เรียนรู้เพื่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงภายในจิตใจของเราเอง

เราเรียนรู้เพื่ออะไร

    เริ่มต้นจากตอนเด็กเราเรียนรู้เพื่อที่จะเอาตัวรอด  เรียนรู้เพื่ออยู่ให้ได้ในสังคมอย่างมีความสุข  หรือว่าเราอาจจะเรียนรู้จากการถูกบังคับให้เรียนรู้    และอาจจะมีบางครั้งที่เราเรียนรู้เพราะว่าความอยากรู้ของตนเอง

    เมื่อเติบโตมาเราเรียนรู้วิชาที่เฉพาะสำหรับตนเองเพื่อที่จะนำมาปฏิบัติงาน  อาจจะเป็นสิ่งที่เราอยากรู้และชอบ  หรือเราอาจจะไม่ชอบมากแต่จำเป็นต้องเรียนรู้เพื่อนำมาทำงานเพื่อให้ได้รับผลตอบแทน แล้วนำมาเลี้ยงชีพตนต่อไป

    ระหว่างที่ทำงานเราพบว่าเราเริ่มเรียนรู้ว่าเรายังมีความไม่รู้และความพร่องอยู่มาก  และเริ่มรู้ว่า   ...ด้วยสิ่งที่เรายังไม่รู้ที่มากมาย  ถ้าหากว่าเรายังใช้วิธีการเรียนรู้แบบเดิมๆนั้นก็คงจะไม่เพียงพอ  ไม่ทัน ไม่เหมาะสมกับความรู้ต่างๆที่เราต้องเรียนรู้  เราจึงต้องแสวงหาและพัฒนาการเรียนรู้ของตนให้ดียิ่งๆขึ้นกว่าเดิม

    ในช่วงของการทำงานนั้น  เป้าหมายของการเรียนรู้มีหลายอย่าง  แต่ที่สำคัญๆคือ  เรียนรู้เพื่อการพัฒนาและปรับปรุงการทำงานของเราเองให้ดียิ่งๆขึ้นอย่างต่อเนื่องตลอดไป   เรียนรู้เพื่อต่อยอดความรู้ของเราเองที่ตัวตนของเราเองก็ถูกถามจากเสียงภายในเสมอว่ามีอะไรอีกนะที่เราควรรู้ หรือต้องรู้    เรียนรู้เพื่อเชื่อมโยงหรือบูรณการความรู้ต่างๆเข้าด้วยกัน   และสุดท้ายเรียนรู้เพื่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงภายในจิตใจของเราเอง  ด้วยฐานคิดแบบพุทธะที่ตัวตนของเรานั้นถูกเคลือบด้วยอกุศลมูล 3  คือ โลภะ โทสะ และโมหะ เราเรียนรู้เพื่อลดละ  ทำให้จางลง ในแง่ของกิเลสที่เกาะเกี่ยวจิตของเรา    เพื่อเพิ่มพลังแห่งปัญญาที่จะเกิดขึ้น