หลายๆครั้งที่การสอนของครูอาจารย์ไม่ประสบความสำเร็จ เพราะไม่เป็นที่เข้าใจของเด็กนักเรียนนักศึกษา เพราะความใจร้อนของครูผู้สอน
โดยเฉพาะเรื่องการฝึกทักษะ (การปฏิบัติ) เนื่องจากเป็นทั้งผู้เรียนและผู้สอนจึงได้ความคิดว่า "การที่เราทำเป็นแล้วย่อมง่าย แต่หากลองนึกย้อนไปยังวันแรกท่ได้ทำเราจะรู้ว่าไม่เข้าใจ เมื่อไม่เข้าใจก็ทำไม่ได้"
หลายๆครั้งที่อาจารย์ไม่สอนแล้วถาม เราก็ไม่รู้จะตอบอย่างไร ไม่ใช่เด็กโง่ แต่เด็กไม่รู้ หห้ามใช้คำว่าโง่ เพราะถ้าเด็กโง่แสดงว่าคนสอนไม่ได้เรื่องมากกว่า เพราะทำอย่างไรเด็กถึงไม่เข้าใจ
"ถ้ารู้แล้วจะมาเยนทำไม" เป็นคำถามที่ค้างคาใจเด็กๆไม่น้อย
การฝึกทักษะต้องค่อยๆใจเย็น อธิบายเป็นขั้นเป็นตอน ทำให้เข้าใจ ไมมีใครเก่งหรือทำอะไรทุกอย่างได้มาแต่เกิด ดังนั้นผู้สอนต้องเอาใจเขามาใส่ใจเรา นึกถึงวันแรกที่เราต้องงูๆปลาๆถามคนโน้นคนนี้ นั่นแหละจะทำให้เราเข้าใจเด็กผู้เรียนมากขึ้น
ผู้เรียนก็ต้องมีความตั้งใจ ใส่ใจ เอาใจใส่ในการเรียนไม่ใช่สอนแล้วก็ไม่จด ไม่จำ ต้องเจอกันครึ่งทาง ระหว่างผู้เรียนและผู้สอน
