กวีนี้มาจาก หนังสือเรื่อง " ลายปีกผีเสื้อ " เป็นหนังสือที่รวมเอาธรรมชาติมาไว้บนกระดาษ และเป็นการเปรียบเทียบการกระทำของมนุษย์ ที่กระทำต่อธรรมชาติ เรามาลองอ่านดูนะครับ
กลอนนี้นี้มาจาก บท " อ้อมแขนของแผ่นดิน "
สายลมเย็นอ่อนโยนจากโพ้นฟ้า
รินรับขวัญคนอ่อนล้ามาพักผ่อน
สู่อ้อมแขนแผ่นดินถิ่นมารดร
มาดับร้อนไฟรุมสุมหัวใจ
น้ำค้างหยดแต้มหญ้าแววระยับ
นกไพรขับเพลงขานผ่านลมไหว
แผ่วแผ่วเสียงเพียงศิลป์พิณเรไร
กลิ่นดอกไม้หอมกรุ่น สุนทรีย์
ทะเลหมอกดอกเมฆเสกนิมิต
ภาพชีวิตจิตรกรรมนำวิถี
ได้มาพบเมืองฟ้าสุขาวดี
ยังไม่มีแดนใดเทียบได้เลย
คนรุ่มร้อนนอนพักรักษาไข้
ธารน้ำใสไหลฉ่ำร่ำเฉลย
มานอนแนบแอบหนุนจนคุ้นเคย
ลมรำเพยกลิ่นบุปผามาประโลม
ให้ลืมโลกแห้งแล้งล่มแรงฝัน
เมืองหมอกควันปัญหาพายุโหม
คนเงียบเหงามองไม่เห็นเพ็ญโพยม
ที่จะโน้มจิตน้าวยามร้าวราน
สายลมเย็นอ่อนโยนจากโพ้น
ฟ้าเชิญขวัญมาอยู่ในไพรสถาน
ทะเลหมอกดอกไม้ได้แย้มบาน
รอรับการมาเยือนเรือนมารดร
ยังไงถ้าไม่ถูกใจผู้อ่าน กระผมก็ขอ อภัยไว้ ที่นี้
ศิวกานต์ มมส.
กลอนเพราะครับ แฝงไว้ด้วยความหมายดี ๆ ...
ขอบคุณครับ...
แต่น่าเสียดายตรงที่ผมเองก็ชอบอ่านกลอน แต่ตัวผมเองกลับแต่งกลอนไม่เก่ง ครับ
น้องศิวกานต์ค่ะ
ขอบคุณนะคะที่นำกลอนมีความหมายดี ๆ มาฝากกัน
ผมต้องขอขอบคุณทุกท่านเลยนะครับ
เพราะดีนะต๊ะ ความหมายดีจริงๆด้วย