พอมาปีหลังๆ นี่... มีคนพกเจลแอลกอฮอล์น้อยลง สหายธรรมท่านหนึ่ง(ท่านอาจารย์ปรียา ศิลากุล)บอกว่า เจลแอลกอฮอล์นี้ "ขม" ทำให้อาหารรสชาดเปลี่ยนไป

Hiker

    ภาพที่ 1:      

แอร์โฮสเตสครุคแอร์ (Drukair) โปรดสังเกตว่า สายการบินนี้ออกแบบเครื่องแบบได้ดีมากทีเดียว สภาพบนเครื่องบินก็ดูสะอาดสะอ้าน...

  • เรียนเสนอให้พวกเราใช้บริการดรุคแอร์ หรือสายการบินไทยไปพุทธคยากันครับ

คิดเสียว่า ทั้งภูฏานและไทยต่างก็เป็นประเทศที่เคารพนับถือพระพุทธศาสนา... การใช้บริการสายการบินภูฏาน หรือสายการบินไทยช่วยให้ชาวพุทธมีงานทำ และมีรายได้บ้าง เป็นการช่วยเหลือชาวพุทธด้วยกัน

    ภาพที่ 2:     

ภาพนางฟ้าดรุคแอร์อีกภาพหนึ่ง...

   ภาพที่ 3:     

อาหารบนเครื่อง... แอร์โฮสเตสถามว่า จะเลือกอะไร ฟังดูมีไข่คน (omlette) อย่างหนึ่งกับอะไรอีกอย่างหนึ่งที่ไม่ใช่ไข่คน ผู้เขียนไม่รู้ศัพท์ เพราะไม่เคยไปเรียนเมืองนอก เลยเลือกแบบที่ไม่ใช่ไข่คน

  • การสื่อสารกับคนที่ไม่เก่งภาษานี่... ดูเหมือนญี่ปุ่นจะเก่งที่สุด ตัวอย่างเช่น เรามักจะเห็นภัตตาคารญี่ปุ่นมีอาหารจำลองให้ชี้นิ้ว เรียกว่า ไม่ต้องพูด "โนะ-เนะ" เป็นก็ได้กินอะไรทำนองนั้น ("โนะ-เนะ" แปลว่า อะไรไม่ทราบ ในที่นี้หมายถึงเสียงเข้าสระ "โอะ-เอะ" เท่านั้นเอง)

ถ้าหากว่า ทางสายการบินมีภาพให้ผู้โดยสารชี้ๆ เลือกๆ... แบบนี้น่าจะทำให้ลูกค้าเกิดความพึงพอใจมากขึ้น

  • แอร์โฮสเตสท่านดูท่าทางจะหงุดหงิดนิดหน่อย เพราะพวกเราบนเครื่องส่วนใหญ่ไม่เก่งภาษาอังกฤษครับ

ถ้าถามว่า ไปอินเดีย-เนปาลควรพกอะไรไป... คำตอบหนึ่งที่ขอแนะนำคือ ให้พกช้อน ส้อม มีดไปด้วย

  • สายการบินเขามักจะมีช้อน ส้อม มีดประเภทใช้แล้วทิ้ง (disposable)... ของพวกนี้เราเก็บไปล้าง ใช้ได้อีกหลายครั้งครับ

คนเอเชียใต้ หรืออินเดีย-เนปาล-ศรีลังกาส่วนใหญ่นิยม "เปิบมือ"... บางทีเราให้เขาจัดอาหารกล่อง เขาจะจัดให้ ทว่า... ไม่มีช้อนส้อมให้

  • ตอนผู้เขียนไปศรีลังกา(กุมภาพันธ์ 2550) มีประสบการณ์อาหารกล่องจากโรงแรม พอไปถึงจุดพักกินข้าวคือ ข้างถนนที่อ่างเก็บน้ำแห่งหนึ่ง เปิดออกมาไม่มีช้อน-ส้อม เลยต้องเปิบมือ... ได้รสชาดไปอีกแบบ

ทีนี้เดินทางอย่างไรให้มือสะอาด... เรื่องก๊อกน้ำพร้อมสบู่ในอินเดีย-เนปาลส่วนใหญ่จะไม่ค่อยมี

  • สหายธรรมหลายๆ ท่านเก่งมาก ตอนไปอินเดีย-เนปาลเมื่อ 3-5 ปีก่อน... ท่านพกเจลแอลกอฮอล์ไป นำมาถูมือไปมา ไม่นานก็ลดเชื้อโรคไปได้มาก ไม่ว่าจะเป็นแบคทีเรีย หรือไวรัส เช่น เชื้อหวัด ฯลฯ

พอมาปีหลังๆ นี่... มีคนพกเจลแอลกอฮอล์น้อยลง สหายธรรมท่านหนึ่ง(ท่านอาจารย์ปรียา ศิลากุล)บอกว่า เจลแอลกอฮอล์นี้ "ขม" ทำให้อาหารรสชาดเปลี่ยนไป

  • ปีนี้ (2550) สหายธรรมหลายท่านนิยมพก "ทิชชูเปียก (wet tissue)" ไปด้วย

ทิชชูเปียกนี่... เขาออกแบบมาให้ใช้เช็ดก้นเด็กเวลาเดินทาง พวกเรานำมาใช้เช็ดมือดู พบว่า ทำให้มือสะอาดขึ้นได้มาก และเร็วทีเดียว

  • การล้างมือด้วยสบู่และน้ำ(ถ้ามี) การใช้เจลแอลกอฮอล์ และทิชชูเปียกเช็ดมือมีส่วนช่วยลดโอกาสติดเชื้อโรคได้หลายชนิด โดยเฉพาะเชื้อหวัด ซึ่งมักจะทำให้พวกเราป่วย และปวดเมื่อยมากขึ้นโดยไม่จำเป็น

ท่านที่ชอบชิมผลไม้หรือผัก... เรียนเสนอให้นำฟองน้ำล้างจาน หรือสกอตไบรท์ และน้ำยาล้างจานไปด้วย เพราะจะได้ฟอก ถู ไถขี้ไคลให้หมดเกลี้ยง

  • ทุกวันนี้เชื้อโรคท้องเสีย เช่น ซาลโมเนลลา ฯลฯ อาศัย และเติบโตอยู่ตามผิวของผัก และผลไม้ได้... การฟอก ถู ไถขี้ไคลให้หมดจะช่วยป้องกันท่านจากท้องเสีย ซึ่งพบบ่อยมากในหมู่สหายธรรมได้

    เรียนเชิญดาวน์โหลด:     

  • บทสวดมนต์ ทำวัตรเช้า มูลนิธิรักษ์ธรรม
  • [ Click - Click ]
  • พระปริตรธรรม วัดท่ามะโอ ลำปาง
  • [ Click - Click ]

    แหล่งที่มา:     

  • นพ.วัลลภ พรเรืองวงศ์ จัดทำ > 19 เมษายน 2550.