บันทึกในชุด learning styles ของคุณ Phoenix โดยเฉพาะบันทึก Learning Styles (2) วิธีใช้ เป็นเรื่องที่มีประโยชน์มากค่ะ ในการวิเคราะห์วิธีการเรียนรู้ของตัวเราเอง และได้ใช้ทำความเข้าใจตัวตนของผู้อื่นด้วย คิดว่าพวกเรานักเขียนนักอ่านใน GotoKnow น่าจะได้ใช้ประโยชน์กันนะคะ เผลอๆเราอาจจะรวมกลุ่มตามแบบที่เราเป็นกันอยู่โดยไม่รู้ตัวก็ได้
โอ๊ย..เห็นหน้าพี่จุดแล้วดีใจจังค่ะ บันทึกในชุด discharge-planning มีเพิ่มอีก 2 บันทึกแล้ว พี่จุดเขียนถ่ายทอดได้อารมณ์ความรู้สึกดีมากๆทุกครั้ง บันทึก Discharge ที่มีชีวิตและมีจิตวิญญาณ ที่ถ่ายทอดมุมมองของคนไข้ที่พวกเราดีใจว่าได้ช่วยชีวิตเขาให้รอดกลับไปอยู่กับครอบครัว แต่เราไม่ได้คิดถึงมุมมองนั้นมาก่อน สะท้อนอะไรๆหลายๆอย่างค่ะ เรื่องราวต่างๆมักจะซับซ้อนกว่าที่เราเห็นเสมอ สอนให้เราคิดให้รอบด้านจริงๆค่ะ จะช่วยใครก็ต้องดูให้แน่ๆว่า เราช่วยถูกวิธีตามที่เขาต้องการหรือเปล่า มีวิธีการไหนอีกไหมที่เราจะทำได้
บันทึกสงกรานต์ปีนี้...ที่หาดใหญ่ ของพี่เม่ยนี่เห็นปั๊บต้องอ่านค่ะ คราวนี้พาเที่ยวหาดใหญ่ในวันสงกรานต์ มีจบแบบหักมุมเสมอ
เห็นชื่อบันทึก โอ๊ย ข้อมูลหาย ช่วยด้วย !!! ของคุณหมอนนท์แล้ว แม้ว่าคงช่วยอะไรไม่ได้เพราะเพิ่งเจอชะตากรรมแบบนั้นไปไม่นานนี้เอง แต่ก็เข้าไปอ่านและตามลุ้นค่ะ เปิดอ่านตอนบ่าย 3 แก่ๆ ดูท่าทางว่าจะสำเร็จ นอกจากได้ซาบซึ้งกับความมีน้ำใจของเพื่อนพ้องน้องพี่ชาว G2K แล้ว ยังได้โปรแกรมเอาไว้กู้ข้อมูลจากคุณ บู้บี้จัง ที่คุณ ธรรมาวุธ ก็แนะนำว่าใช้ได้ด้วยเอามาเก็บไว้เผื่อต้องใช้คราวหน้าด้วยค่ะ
อยู่ระหว่างเตรียมสไลด์ไปพูดเรื่อง Blog กับ KM จึงได้กลับไปอ่านบันทึก นักวิชาการไทยไม่กล้าเขียนบล็อกจริงหรือ? อีกครั้ง ได้รู้เรื่อง GotoKnow สมัยแรกๆ รวมทั้งได้คิดถึงประเด็นนี้ด้วยนะคะ น่าเอากลับมาแลกเปลี่ยนเรียนรู้กันอีกสักที
สำหรับบันทึกประวัติศาสตร์ของ GotoKnow ชิ้นนี้จากอ.จันทวรรณ ไขข้อข้องใจของสมาชิก ต่อการพัฒนา GotoKnow.org คนอ่านกันยังไม่ถึงร้อย แต่สำหรับตัวเองแล้ว เป็นบันทึกที่อยากให้ผู้ใช้ GotoKnow วันนี้ได้อ่าน ได้รับทราบถึงความตั้งใจทำงาน พัฒนาระบบ Blog เพื่อการจัดการความรู้แบบที่เรามีใช้นี้จากอ.ธวัชชัย ในความเห็นของบันทึกนี้ค่ะ ประทับใจกับความพยายามเต็มที่ ที่จะทำให้สิ่งดีๆเหล่านี้ประทับตราว่า Made in Thailand ต้องบอกว่าอ่านแล้วทั้งรักชาติไทย รักคนไทยที่รักชาติพร้อมจะทุ่มเทมันสมองให้ประเทศชาติอย่างอ.ธวัชชัยเป็นยิ่งนัก
บันทึก สรุปงานและทิศทาง เฮฮาศาสตร์ ครั้งที่1 ของพ่อครูบา สุทธินันท์ ทำให้มองเห็นภาพของขุมความรู้ รวมทั้งคลังความรู้ที่น่าจะเป็นรูปเป็นร่างได้ เพราะการริเริ่มจากพ่อครูนี่แหละค่ะ น่าดีใจ ความจริงตามไปอ่านจากบันทึก AAR ใต้แสงจันทร์ ของคุณเมตตาหรอกค่ะ เป็นบล็อกเกอร์อีกคนที่รู้สึกว่าสื่อสารกันได้จากใจถึงใจ จึงตามอ่านบันทึกเธอเสมอค่ะ
อ่านบันทึก ไม่มีมือถือ ก็ไม่ตาย ของอ.หมอปารมีของเราแล้ว ยิ้มมากเลยค่ะ (ลืมไป ไม่ได้แสดงความเสียใจอะไรกับอาจารย์เลย) ได้หันกลับมาสำรวจตัวเองไปด้วย อ่านความเห็นที่ตามๆมาแล้วก็ได้ยิ้มตลอดทางไปอีกเหมือนกัน
