ธรรมะที่แท้คือต้นไม้ เราทุกคนล้วนขึ้นต้นไม้ลงจากทางปลาย แต่ท้ายสุดก็ต้องมาที่ต้นเดียวกัน

คนเราทุกคน  ไม่ว่าจะเป็นชนชาติใด นับถือศาสนาไหน  ต่างต้องการให้บ้านเมืองของตนมีความสงบร่มเย็น  โลกมีสันติภาพ เพื่อว่าเราจะได้มีชีวิตอยู่อย่างสงบเย็นเป็นปกติสุข

 เหตุที่สภาพตามที่เป็นจริงตรงข้ามกับความรารถนาก็เพราะว่าแต่ละคนไม่รู้ว่า เกิดมาทำไม?  เกิดมามีหน้าที่ ที่จะต้องทำอะไรบ้าง?  เป้าหมายสูงสุดของชีวิตและของโลกคืออะไร?

"ความเห็นแก่ตัว" อันก่อให้เกิดความโลภ  โกรธ  หลง  เกิดแก่คนทุกศาสนาได้เหมือนกัน  หน้าที่ของทุกคนคือทำอย่างไรความโลภ โกรธ หลง  จะไม่เกิดขึ้น เจ้ามาครอบงำจิตใจของเรา

อินเดียในสมัยพุทธกาลกล่าวเป็นหลักว่า มนุษย์มีหนทางรอดพ้นได้โดยหนทางสามอย่าง คือ ปัญญาธิกะ เอาปัญญาขึ้นเป็นเบื้องหน้า  สัทธาธิกะ เอาความเชื่อเป็นเบื้องหน้าและวิริยาธิกะ เอาการกระทำด้วยกำลังใจอันเข้มแข็งเป็นเบื้องหน้าก็ได้  แล้วแต่ใครจะเลือกเอาวิธีไหนให้เหมาะกับอุปนิสัยแห่งตน

ศาสนาพุทธ ชี้ให้พยายามมองให้เห็นทุกสิ่งตามความเป็นจริง จนไม่ไปยึดมั่นสิ่งใด เป็นศาสนาแห่งปัญญา  เรียกว่าปัญญาธิกะ

ศาสนาคริสต์ ชี้ให้รักผู้อื่น ช่วยเหลือผู้ือื่นอยู่เสมอ เป็นศาสนาแห่งศรัทธา  เรียกว่าศรัทธาธิกะ 

ศาสนาอิสลาม ชี้ให้พยายามทำความสงบให้แก่ตัวเองและผู้อื่น  ตามชื่อของศาสนาด้วยความวิริยพากเพียร  เรียกว่าวิริยาธิกะ

 ทุกศาสนาจักเข้ากันได้อย่างสนิทสนมถ้าหากว่ามีการผ่อนสั้นผ่อนยาวแก่กัน แล้วแต่ศาสนาไหนจะยกเอาธรรมะข้อไหนเป็นเบื้องหน้าและธรรมะพวกไหนเป็นส่วนประกอบ