ท่านอาจารย์ดร. จันทวรรณ ปิยะวัฒน ช่วยประชาสัมพันธ์บล็อกผม บอกว่าท่านชอบอ่าน (บล็อกเกอร์ในดวงใจ 5 ท่านของดิฉัน)
ก็ต้องขอขอบคุณไว้ ณ ที่นี้ ที่ให้เกียรติผมมาก
อันที่จริง ผมเริ่มหัดเขียนบล็อกเป็นครั้งแรกใน gotoknow ก็เพราะท่านเองบอกว่าผมคุยสนุก น่าจะลองเขียนบล็อกดู
ผมก็คิดอยู่น๊าน..นาน ตั้งหลายนาที ว่าจะเขียนดีมั้ย จะเขียนอะไรดี
ตอนหลังก็ปลงใจว่า เขียนประเด็นที่ี่ สะกิดใจตัวเอง ก็แล้วกัน (ใน note by wwibul) ไม่เน้นวิชาการ และไม่เน้นกระแส
ก็เริ่มจากตรงนั้น แล้วก็เริ่มอ่านบล็อกของคนอื่นไปด้วย อ่านไปเรื่อย ๆ คล้าย ๆ อ่านหน้าแรกหนังสือพิมพ์ คืออ่านรายการใหม่ ๆ
อ่านไป ๆ ก็ชอบการเขียนของหลายท่าน
เรื่องของความชอบ ไม่ต้องมีเหตุผลมาก เหตุผลเป็นเพียงข้ออ้าง คนจะรักกัน คนจะชอบกัน เกลียดกัน กัดกัน ทำสงครามกัน มันเริ่มจากความอยากทั้งนั้นแหละ ใช่ว่าเริ่มด้วยเหตุผลซะเมื่อไหร่
แต่ถึงกระนั้น ผมก็จะลองพยายามหาเหตุผลมาแจกแจง ว่าผมชอบบล็อกเกอร์ท่านไหน และด้วยเหตุใด
สำหรับคนทั่วไป เวลาจะสรรเสริญ เราต้องสรรหาถ้อยคำ แต่สำหรับท่านนี้ ไม่ต้องเสียเวลา บอกเพียงว่า ท่านอาจารย์ วรภัทร์ ภู่เจริญ แค่นี้ก็อธิบายได้อย่างลึกซึ้งแล้ว
่
<div class="picture">
</div>นพ. วัลลภ พรเรืองวงศ์ <p>ท่านพยายามเล่าเรื่องหนัก ๆ ทางการแพทย์ และประเทศเพื่อนบ้าน แบบลงลึกรายละเอียด แล้วทำให้ดูเสมือนเป็นเรื่องเบา ๆ ได้</p><p>เพียงความสามารถในการเล่าเรื่องเพียงประการเดียวก็พอ แต่แถมตรงที่ผมชื่นชอบเป็นพิเศษที่ท่านนำพรหมวิหารสี่มาใช้ในวิถีแห่งการเป็นบล็อกเกอร์ครับ </p><p> </p><div>
ดร.บัญชา ธนบุญสมบัติ </div><p>ี่ท่านพยายามเล่าเรื่องหนัก ๆ ทางวิทยาศาสตร์ แบบลงลึกรายละเอียด แล้วทำให้ดูเสมือนเป็นเรื่องเบา ๆ ได้</p><p>ผมชื่นชอบในความเป็นครูที่เล่าเรื่องได้น่าอ่านมากครับ เชื่อว่าครูสอนวิทยาศาสตร์คนไหนสอนไำด้อย่างนี้ นักเรียนคงเรียนด้วยความสนุก </p><div class="picture"><div class="picture">
นายบอน!-กาฬสินธุ์
</div></div><p>ผมชอบที่ท่านสรรหาเรื่องราวรอบตัวในชีวิตประจำวัน มาเล่าสู่กันฟังกันได้แบบมากมายไม่น่าเชื่อ โดยไม่ได้เอาตนเองเป็นศูนย์กลางแต่อย่างไร </p><p> </p><p>
ไปอ่านหนังสือ</p><p>ผมชอบที่ท่านมีความอดทนในการเล่าเรื่องที่ยากมาก ๆ ได้แบบไม่น่าเชื่อครับ อย่างเช่นเรื่องตราสารอนุพันธ์ แม้ผมเองหาความรู้เรื่องนี้มาหลายปี ก็ยังรู้สึกว่าอ่านแล้วก็มีเนื้อหาใหม่ที่ตัวเองไม่คุ้นแฝงอยู่ไม่น้อย แสดงว่าไม่ธรรมดา</p><p>เสียดายโควต้าเขาตั้งไว้เพียง 5 ท่าน จริง ๆ แล้วยังมีในใจอีกเพียบ แต่มีเท่านี้ ก็เอาเท่านี้ ทำไงได้ โควต้าเขามีให้จำกัด</p>
ขอขอบคุณอาจารย์ wwibul...
สวัสดีครับอาจารย์wwibul
กราบขอบพระคุณอาจารย์มากครับที่ได้ให้เกียรติเลือกผมเข้ามาครับ รู้สึกปลื้มใจและดีใจมากครับ
แต่ผมว่าอาจารย์อาจจะกำลังช็อกอยู่จากบล็อกอนุพันธ์หรือเปล่าครับ :D
กราบขอบพระคุณอีกครั้งครับ
คุณหมอวัลลภ พรเรืองวงศ์ครับ
คุณไปอ่านหนังสือครับ
กราบสวัสดีครับอาจารย์
"ขยัน" คงมิบังอาจครับ แต่ชอบอ่านนี่ยอมรับครับผม แต่ก่อนผมกับคุณพ่อชอบไปซื้อหนังสือมากองเก็บไว้ที่บ้านด้วยกันครับ :D
ตอนนี้ก็ยังชอบซื้อมากองเก็บอยู่ครับ แต่แล้วอยู่ดีๆ ก็ไปหยิบหนังสือแบบวางไม่ลงมาอ่าน แล้วก็อ่านเรื่อยมาจนถึงทุกวันนี้ครับ
ผมว่าแค่เราหาหนังสือที่ชอบอ่านแล้วลองอ่านให้เจอเท่านั้นแหละครับ เราก็จะเจอการรักการอ่านของเราทันทีครับ
ผมว่า Harry Potter นี่ ดีมากนะครับ เพราะผมเห็นเด็กไทยหลายต่อหลายคนนั้นรักการอ่านขึ้นมาเยอะมากเลยครับ
แต่บางทีคุณพ่อคุณแม่บางคนอาจจะอยากให้ลูกอ่านหนังสือเรียนมากกว่าหนังสือนิยาย ซึ่งอันนี้ผมว่าอาจจะไม่ค่อยใช่เท่าไรครับ
เพราะว่าการอ่านหนังสือนิยายนั้น ในความคิดของผมเป็นการฝึกการสร้างสรร จินตนาการ ฝึกการคิดภาพตามนิยายครับ ซึ่งส่วนนี้ผมกล้ายอมรับว่าไม่ค่อยมีครับ ผมเลยชอบอ่านพวก non-fiction มากกว่า เพราะไม่ต้องจินตนาการอะไรมาก วิเคราะห์กันอย่างเดียวครับอาจารย์ :D
กราบขอบพระคุณอาจารย์อีกรอบที่ให้เกียรติเลือกผม และมอบภาระอันท้าท้ายนี้กับผมครับ :D
สวัสดีครับ คุณไปอ่านหนังสือ