...มีความคิดเห็นว่าอย่างไร...คำขวัญข้างต้น ควรใช้ต่อไป (เพื่อช่วยพัฒนาวินัยได้?) ...

....นี่คือบันทึกที่หายไปเมื่อคืนค่ะ มี save ไว้ใน word file จึงขอนำมาลงใหม่ค่ะ..... 

วันนี้ (31 มีนาคม 50) มีโปรแกรมไปโยนโบว์ลิ่งการกุศล จัดโดยสภาข้าราชการและลูกจ้างมหาวิทยาลัยขอนแก่นค่ะ...แม้เมื่อคืนจะนอนดึก (ตอบบล็อก...ยิ้ม) แต่เช้านี้ก็ต้องตื่นเช้า เตรียมตัวไปยังสถานที่แข่งขันซึ่งกำหนดเวลาไว้ 10.00 น.  

เมื่อตื่นมาสิ่งแรกที่ได้ยิน คือ...ไม่รู้ใคร เอาขี้หมา มาทิ้งในถังขยะหน้าบ้านเรา..เหม็น.... ทำใจ ทำความสะอาดกันไป  

เมื่อเดินทางถึงสถานที่โยนโบว์ลิ่ง นั่งรอลูกทีม (เราสมัครเข้าร่วมประเภททีม 3 คน) ซึ่ง จนท ท่านหนึ่งจะประสานหาคนแทน 2 ท่านที่สมัครไว้ก่อนเพราะติดภารกิจ...รอ 30 นาทีไม่มา จึงตัดสินใจกลับบ้าน... ในระหว่างนั่งรถกลับบ้าน พลันก็มีขยะสีขาวชิ้นเล็กๆ หล่นมาจากหน้าต่าง ของรถปิคอัพ คันหน้า ... ก็ เอ๊ะ ทิ้งขยะ พูดจบ ก็มีถุงพลาสติกร่วงมาจากหน้าต่างของเก๋งตอนหน้าอีก... เราบีบแตรเตือน เขาหันมามองเราก็หันไปมองในรถ มีผู้ใหญ่นั่งข้างหน้า และคาดว่ามีเด็กนั่งข้างหลัง...แต่คิดว่าเขาคงไม่รู้เข้าใจว่าเราบีบแตรทำไม...แล้วรถก็ติดไฟ แดง...ด้วยความรู้สึกแย่มากๆ คิด ๆ เดินไปบอกดีมั้ย... แต่อากาศ ร้อน กลัวบาทาศาสตร์สวน จึงได้แต่นั่ง ฮึด ฮัด อยู่ในรถ......              

จากนั้นเราเดินทางไปร้านก๋วยเตี๋ยวปลาเจ้าอร่อย เจ้าประจำที่สี่แยกสามเหลี่ยม..... เมื่อเข้าไปที่ลานจอดรถ... พบรถปิคอัพ จอดคร่อมเลน... เฮ้อ... เราเลยขยับมาอีกเลนหนึ่ง โดยจอดให้อยู่ในเขตเส้นสีขาวของเลนที่กำหนด.... 

จากเหตุการณ์ ทั้ง 3 อย่าง ทำให้คิดถึงคำถามจากอาจารย์ท่านหนึ่งเมื่อวานว่า... จากการที่เคยอยู่ที่ญี่ปุ่น ทราบมั้ยว่าทำไมคนญี่ปุ่นจึงรักองค์กร ทำงานเพื่อองค์อย่างขยันขันแข็ง มีวินัย และมีจิตสาธารณะ...  

การตอบคำถามเมื่อวานคิดว่าตอบไม่ครอบคลุม...มาวันนี้เมื่อมีเวลานั่งคิด... จึงคิดว่าการที่คนญี่ปุ่นมีพฤติกรรมอย่างนั้น ไม่ได้มาจากการฝึกฝน หรืออบรมในคอร์สแค่ข้ามวัน ข้ามคืน ข้ามเดือน ...แต่ทุกอย่างที่เป็นตัวช่วยในการอบรม เริ่มตั้งแต่ ครอบครัว สังคม ประเพณี วัฒนธรรม สถานศึกษา ทั้งหมดร่วมกัน หล่อหลอมให้คนญี่ปุ่นเป็นอย่างที่เห็น..... 

มาดูการเปรียบเทียบตัวอย่างจริงของพฤติกรรมคนไทยกับญี่ปุ่นบางส่วนนะค่ะ 

การทิ้งขยะในส่วนพื้นที่ของคนอื่น... ญี่ปุ่นจะทิ้งขยะในบริเวณที่กำหนดให้ และในวันที่กำหนดเท่านั้น..... 

การทิ้งขยะออกนอกรถ...(ฉันชอบสะอาด ที่อื่นสกปรกฉันไม่สน).... แต่แม่ญี่ปุ่นจะบอกลูกที่กินขนม ท๊อฟฟี้ หากไม่พบถังขยะให้เก็บเศษห่อขนมใส่กระเป๋ามาทิ้งที่บ้าน.... 

การจอดรถคร่อมเลน (ไม่สนใจว่าคันที่มาทีหลังจะจอดได้รึไม่ได้) ... คนขับรถญี่ปุ่น จะถอยหน้า ถอยหลังจนกว่ารถจะอยู่ในกลางเลนที่ให้จอดอย่างเรียบร้อย...  

การจะได้รับใบขับขี่ ทุกคนต้องไปเรียนขับรถจนกว่าจะผ่าน แล้วจึงไปขอใบขับขี่ เมื่อจะรับใบขับขี่ก็ต้องเข้าฟังการอบรมกฏระเบียบจราจรก่อน... ขับรถผิดกฎจราจร ถูกหักคะแนน ละถูกปรับ...หากเป็นข้าราชการถูกจับเมาแล้วขับ จะถูกให้ออกจากราชการ.... 

นี่เป็นข้อเปรียบเทียบที่พบในเพียงหนึ่งวันของการพักผ่อนค่ะ...

 

ท่านละค่ะ มีความคิดเห็นว่าอย่างไร...คำขวัญข้างต้น ควรใช้ต่อไป (เพื่อช่วยพัฒนาวินัยได้?) ...

หรือ จะเปลี่ยนเป็น...ทำอะไรตามใจ คือ ไทยแท้...ดีค่ะ? 

 

คิดแล้วท้อใจ...จึงอยากจะฝากดอกท้อสวยๆ มาเผื่อจะรู้สึกดีขึ้นค่ะ...

ดอกท้อ ภาษาญี่ปุ่น เรียกว่า ume อ่านว่า อุเมะ  ไม่ใช่ อุเหม่.....นะค่ะ

  ดอกสีแดง

  ดอกสีชมพู

  ดอกสีขาว

หมายเหตุ: ที่เขียนบันทึกนี้ เพราะรักประเทศไทยนะค่ะ ไม่ใช่คลั่งญี่ปุ่น ...สิ่งใดดี ก็ควรนำมาเป็นเยี่ยงอย่าง... เหมือนการเรียน Best practice จากคนอื่นมาพัฒนางานตนเอง