การเป็น blogger นี่ช่างมีความสุขเสียจริง   ที่ได้เขียนตามความคิด  ที่ได้บันทึกเรื่องราวที่เป็นประสบการณ์  ทั้งในเรื่องการทำงาน  การมีชีวิตในสังคม  การครองคู่  และประสบการณ์ในการท่องเที่ยว  เรื่องของสุขภาพ  และอื่นๆอีกมากมาย 
ที่ชีวิตของคนเป็น blogger  จะสรรหามาเขียนมาเล่า การมีความสุขในการเขียน  และการอ่านบันทึกของมิตรรักใน GotoKnow นี้ได้ระบาดไปยังคนรอบข้างของครูอ้อย  ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนครูและพ่อบ้านของครูอ้อย  จึงเกิดบันทึกมาอีกจากเรื่อง   เมื่อมี blogger หน้าใหม่เกิดขึ้นที่บ้าน  
ทำให้บรรยากาศอบอวลไปด้วยความสนุก  และความสุข  เราจะมองหน้ากัน  สายตาประสานกัน  และมีรอยยิ้มด้วยกันเสมอ  
อยากจะขอบคุณ GotoKnow  ที่เป็นเครื่องมือที่ทำให้ครอบครัวของครูอ้อยมีกิจกรรมที่ทำร่วมกันอย่างมีความสุข 
มีจุดประสงค์เดียวกัน  ด้วยการมองเห็นคุณค่าของการเขียนบันทึก  และเทคโนโลยี  ที่ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด 
เทคโนโลยียังนำความสุขมายังผู้ที่รู้จักใช้อย่างคุ้มค่าและปลอดภัย  โดยไม่หลงงมงายกับมันจนเสียการงานและหน้าที่  
แต่....เอ...ตั้งแต่พ่อบ้านเริ่มเขียนบันทึก  ครูอ้อยเลยต้องรอให้เธอหลับก่อน  ตัวครูอ้อยจึงจะเขียนบันทึก 
หรือไม่....  ก็....  เขียนที่โรงเรียนก่อนกลับบ้าน  จะได้ไม่แย่งกันใช้เครื่องคอมพิวเตอร์ 
เห็นใจคุณติ๋วที่ต้องแย่งกับลูก  ก็คราวนี้นี่ล่ะคะ  
โน๊ตบุ๊ค   ...ต้องเป็นของครูอ้อยแน่ค่ะ  เฮ้อ!