มันสำคัญตรงที่ใจยังไงละครับ เรื่องนี้ถ้าจะพูดจะร้องเล่นๆเหมือนในเพลงเขาก็ได้ แต่ในชีวิตจริงแล้วมันก็ใช่ว่าจะกดปุ่มสั่งได้ ด้วยความรักและปรารถนาดีต่อเพื่อนมนุษย์ เขาจึงทำความดีได้อย่างปกติสุข เพราะเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าความดีคืออะไร และเป็นอย่างไร

 

ในการจัดงานวันนัดพบญาติครั้งนี้ ผมแทบไม่ต้องทำอะไร ทุกอย่างเกิดขึ้นโดยอานุภาพแห่งพลังมิตรสหายทั้งสิ้น ต่างคนต่างคิดต่างทำแล้วมาเชื่อมต่อกันเป็นกระบวนการแบบฉบับเฮฮาศาสตร์ขึ้นมา นับตั้งแต่เรื่องเจ้าภาพร่วม คุณดอกแก้วผมเขียนถึงเธอไปแล้ว เธอมาเป็นแรงสำคัญในกรณีจัดให้เครือญาติ ได้ไปเยี่ยมครอบครัวและการงานของเธอ ทุกคนได้ซึมซับบรรยากาศของคนทำงานในมิติเพื่อสังคม จุดนี้ยากจะเข้าใจถ้าใครไม่มีต้นทุนอยู่บ้าง ผมจึงพยายามเขียนค่อนข้างยาว ทั้งๆที่สมาชิกท้วงติงไว้ให้หั่นๆลงหน่อย แต่สาระที่ว่ายาวนี้ก็ยังสะท้อนบทบาทหน้าที่ของดอกแก้วได้ไม่ถึง5% ที่เหลือปล่อยไว้กับจ้าวปู่จ้าวเขาอย่างนั้นหรือ? 

  

ยังมีเจ้าภาพร่วมที่ผมภูมิใจเสนออีกรายหนึ่ง เจ้านี้ยกมากันหมดบ้าน เพราะเป็นมติของครอบครัวนี้ว่าไปไหนไปกัน พร้อมหน้าพร้อมตากันเป็นคนจริตเดียวกัน เป็นครอบครัวที่น่าทึ่งมาก โดยความกลมกลืนกันระหว่างอาจารย์เสือกับอาจารย์องุ่น และลูกชายสุดหล่อเจ้าแตงโมอารมณ์ดี เป็นครอบครัวที่สร้างเสริมสังคมจริงๆ ก่อนจะถึงวันงานไม่ได้ซักซ้อมอะไรกัน ถามแต่เพียงว่าเป็นวันไหนแน่แค่นี้ก็พอแล้วสำหรับการบริหารข้อมูล เรื่องอื่นจะเรียงไว้ในใจอย่างเป็นระบบ 

ช่วงสายๆของวันที่6 รถ6ล้อคันหนึ่งค่อยๆคืบคลานเข้ามาจอดที่โรงครัว หลังจากนั้นก็เกิดมหกรรมขนของลงรถโกลาหล แสดงว่าจะมาออกร้านภัตตาคารเคลื่อนที่แน่ๆเลย สักพักเสียงทักทายแบบกระชุ่มกระชวยก็มาพร้อมกับขนมในชะลอมไม้ไผ่เล็กๆน่ารัก เที่ยวแจกจ่ายให้ชิมทันทีที่เห็นหน้า กรณีพิเศษอย่างนี้เล่ามากไป คนที่ไม่ได้มาก็จะสะทกสะท้อนใจ เพราะมันเป็นจุดคลิ๊กที่ใช่ว่าจะหาชมได้ง่ายๆ ถ้าใจมันเดินไม่ถึงเส้นจุดระเบิด สิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นไม่ได้หรอก  

แตงโม ลูกชายหัวแก้วหัวแหวน เป็นเด็กน่ารักอารมณ์ดี ขยันขันแข็งเอาไหนเอากัน เห็นการทำงานเป็นเรื่องสนุก จิตใจก็เบิกบานสิครับ ช่วยหยิบโน่นทำนี่ยิ้มย่องชี้ชวนกันทำงาน อย่างนี้เองที่เขาเรียกว่าเด็กเอางาน เวลาเข้ากลุ่มก็เฮ็วกับน้องขวัญ น้องออย พี่เอก  4หน่อนี่ก็จ๊าบพอแรงแล้วละครับ เขาอยู่ในก๊วนวัยกระเต๊าะที่กระดี้กระด๊าให้เห็นตลอดงาน เร่ไปทางโน้นทีทางนี้ที ถ่ายรูปที่ไรก็ชู2นิ้วทำหน้าหล่อ 

ขออนุญาตเปลี่ยนสรรพนามว่าเจ๊องุ่น ใครเคยเห็นเครื่องจักรอารมณ์ดีบ้างครับ ทำกับข้าวเก่งมาก ทำได้หลากชนิดประดิษฐ์ประดอยยังไงก็ได้ก็ดีไปเสียหมดอาหารเราทุกมื้อภัตตาคารไหนก็ชิดซ้าย เพราะของเราทำและเสิร์ฟกันด้วยน้ำใจ กุ๊กที่มีฝีมือแล้วปรุงด้วยหัวใจจะไปสั่งร้านไหนเขาจะทำให้ มีแต่ที่งานเฮฮาศาสตร์แห่งเดียว ไม่ว่าท่านสะ-มะ-นึ-กะ คุณแป๊ด โธ่! พูดแล้วจะว่าคุย ขนาดพยาธิยังขอบคุณเลย นั่งนึกดูเถอะมีมื้อไหนบ้างที่เราไม่อิ่มกันจนอืด ท่านเคยเจออาหารที่มาตรฐานเหนือคำว่าอร่อยไหมครับ นั่นแหละใช่เลย หรือถ้ายังไม่เคยเจอก็น่าเห็นใจ เพราะมีที่นี่ที่เดียว 

บทบาทหน้าที่ของครอบครัวครูเสือและเจ๊องุ่น จึงมีความหมายและความสำคัญต่องานนี้มาก มันสำคัญตรงที่ใจยังไงละครับ เรื่องนี้ถ้าจะพูดจะร้องเล่นๆเหมือนในเพลงเขาก็ได้ แต่ในชีวิตจริงแล้วมันก็ใช่ว่าจะกดปุ่มสั่งได้ ด้วยความรักและปรารถนาดีต่อเพื่อนมนุษย์ เขาจึงทำความดีได้อย่างปกติสุข เพราะเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าความดีคืออะไร และเป็นอย่างไร  

อาจารย์เสือเป็นคนธรรมะ เจ๊องุ่นเป็นคนธรรมโม จึงเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย ออกจากงานเราไปช่วยงานบวชสามเณรที่โคราชต่อ2-3วัน นี่แหละคุณภาพชีวิตที่ดีไปเอื้อต่อคุณภาพของสังคม ผมได้เรียนรู้จากครอบครัวนี้มาก ยังชมเสมอๆเรื่องการเลี้ยงลูก สมแล้วที่ท่านเป็นครู ที่อยู่ในครรลองแห่งครูที่เป็นแม่พิมพ์พ่อพิมพ์ของชาติได้อย่างภาคภูมิใจ ตั้งแต่คบกันมาท่านมีแต่เสียสละให้เรา จู่โจมสะสมกุศลอย่างเต็มสติกำลัง ผมนะชื่มชมและดีใจกับญาติครอบครัวนี้มาก ถ้าท่านว่างๆลองแวะไปอ่านบล็อกครูเสือดูสิครับ ธรรมดาที่ไหนเล่า จริ๊งจริงรักหรอกจึงบอกเพื่อน