เมื่อวันก่อนตอนหัวค่ำ ผมนอนผึ่งลมอยู่หลังบ้านสังเกตุเห็นตัวผึ้งบินมาเล่นแสงไฟ...ตอนแรกคิดว่าตัวต่อหรือแตน... เพราะว่าตัวใหญ่ผิดปกติ ก็เกิดความสงสัยว่า มีใครไปตีรังมันที่ไหนแน่จึงทำให้มันแตกรังมาอย่างนี้ จนกลับจากทำงานตอนบ่าย ขณะเดินขึ้นบันใดแฟลตถึงชั้นที่2 มองออกไปยังต้นนนทรี ที่เขาปลูกไว้หลังแฟลต มองเห็นรังผึ้งขนาดใหญ่พอสมควร แขวนโตงเตงอยู่บนกิ่งไม้
|
|
|
คิดและมองออกไปคือทำไมผึ้งต้องมาทำลังอยู่กลางป่าคอนกรีตเช่นนี้ ผมก็ได้ตอบตัวเองว่า…เพราะตอนนี้ต้นนนทรีได้ออกดอกสีเหลืองเต็มต้นคงมีเกสรและน้ำหวานเป็นแหล่งอาหารให้ผึ้งได้ทำรังและผลิตน้ำหวานเพื่อเป็นอาหารให้ลูกหลานได้ขยายเผ่าพันธุ์<p> ก็คงไม่แตกต่างกับมนุษยชาติทั้งหลาย ที่ต้องอพยพย้ายถิ่นฐานเข้าหาความเจริญ แม้ที่แห่งนั้นจะมีอันตรายหรือมลพิษอย่างมากมาย พร้อมที่จะทำร้ายตัวเองก็ต้องยอม ผึ้งก็เช่นกันคงไม่พากันบินไปสร้างรังอยู่ในป่าลึกที่เต็มไปด้วยต้นไม้ที่ยืนตายแห้งอยู่เต็มไปหมดแล้วจะไปหาเกสรและน้ำหวานที่ไหนมาเลี้ยงลูกหลานเล่า</p><p> </p>
พี่สมนึกเปรียบให้เห็นภาพและเป็นชีวิตจริงเลยครับ
ผมเองก็เกือบจะเข้าไปในเมืองกรุงหลายครา แต่ผึ้งน้อยแบบผม ก็เลือกที่จะอยู่ป่าทางเหนือแบบสงบๆครับ
น้ำหวานยังมีเยอะ
ไปเมืองกรุงกลัวน้ำผึ้งขมครับ
คุณน้องเอกครับ
ขอบคุณครับ
เอ....หรือว่าผม ควรจะไป เพื่อเป้าประสงค์นี้ "ขยายเผ่าพันธุ์" 555
ผมเองก็คิดว่ามีหลายท่านที่เข้าไปในเมืองกรุง ในบั้นปลายของชีวิต ก็จะกลับมาบ้านนอกใช้ชีวิตที่สงบๆ ครับ
ผมไม่เคยมีประสบการณ์ในเมืองเอกนคร(กทม.) เลย แต่ไปครั้งไหน ครั่นเนื้อครั่นตัวทุกที ผมคงไม่เหมาะกับชีวิตที่นั่นครับ
คุณน้องเอกครับ
ผมเคยได้ยินเกี่ยวกับ ซุ้มประตูชุมพล เหมือนกันครับ แต่ไม่ทราบในรายละเอียดความเชื่อ
ตอนที่ผึ้งแยกรังไปแล้วหนึ่ง ผมก็ทราบครับ วันนั้นครอบครัว กุ่ยกระโทก มีความสุขมากๆเลยนะครับ
คุณน้องเอกครับ
ลองออกมาจากป่าคอนกรีตมาเที่ยวป่าสีเขียวมั่งซิค่ะ..อาสาจะเป็นไกด์นำทางค่ะ..
ตอนนี้ผมก็เป็นเหมือนผึ้งน้อยที่บินวนไปวนมาอยู่ในกทม
อยากจะกลับป่าเหมือนกันแต่ยังหาทางออกไม่ได้เลย
อยู่เมืองกรุงยังไม่ประสบความสำเร็จ
คุณจ็อดครับ
เป็นธรรมดา ของมนุษยชาติ แต่นั่นก็ใช่ว่าจะท้อถอยทุกครั้งไป ต้องสู้ๆ ...ถึงจะชนะ อยู่เพื่อความก้าวหน้าของตัวเรา...มิมีผู้ใดจะมาช่วยเราได้
มาทักทายครับพี่ อยากให้ผึ้งบินกลับดงดอยไปช่วยกันพัฒนาท้องถิ่น ของเราเองครับ มาโคราชเมื่อไร บอกด้วยนะครับ
สวัสดีครับ นาย ขจิต ฝอยทอง
ผมเป็นผึ้งตังหนึ่งที่ครั้งหนึ่งบินเข้าไปใช้ชีวิตในเมืองใหญ่...โชคดีไม่น้อยที่ตัดใจพาตัวเองกลับออกมาสู่ทุ่งโล่งแล้งได้อย่างรวดเร็ว
....ชอบการเปรียบเปรยในบันทึกนี้มากครับ
สวัสดีครับคุณแผ่นดิน
อยากเขียนบันทึกมากๆ...แต่เกรงว่าผู้อ่านจะจำเจ เบื่อหน่าย เหมือนที่เคยเห็นท่านอื่นเขาเกรงกัน นั่นแหละครับ
ขอบคุณที่ชอบครับ
มาทักทายค่ะ หลังจากที่ได้รู้จักกันที่สวนป่าครูบาฯ…ไม่น่าเชื่อเลยนะค่ะว่าเป็นมือใหม่ เขียนได้น่าอ่านมากๆ ค่ะ….
สวัสดีครับอาจารย์ paew