ความอิจฉา ตามด้วยริษา ไม่ลดละ มีกับผู้เป็นหมาก็ได้ คนหนอคน..เฮ้อ !....
วันนี้ครูอ้อยไปบ้านคุณพ่อคุณแม่ที่ดอนเมือง 
เพื่อเยี่ยมเยือนเนื่องในวันครอบครัว  พ่อบ้านและน้องขวัญก็ไปด้วย 
ก่อนจะเข้าบ้านก็จะมีสมาชิก สี่ขาที่คุณแม่เลี้ยงไว้   ยังไม่ทันที่ครูอ้อยจะเข้าบ้าน  คุณพ่อก็รายงานเกี่ยวกับเรื่องน้องหมาทั้งหลายให้ฟังก่อนเลย   
คุณพ่อจะเลี้ยงน้องหมาเหมือนกับลูกๆ 
ดังนั้น  ครูอ้อยจึงต้องเรียกว่า  " น้องหมา "
ในบรรดาน้องหมา  ก็จะมีน้องหมาตัวหนึ่งที่คุณพ่อกับคุณแม่รักมากที่สุด  เธอจึงได้นอนบนบ้าน  นอนกับคุณแม่    เธอเป็นน้องหมาที่มีวาสนาเสียจริง  ที่ครูอ้อยพูดเช่นนี้  ไม่ใช่ครูอ้อยอิจฉาเธอหรอกนะคะ   ก็เพราะเรื่องของเธอมีอยู่ว่า ....
   
เมื่อก่อนนี้น้องหมาตัวนี้  เป็นน้องหมาจรจัด  หมายถึงไม่มีสังกัด  ไม่มีเจ้าของ 
น้องหมาตัวนี้ได้รับอุบัติเหตุจากรถยนต์  จนไส้ทะลัก  คุณแม่ไปพบเข้า  จึงนำไปหาหมอ  และเลี้ยงดูเธอ  จนเธออ้วนขึ้นมาก  จนครูอ้อยเรียกเธอว่า   ...เธอเป็นหมาหรือหมูกันแน่.. 
เมื่อก่อนนี้เธอจะครึ่งนั่งครึ่งนอน  แล้วเอาขาหน้ามาประสานกันได้  แต่เนื่องจากปัจจุบันนี้เธออ้วนมาก  จึงเอาขาหน้าประสานกันอีกไม่ได้แล้ว   คุณพ่อกับคุณแม่จะเรียกเธอว่า   " เจ้าไข่ขาว "  
เวลาคุณพ่อไปไหนนานๆ  กลับมาบ้าน  จะต้องเรียกเธอว่า  "  มาหาพ่อซิ  ใครมารังแกลูกสาวของพ่อบ้าง " 
ฟังดูซิ  น่าอิจฉาไหมล่ะ  คุณพ่อยังไม่เคยพูดกับครูอ้อยซึ่งเป็นลูกสาวแบบนี้เลย...
อิจฉาริษยาจริงจริ๊ง..เธอเป็นหมูหรือเป็นหมา...หรือเป็นคนกันแน่