อนุสรณ์เตือนใจว่าที่นี่เราเคยเอาความเบื่อหลายๆอย่าง มาทิ้งไว้พร้อมกับกลบดินทับไว้ที่นี่ เมื่อใดที่ฉันมีความเบื่อ... ฉันจะกลับมาขุดดินกลบมันเอาไว้ที่นี่อีก...
นั่งเขียน นั่งอ่านบันทึก ของคนโน่นที คนนี้ที ระดมความคิดเห็นส่วนใหญ่(รวมทั้งตัวผมด้วย) สังเกตดูแล้วน่าจะเป็นโรคเดียวกันคือ โรคเบื่อ...
ไม่ใช่เบื่ออาหาร...เบื่อครอบครัว...หรือเบื่อการงานอะไรทำนองนี้ก็หาใช่ไม่  แต่โรคเบื่อที่ทุกคนมักจะออกปากพร่ำเพ้อกันอยู่บ่อยๆก็เห็นจะไม่พ้น...เบื่อความจำเจ   ใช่ไหมครับ...
   
 ต้นยูคาลิปตัสอายุ 20 ปี
 ลานไผ่ไขปัญหาชาว KM
ดังนั้น จะทำเช่นไรทำให้คลายความเบื่อนี้ไปได้  นั่นก็ต้องหมายถึง ไปในที่ๆคิดว่าทำไห้เราไม่เบื่อ มีอะไรๆหลายๆอย่างที่เราไม่เคยเห็น ไม่เคยสัมผัส  ไม่เคยลิ้มลอง  และไม่เคยรู้จัก  ถ้าเราไปพบกับสิ่งเหล่านี้ มันก็จะทำให้ชีวิตของเรากระชุ่มกระชวย ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาอีก 
ดังนั้นช่วงนี้เห็นจะไม่มีที่ไหนที่จะให้เราได้ในยุคข้าวยากหมากแพงเช่น  นอกเสียจาก  สวนป่าท่านพ่อครูบา สุทธินันท์ ปรัชญพฤทธิ์  เราได้ไปดู ไปเห็น KM ในมหาชีวาลัยอีสาน  ไปแล้วท่านได้อะไรนอกจากที่ได้ Delete ความเบื่อออกจากสมอง  นั่นคือคำถาม 
ต้นไม้สักต้นดีไหม?  ต้นอะไรก็ได้ขอให้เป็นไม้ผล หรือไม้ยืนต้น  ไปถึงขอยืมจอบหรือเสียม  หาที่ทำเลเหมาะๆขุดหลุม  ปลูกต้นไม้ ไว้เป็นอนุสรณ์เตือนใจว่าที่นี่เราเคยเอาความเบื่อหลายๆอย่าง มาทิ้งไว้พร้อมกับกลบดินทับไว้ที่นี่  เมื่อใดที่ฉันมีความเบื่อ... ฉันจะกลับมาขุดดินกลบมันเอาไว้ที่นี่อีก...