beeman 吴联乐
นาย สมลักษณ์ (ลักษณวงศ์) วงศ์สมาโนดน์

เรื่องเล่า : เชงเม้ง (ปี ๒๕๕๐) ของ beeman


เทศการเซ่นไหว้บรรพบุรุษ ณ สุสาน เพื่อเป็นการแสดงความกตัญญู และเป็นอุบายให้ญาติพี่น้องลูกหลานเหลนมารวมกัน พบปะกัน

       คนจีนเน้นเรื่อง "ความกตัญญู" ต่อผู้มีพระคุณ ทั้งในยามที่ยังมีชีวิตอยู่ และเมื่อล่วงลับไปแล้ว..โดยได้รับอิทธิพลมาจากลัทธิคำสอนของท่าน "ขงจื้อ"

       ปีนี้ผมได้ไปไหว้บรรพบุรุษ คือ "เตี่ย" ของผม ณ สุสาน "เม่งซิวซัวจึง"  เขาอีโต้ จังหวัดปราจีนบุรี เมื่อวันที่ ๘ เมษายน ๒๕๕๐ ที่ผ่านมา พวกเราเดินทางด้วยพาหนะรถเก๋งสามคัน เริ่มต้นจากคนละที่ แล้วไปพบกันที่เขา ปีนี้มีคนไปไหว้รวมทั้งสิ้น ๑๒ คน (น้อยกว่าปีก่อน)

      ลูกๆ ที่ไปไหว้ ประกอบด้วย

  1. พี่ชายคนโต
  2. พี่ชายคนที่สี่
  3. พี่ชายคนที่ห้าและครอบครัว
  4. ลูกชายคนเล็ก
  5. พี่สาวคนโต
  6. พี่สาวคนเล็ก

      ขาดครอบครัวพี่ชายคนที่สาม....

       เริ่มต้นไหว้กัน ๙ โมงกว่า พอ ๑๐ โมงกว่า เราก็เก็บของ..แล้วไปร่วมรับประทานอาหารกัน (ของที่ไหว้) ที่ร้านอาหารบริเวณอ่างเก็บน้ำเขาอีโต้

      พี่น้องได้คุยกัน ระลึกถึงความหลังในบรรยากาศเก่าๆ ผมก็มีหน้าที่คอยฟังและเก็บข้อมูลมาสำหรับเขียนบันทึกเก็บเอาไว้

      ขอลงบันทึกก่อนครับ..เอาไว้ดึกๆ จะเอาภาพมาลงให้ชมกันครับ

หมายเหตุ ติดตามอ่าน พิธี เชงเม้ง ไหว้บรรพบุรุษ ฉบับสมบูรณ์ ของ อ.เกรียงไกร บุญธกานนท์ ได้ตามที่ลิงค์ไว้ครับ

----------------------------------------------------------------------

 

       เล่าเรื่องแทรก ไว้กันลืมหน่อยครับ... ฟังมาจากพี่ๆ เล่าให้ฟัง ตอนนั้นผมยังเด็กอยู่ เตี่ยผมเสียเมื่อวันที่ ๒๖ ตุลาคม พ.ศ.๒๕๑๓  เวลา ๙ โมงเศษ ตอนเสียไม่มีใครอยู่ดูใจ พากันกลับบ้านไปอาบน้ำ แล้วจะกลับมาเฝ้าใหม่

       ย้อนหลังไป ๒๓-๓๐ วัน เตี่ยป่วยหนักมาก พี่ชายคนโตพาไปส่งโรงพยาบาลด้วยรถโฟล์คเต่าคันเก่าๆ ที่พี่สาวคนโตซื้อให้.. กว่าพี่ชายจะเอาเตี่ยเข้าไปในรถ ลำบากมากเพราะเตี่ยตัวใหญ่ แถมตอนนั้นมีน้ำท่วมแถวโรงปุ๋ยเก่าดินแดง.. ซึ่งรถต้องผ่านไปตรงนั้น... แล้วรถเกิดเสีย... ดับไป

       พี่ชายผมต้องเข็นรถไปไว้ที่แห้งๆ ภาวนาขอให้สต๊าทรถติด เดชะบุญที่รถยอมติดให้ พี่ชายไปส่งเตี่ยที่โรงพยาบาลรามาธิบดี... รอตั้งนาน เตี่ยก็ยังไม่ได้เตียง ยังรออยู่หน้าห้องพยาบาล... พี่ชายผมจึงเอะอะโวยวายขึ้นสักพัก ก็ได้ผล

       แพทย์ออกมาต่อว่าอยู่พักใหญ่ แล้วก็ได้เตียง หลังจากนั้น พวกลูกๆ ก็พากันไปเฝ้าเตี่ย และเยี่ยมเตี่ยทุกวัน... และเตี่ยก็อยู่ที่โรงพยาบาลแห่งนี้...จนกระทั่งเสียชีวิต

       ตอนรู้ข่าว.. ผมก็ไปดูศพด้วย เขากำลังเอาไปฉีดฟอร์มาลินกันศพเน่า... จากนั้นก็เอาใส่โลงไปบำเพ็ญกุศลที่วัดโพธิ์..

        วันรุ่งขึ้นน้าสะใภ้... มาบอกแม่ บอกให้ผมบวชเณรหน้าไฟ..(ไม่ทราบว่าทำไมเลือกผม)  ผมก็บวชให้.. และผมต้องนอนหน้าศพเป็นเพื่อนเตี่ยทุกคืนหลังพิธีกงเต็ก.. ตอนนั้นจำได้ว่าผมไม่ได้มีความกลัวอยู่ในใจเลย นอนหลับสบายทุกคืน และผมก็ไม่ได้ฝันเห็นเตี่ยเลย.... จนกระทั่งเขาพากันแห่ศพไปฝังที่ไว้ที่เขาอีโต้..... โดยมีผม (เณรบีแมน) และพระรัตน์ถือสายสิญจ์ นำหน้าศพไปข้างหน้า..

BeeMan

นกเพนกวิน penguin 

BeeMan

PenGuin

หมายเลขบันทึก: 89247เขียนเมื่อ 9 เมษายน 2007 03:05 น. ()แก้ไขเมื่อ 25 กรกฎาคม 2013 00:39 น. ()สัญญาอนุญาต:


ความเห็น (3)
  • อ่านแล้วคิดถึง วันที่แม่เสียเหมือนกัน อารมณ์เศร้า อย่างบอกไม่ถูกเลย
  • สงสัยต้องก๊อปพล็อตไปเขียนบันทึกบ้างแล้วละค่ะเนี่ย
  • ความกตัญญูทำให้เราเจริญ (เพิ่งดูปู่โสมเมื่อคืนนี้เอง)
ปีนี้ผมติดงานยุ่งมาก เลยไม่ได้ไปไหว้เชงเม้งเลยครับ ปีหน้าต้องไปให้ได้ครับ
  • ผมต้องใช้ความอดทนอย่างมากเลยครับ เดินทางคืนวันที่ ๗ เม.ย. โดยรถทัวร์ นอนในรถ เช้าไปขับรถพาครอบครัวไป นครนายก
  • เย็นขับรถกลับมา มีปัญหาทำให้มาถึงบ้าน ๓ ทุ่มครึ่ง...ไปหมอชิต ได้ตั๋วใบสุดท้ายกลับพิษณุโลก (ตั๋วเต็มหมดทุกทัวร์) ได้ ปอ. ๒ นั่งหลังสุด คนเต็มรถ..นอนไม่หลับเพราะเบาะเอนพิงไม่ได้ และสภาพรถเก่าหน่อย อยู่ท้ายรถสั่นทั้งคืนเลยไม่ได้นอน (อดนอนทั้งไปและกลับ)
  • แต่ก็สนุกดีครับ...แถมหวัดแดดมาให้อีกนิดหน่อย
  • ขอบคุณ คุณแก่นจังและคุณทวีสินที่แวะมาเยี่ยมนะครับ
สงวนลิขสิทธิ์ © 2005-2021 บจก. ปิยะวัฒนา
และผู้เขียนเนื้อหาทุกท่าน
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี