21 เม.ย. ที่ผ่านมา ไปร่วมงาน “ คนอาสา สังสรรค์ คืนวันรูสะมิแล “
ที่หอประชุมโรงเรียนวัดราชาธิวาส.....คนมาร่วมกัน ทั้งพี่น้อง เพื่อน ร่วม 150 คนได้
ฉัน ชอบ ที่พี่พลากร เป็นรุ่นพี่ อาวุโส ท่านหนึ่งที่ทำงานองค์กรพัฒนาเอกชน ทางภาคเหนือ พูด ว่า
“ เราหวังอย่างยิ่งที่พี่น้องทางภาคใต้ที่เราเคยร่วมทุกข์สุข
ในแต่ละค่ายของพวกเรา จะหวนคืนสู่ สถานการณ์ที่สันติ และสงบสุข เหมือนในอดีต ที่เราอยู่ร่วมมา....”
อดีตที่ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี อยู่ในความทรงจำที่ยาวนานของเรา เหล่า อดีตนักศึกษา...และมีโอกาส ได้ศึกษาเรียนรู้ทั้งในสถาบันและนอกสถาบัน...จากการออกค่าย อาสาพัฒนาชนบทในแถบภาคใต้ ทั้งยังได้มีเครือข่ายของนักศึกษาภาคใต้ในจังหวัดใกล้เคียงและเครือข่าย
ทั่วประเทศ ซึ่ง กระจายเป็นพลังอยู่ในสังคมของเรานี้....
งานพบปะ แม้จะสั้นแค่คืนเดียว แต่ก็เป็นพลังเครือข่ายให้เราได้รับรู้ซึ่งกันและกัน....และดำรงหน้าที่การงาน
เพื่อชีวิตต่อไป....
พี่หน่อยคะ
พวกเราก็หวังใจว่า
“ เราหวังอย่างยิ่งที่พี่น้องทางภาคใต้ที่เราเคยร่วมทุกข์สุข
ในแต่ละค่ายของพวกเรา จะหวนคืนสู่ สถานการณ์ที่สันติ และสงบสุข เหมือนในอดีต ที่เราอยู่ร่วมมา....”
บางทราย (คนเข็นครก ขึ้นภูเขา)
คะ พี่บางทราย หน่อย ก็ไม่ได้พบพี่พลากร นานแล้วคะ
จริงๆ เป็นรุ่นพี่ที่ หน่อย ตอนเรียน ก็ไม่ทันกันนะคะ
พี่เขาจบไปแล้ว แต่เราจะเอ่ยชื่อ ของพี่แต่และรุ่น
จากพี่สู่น้อง พูดบ่อยๆ ก็จำชื่อไปเอง
เวลาเด็กใต้ขึ้นเหนือ ก็ต้องไปหาพี่พลากร...ไม่เคยเห็นหน้า แต่บอกเป็นน้องอาสา พี่เขาดูแลหมดเลยคะ
เจอหน้า พี่พลากร ว่า " เฮ้ยหน่อยเดี๋ยวคุยกัน "
แต่ก็ไม่ได้คุยกันคะ เพราะคนคุยเยอะแยะไปหมด
งานนี้ " พี่เช็ค " จาก " คนค้นคน " ก็มาด้วย
หน่อยถาม พี่เช็ค จำหน่อยได้มั้ย...พอดีแกเคยมาเยี่ยมหน่อยตอนหน่อย ฟอกเลือด...จะต่างไปเยอะ แต่พี่เช็ค เห็นหน้าแฟนหน่อย เลยจำได้ว่า เป็นหน่อย.....
พี่เช็ค ดีคะ ดูแลน้องๆตลอด หน่อยกับเพื่อนจัดงาน
ระดมทุน มาสองงาน พี่ก็มาประชุมส่งทั้งใจทั้งปัจจัย
Miss somporn poungpratoom
คะ น้องอึ่งออบ เชื่อว่า พวกเราทุกคนก็ หวังใจว่าอย่างนั้น ....พี่คิดว่า ถ้าเราทุกคนคิดใน
แง่บวก ภาพที่เราอยากเห็นก็ต้องเป็นบวกคะ.....
พี่รู้สึกเสียดายอดีต ที่ปัตตานีคะ ไม่ค่อยมีใครอยากส่งลูกไปเรียนไกลๆ ที่นี่ สมัยก่อน ก็น้อยมากนะคะ พวกแบบบู๊ๆ จริงๆ ถึงได้ไปเรียน
( พวกอึดๆ ) ....เรามีพี่มาลัย น้องมาลัย รอต้อนรับคะ
แต่สมัยนี้ ต่างไปเยอะ ....แม้โบกรถ จาก ปัตตานี
ไปเที่ยว หาดใหญ่ เป็นเรื่องปรกติ ของพวกเรามาก
โบกรถ ไปช้อปปิ้ง โบกรถไปประชุม โบกรถกลับบ้าน
....................เรามีความสุขคะ อยู่เรียนรู้วิถีชุมชนของ
ป ัตตานี และจังหวัดที่เราเคยออกค่าย สร้างอาคารเรียน สร้างห้องสมุด ค่ายวิชาการ....
การทำตัวให้เป็นประโยชน์ เมื่ออยู่ในค่าย เป็นความใฝ่ฝันสูงสุดของชาวค่ายทุกคน
ดีครับพี่หน่อยผมก็อาสาชนคนหนึ่งเหมือนกันคับ รหัส 46คับ งานที่หาดใหญ่ก็สนุกเหมือนกันพี่มาค่อนข้างเยอะมากครับ
เม้ง สมพร ช่วยอารีย์ ---------> http://www.somporn.net ---------> http://www.schuai.net
หวัดดีจากประเทศไทยจ้า...น้องเม้ง....ดีใจที่น้อง เม้ง
จะกลับมาทำงานในรูฯ อีกนาน....พี่จะได้มีญาติ เวลาไป ปัตตานีไง....
รูฯ ต้องเขียนให้เต็มนะ...." รูสะมิแล " เป็นชื่อตำบล ที่
มอ.ปััตตานีตั้งอยู่ ไม่งั้นคนอื่น งง....
พวกอาสา เคยจัดทริป ปั่นจักรยานไปใน หมู่บ้านรูสะมิแล จัดกิจกรรมกับเยาวชน ในหมู่บ้านชาว
ประมง ที่นี่ด้วย สนุกมากเลย ได้เรียนภาษากันนิดๆหน่อยๆ....ยาวี...
แล้วเวลาปั่นจักรยานกลับเข้า มอ. ตอนเย็นๆ เลียบ
ทะเลโคลนน่ะ...สวยมากเลย
......................ขอบคุณที่เอาภาพจากหน้าเวบมาฝาก
แต่พี่ชอบ ประโยค ของพระราชบิดา ....มากกว่า...
ที่คล้้ายๆว่า.....ขอให้ยังประโยชน์ส่วนรวมเป็นที่ตั้ง
แล ประโยชน์ตนเป็นที่สอง....
นาย ซัมรี แคเมาะ
คะ น้องซัมรี ดีใจจังคะเจอน้องๆ...46 เหรอ พี่เจอ
หนุ่มตา คน กทม. มางานที่นี่ด้วย น่าจะรุ่นเดียวกันนะ
งานที่หาดใหญ่ เหรอ ใช่ เพื่อนพี่ก็ไปกันเยอะ....น่าจะสนุกดีแหละ พี่ก็ตามข่าวจากเพื่อนๆ อยู่เสมอ....
ดีคะ เราต้องติดต่อกันไว้ ส่งสุข แจ้งทุกข์กันไว้เป็นกำลังให้กันและกัน
นมินทร์ (นม.)
ดีใจคะ