อาสามาคลายทุกข์

อาสามาคลายทุกข์<p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">                วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ฉันได้ลงไปปฏิบัติงานในพื้นที่โรงพยาบาลเด็ก ก้าวแรกที่เดินเข้าไปในตึกผู้ป่วยเด็ก ม.6 ก วันนี้มีเด็กป่วยน้อยมาก มี 4 คน ซึ่งหนึ่งในจำนวนนั้นคือนุ๊ก น้องนุ๊กเป็นผู้ป่วยที่ฉันเจอ ตั้งแต่ก่อนสงกรานต์แล้ว ลักษณะอาการเจ็บป่วยคือ ขาสองข้างโตไม่เท่ากัน มีปัญหาเกี่ยวกับกระดูก วันนี้น้องดูร่าเริงเป็นพิเศษ พอเราก้าวเข้าไป น้องก็ไสรถเข็ญเข้ามาหาเราและถามเราว่า วันนี้มีอะไรมาเล่นบ้างครับ เราก็งัดเอาภาพระบายสีออกมา น้องซอบมากเพราะวันนี้สีที่ใช้ระบายภาพเป็นสีน้ำ น้องเล่นระบายสีกับเราอยู่พักใหญ่ๆ เจ้าหน้าที่ประจำตึก (พี่ครูน้อย)น้องเรียกอย่างนั้น ก็พาน้องลงไปเล่นคอมพิวเตอร์ที่ชั้น 3 </p>            น้องอี๊ฟ สาวน้อยหน้าใสวัน 8 ขวบ เป็นเด็กร่าเริงแจ่มใส ยิ้มหัวเราะอยู่ตลอด มีปัญหาเรื่องขา น้องต้องนั่งรถเข็ญเช่นเดียวกัน น้องชอบภาพระบายสีมาก ระบายภาพได้สวยไม่เลอะเทอะสำหรับน้องคนนี้ฉันไม่ค่อยได้คุยกับเค้ามากนักเพราะฉันเห็นเค้าร่าเริง เหมือนไม่ค่อยมีปัญหาอะไรสักพักน้องก็ลงไปเรียนคอมพิวเตอร์ที่ชั้น 3 เช่นกัน <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 36.0pt" class="MsoNormal">                น้องแป้ง ตอนที่ฉันไปถึงน้องเพิ่งออกมาจากห้องฉายแสงเคมีบำบัด น้องมีอาการอ่อนเพลีย หงุดหงิด ช่วงแรกน้องนอนอยู่บนเตียงฉันก็เข้าไปพูดคุยด้วย ชวนน้องระบายสี น้องชอบมากพอระบายสีไปได้สักพัก น้องเห็นเพื่อนๆระบายภาพด้วยสีน้ำ น้องอยากร่วงวงด้วยจึงร้องขอให้พาลงไปเล่นกับเพื่อนๆ น้องดูมีความสุขขึ้น ร่าเริงขึ้น น้องอายุเพียง 7 ขวบ ได้คุยกับคุณยายของน้อง คุณยายของน้องเล่าให้ฟังว่า ต้องรักษาด้วยการฉายรังสี(เคมีบำบัด)ติดต่อปีกัน 20 ครั้ง น้องรักษามาได้ 3 ปีแล้วแต่ตอนนี้ต้องเริ่มนับหนึ่งใหม่ เพราะช่วงการรักษาที่ผ่านมาน้องป่วยการฉายรังสีหยุดชะงัก ฉันนั้งฟังด้วยความรู้สึกสงสารน้องมากอะไรจะโชคร้ายอย่างนี้ กับเด็กอายุแค่นี้ ต้องทรมานถึงขนาดนี้เชียวเหรอ คุณยายของน้องเล่าให้ฟังอีกว่าฉายรังสีครบ 20 ครั้ง ก็ยังไม่แน่ใจว่าน้องจะหารจากโรคนี้หรือเปล่า สักพักน้องก็ไปเล่นเกมส์ไคอมพิวเตอร์ที่ชั้น 3 เช่นกัน</p>                น้องนุช เด็กน้อย วัยเพียง 2 ขวบเศษ หนูน้อยช่างเจรจาเหลือเกิน ชวนคุยนั่นคุยนี่ตลอดเวลา  ความรู้สึกในตอนนั้น สงสารน้องมาก เด็กตัวแค่นี้เองยังไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้เลย ปัญหาที่น้องเจอคือขาโค้งงอ ยืนไม่ได้ ต้องเข้าเฝือกครึ่งท่อนล่าง นอนได้เพียงท่าเดียวคือ นอนหงาย อยู่กับน้องเกือบ2 ชั่วโมง เด็กน้อยถามตลอดเวลาว่า พี่จ๋า แม่หนู่ไปไหน ฉันก็หลอกน้องไปว่า แม่ของหนูไปซื้อข้าว ซื้อขนมให้หนูไงค่ะ น้องถามอย่างนี้อยู่ตลอดนับได้ สิบกว่าครั้งเห็นจะได้  พี่จ๋า หนูจะกินส้ม  ฉันก็ทำหน้าที่พี่เลี้ยงช่วยปลอกส้มให้น้องกิน ฉันรู้สึกมีความสุขมากที่ได้ทำหน้าที่นี้น้องกินส้มได้ 1 ลูกแหน่ะ  ฉันเห็นน้องยิ้มอย่างมีความสุขด้วยแหล่ะ สุขใจจริง ๆ(แต่ก็ยังสงสัยอยู่ดีว่า แม่ของน้องไปไหน ทำไมทิ้งให้น้องเหงาอย่างนี้ ไม่เข้าใจจริงๆ) <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 36.0pt" class="MsoNormal">                ก่อนกลับฉันต้องทิ้งน้องนุชอยู่คนเดียว ฉันไม่อยากกลับเลย สงสารน้องมาก น้องร้องไห้ตามฉันใหญ่เลย ฉันรู้สึกสะท้อนใจมาก น้ำตาคลอเช่นกัน สงสารน้อง แต่ก็ต้องกลับไปทำหน้าที่ก่อนแต่สัญญาว่าฉันจะกลับไปเพื่อให้กำลังใจน้องอีกในไม่ช้านี้ </p>                อ้อลืมเล่าอีกว่า ช่วงที่ฉันกำลังจะกลับมีเด็กป่วยมาเพิ่มอีก 3 คน ดูแล้วรู้สึกหดหู่มาก สงสารเด็กซึ่งเป็นเด็กเล็กมากๆ อายุน่าจะ ขวบกว่าๆได้ค่ะ เจ็บปวดตรงไหนก็ไม่สามารถบอกใครได้ ทำได้อย่างเดียวคือ ร้องไห้โยเยเท่านั้น