วัฒนธรรมการเรียนรู้ : นิทาน KM

ยูมิ
ติดตาม ผู้ติดตาม 
ติดต่อ
ความร่มรื่นของเงาไม้ทำให้เป็นที่พักของสัตว์ต่าง ๆ กล่าวถึงเต่ากับลิงเป็นเพื่อนกันมาปรึกษากันเรื่องแบ่งต้นกล้วยไปปลูก

วันนี้ผมได้เล่านิทาน ให้เพื่อน ๆชาวเกาะฟังเนื้อเรื่องมีอยู่ว่า...

ในป่าใหญ่กลางเกาะมีต้นโพธิ์ซึ่งเป็นต้นไม้แห่งการเรียนรู้อยู่ต้นหนึ่งเมื่อเจ้าของเกาะดูแลดีทำให้ต้นไม้นี้เจริญเติบโตแผ่กิ่งใบดกหนาสวยงามส่งดอกออกผลมาก 

 ทำให้บรรดาสัตว์ทั้งหลายได้พึ่งพาอาศัย  หนึ่งในจำนวนนกที่ประจำอยู่บนต้นไม้นั้นคือนกฮูกนกรู้...ได้รู้เห็นความเป็นไปในบริเวณแถบนั้น 

 ความร่มรื่นของเงาไม้ทำให้เป็นที่พักของสัตว์ต่าง ๆ กล่าวถึงเต่ากับลิงเป็นเพื่อนกันมาปรึกษากันเรื่องแบ่งต้นกล้วยไปปลูก

เจ้าลิงเห็นกล้วยสุกเลยขอส่วนนั้นไปปลูกฝ่ายเต่าได้ท่อนต้นเมื่อแบ่งครึ่งแล้วก็เอาไปปลูกต่อมาต้นกล้วยที่เต่าปลูกไว้เจริญงอกงามและออกมาเป็นกล้วยสุกแต่หมดปัญญาจะขึ้นเอามากิน 

 ฝ่ายเจ้าลิงต้นกล้วยที่ปลูกไว้เหี่ยวและตายไปในที่สุดนึกถึงเพื่อนเต่าจึงมาเยี่ยม...เต่าเลยอาศัยเจ้าลิงขึ้นเอากล้วยลงมาแล้วแบ่งกันกิน...

ถอดรหัสนิทานเรื่องนี้ได้ว่า...ต้นโพธิ์เปรียบเหมือนองค์กรชาวเกาะ...ใบแต่ละใบคือหน่วยงานที่มีผู้เชี่ยวชาญเฉพาะทางเป็นพลังขับเคลื่อน KM อยู่อย่างต่อเนื่อง

 และเจ้าลิงกับเต่านั้นเป็นตัวพึ่งพาอาศัยกันแลกเปลี่ยนเรียนรู้กันช่วยเหลือกันทุกเรื่องที่เล่ามามีผู้รู้เห็นเป็นพยานได้คือนกรู้นั้นเอง ฮา ๆ เอิก ๆ.

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน วัฒนธรรมท้องถิ่น



ความเห็น (8)

เขียนเมื่อ 

เรียนท่านอาจารย์ umi

 ไม่ทราบอย่างซี้เขาเรียกว่า Symbiosis แม่นบ่

 พึ่งพา พึ่งพิง เหมือน หนัง เรื่อง ลิงกับหมา เอ้ย ลิงกับเต่า เล่าสนุกดี เนาะ

เขียนเมื่อ 
ต้องขอโทษด้วยค่ะยังไม่ทันทำอะไรเลย บันทึกซะแล้ว อาจารย์ลบด้วยนะค่ะ ขอบคุณมากค่ะที่นำสิ่งดี ๆมาเล่าแบบให้แง่คิด
  • นิทานสนุกดีครับเห็นว่าถอดหรัสได้เข้าใจง่ายครับท่านอาจารย์
  • อีสานตอนนี้ร้อนครับ
  • ท่านอาจารย์กลับบ้านเกิดหรือเปล่าหนอ
เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับ  ท่าน

P

 ไม่ทราบอย่างซี้เขาเรียกว่า Symbiosis แม่นบ่

 พึ่งพา พึ่งพิง เหมือน หนัง เรื่อง ลิงกับหมา เอ้ย ลิงกับเต่า เล่าสนุกดี เนาะ...

แม่นแล้วครับผม...

เหมือนน้ำพึ่งเรือเสือพึ่งป่าตำรากล่าว...

คนพึ่งข้าวเจ้าพึ่งศาลเขาขานไข...ฮา ๆ เอิก ๆ

ขอบคุณครับผม

เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับ  คุณ

P

 ขอบคุณมากค่ะที่นำสิ่งดี ๆมาเล่าแบบให้แง่คิด...

เป็นเรื่องธรรมดาครับ...

ในโลกนี้มีแง่มุมให้เราเรียนรู้เยอะมากครับผม...

ขอบคุณครับ

เขียนเมื่อ 

สวัสดครับ  คุณ

P

นิทานสนุกดีครับเห็นว่าถอดหรัสได้เข้าใจง่ายครับท่านอาจารย์...

นิทานยังจำเป็นสำหรับเรื่องเล่าในสมัยนี้ครับผม

  • อีสานตอนนี้ร้อนครับ
  • ท่านอาจารย์กลับบ้านเกิดหรือเปล่าหนอ...
  • ได้แต่คิดฮอดบ้านเกิด...แต่โงโค้งต้าวมาบ่อได้..
  • ฮาๆ เอิก ๆ
  • ขอบคุณครับ
  • เขียนเมื่อ 

     

    "Real Love are not for Love somebody, It for Everybody & Nobody”

     

    นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า....

    กระต่ายน้อยใจ เลยหนีไปอยู่บนดวงจันทร์ 

     

    สุขสันต์วันแห่งครอบครัวครับ

    รักคุณบุญรักษา ^^

    เขียนเมื่อ 

    สวัสดีครับ  คุณ

    P

    หมีขาว...ผูกพัน...หิมะพาปิดตา...แต่เปิดใจในจินตนาการ...

    กระต่ายน้อยใจ เลยหนีไปอยู่บนดวงจันทร์ ...

    จันทร์เจ้าส่องเงาตกน้ำ...กระต่ายเปียกปอน...นอนหนาว...ใต้เงาจันทร์...ฮา ๆ เอิก ๆ...

    ขอบคุณครับ