วัฒนธรรมการเรียนรู้ : ความสูญเปล่าทางการศึกษา

ความสูญเปล่าทางการศึกษาคุณว่ามีหรือไม่...

เช้าวันนี้ที่ห้องการเรียนภาษาอังกฤษมีการวิพากษ์วิจารณ์การศึกษาของไทย เมื่อเราคิดถึงความจริงกันในเรื่องนี้ก็เห็นหลายมุมมองโดยเฉพาะลัทธิเอาอย่างทางตะวันตกซึ่งมีกระแสรุนแรงมาก จริงอยู่การไปชุบตัวทางตะวันตกเป็นสิ่งที่ดีเพราะของดีก็มีมากเมื่อเราได้มาแล้วก็หยุดนิ่งไม่ปรับปรุงพัฒนาเหมือนหนังสือมีคุณค่าก็เก็บไว้บูชาบนหิ้งเอาทองมาปิดทับถือว่าเป็นของศักดิ์สิทธิ์แตะต้องไม่ได้แท้จริงแล้วความรู้ที่บันทึกไว้ในหนังสือก็ล้าสมัยไปและสิ่งที่เป็นความรู้ก็ไม่ถูกเอามาอ่านได้แต่เก็บไว้บูชาอย่างเดียวอย่างนี้มันถูกต้องแล้วหรือ…? อย่างนี้การเรียนใด ๆก็สูญเปล่าเพราะไม่ก่อให้เกิดความคิดพัฒนา...ไม่มีการต่อยอดมุมคิด...ไม่นำเอาสิ่งที่ได้เรียนรู้แล้วนำมาปฏิบัติในเรื่องการใช้ภาษาต่างประเทศตามความเป็นจริงแล้วเราอยู่ที่ใดก็ต้องใช้ภาษาในที่นั้นความเป็นตัวของตนเองก็เป็นสิ่งสำคัญ เมื่อเห็นการโฆษณาในเมืองไทยเพื่อเรียนภาษาอังกฤษว่า…เรียนภาษาอังกฤษใช้เป็นในชีวิตประจำวันภายในหนึ่งเดือนฟังแล้วขนลุก… เป็นลักษณะการหลอกตนเองหรือเปล่า...? เราคิดดูตามความเป็นจริง เราต้องติดต่อกับชาวต่างประเทศกี่มากน้อย คนทำงานส่วนนี้เพียงหยิบมือเดียว หรือคนที่จะไปทำงานต่างประเทศเราเอามาฝึกได้เพราะเขาจะมีแรงจูงใจในการเรียนรู้เรื่องการเรียนภาษาต่างประเทศในเมืองไทยสมควรทบทวนวางนโยบายใหม่ว่าควรเรียนเพื่อการแปลหรืออ่านให้รู้เรื่องเข้าใจความหมายไม่ใช่เป็นการบังคับทุกคนให้เรียนและพูดสื่อสารให้ได้ที่เป็นปัญหาคือเราไม่ยอมรับความจริงกัน…เอะอะ…ก็พึ่งสิ่งศักดิ์สิทธิ์โดยไม่พิจารณาหาเหตุผลความถูกต้อง ไม่มีความคิดเป็นของตนเองก็เป็นเรื่องที่น่าห่วงมากในอนาคตของเด็กไทยหรือคุณคิดเห็นเป็นการใดครับ ฮา ๆ เอิก ๆ.