ก็เห็นโตมาได้ดิบได้ดี
          มันเรื่องธรรมดานะครับผมว่าไม่เห็นจะแปลกอะไรเลย

                                เราไม่ได้ฆ่าคนนี่ครับ ! 

 

          

           

          เรื่องใหญ่นะคะ!    ......... ดิฉันคิดว่าเรื่องใหญ่ที่เราไม่ยอมให้ตัวเองกังวล และไม่ยอมให้สังคมนี้กังวล  คือเรื่องลอกข้อสอบ ทั้งที่การปล่อยให้ลอกข้อสอบ เป็นการปลูกฝังการโกงตั้งแต่เด็ก
           การที่อาจารย์คุมสอบมองการแอบดูข้อสอบเป็นเรื่องเล็ก  ก็เพราะเขาไม่เห็นนัยยะของการทุจริตเชิงโครงสร้าง และนี่คือการปลูกฝังค่านิยมทางลบโดยที่เราไม่รู้ตัว 
          ค่านิยมที่ว่า "ลอกไม่ผิด ทุจริตไม่เป็นไร"  เป็นวิธีคิดของคนโกง          
          ถามว่าสถาบันอุดมศึกษาเราจะผลิตซ้ำคนแบบไหนคะ  คนสุจริต หรือคนทุจริต คนดี หรือคนโกง
          หากเราทำเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ ละเลย เพิกเฉย ไม่ป้องปรามหรือลงโทษให้เด็ดขาด  เขาจะติดเป็นนิสัย  เขาเคยโกงเล็กๆได้ เขาก็จะกล้าโกงใหญ่ขึ้น ๆจนในที่สุดก็กล้าโกงบ้านกินเมืองอย่างที่เราเห็น  นี่ก็เพราะปล่อยปละละเลยตั้งแต่ยังเล็ก
                       

                             ดิฉันว่านี่แหละคือการฆ่าคนทั้งเป็น !

 

 

 ..................................................................................................................

 

หมายเหตุ :

1. เรื่องนี้ได้นำลงสารประชาสัมพันธ์รายวันของมหาวิทยาลัย   โดยอยู่ในช่วงวันคุมสอบ 

2. สุภาพบุรุษและสุภาพสตรีในเรื่อง  เป็นตัวละครสมมุติค่ะ