บันทึกประจำวัน

ตอนนี้กำลังมึนๆ งงๆ กับตัวเอง

มาเรียนดร.จะได้อะไรกลับไปมั้ย ก็อยู่ที่ช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อเนี่ยแหละ

กำลังนั่ง Design ระบบ คิดไปคิดว่า ขัดแย้งในตัวเองบ้าง บางทีก็คิดว่ามันใหม่ชัวร์ แต่สักพัก...เอ...มันน่าจะมีคนทำแล้ว ค้นๆๆ หาๆๆ ใครทำอะไรกันไว้แล้วบ้างนะในโลกนี้

ที่กำลังลนลานอยู่นี้ เพราะกำลังจะต้อง Present กำลังจะต้องเขียนโปรแกรม ฮืม...แค่คิดก็เครียดลงกระเพาะซะแล้ว

พักงานไว้ชั่วคราว เข้ามานั่งอ่าน G2K วันนี้ G2K ค่อยเร็วขึ้นค่อย หลายวันมานี่อืดอาดมาก คงจากที่เรื่องของ JavaScript ต่างประเทศ เรื่องของการบล๊อค...

นักเรียนปริญญาเอกที่นี่เค้าคิดอะไรกันนะ

ไปตามสอบถาม...และสัมภาษณ์ในเชิงทัศนคติ ได้ความว่า

  • มาเรียนต่อ เพราะเรียนจบโทมาแล้วต้องต่อให้จบเอก จะได้เสร็จเรื่อง เพื่อนชาวเกาหลีแสดงความเห็น
  • มาเรียนต่อ เพื่อจะได้กลับไปทำงานในหน้าที่การงานดีๆ เพื่อนชาวไต้หวันกล่าว
  • เรียนให้จบๆ แล้วจะได้กลับไปทำงานใช้ทุน เพื่อนชาวไทยเพิ่งมีลูกกล่าว
  • ไม่ได้สิ ผลงานของเราที่ทำ มันต้องใหม่ ต้องให้โลกรู้จักคนไทย เพื่อนชาวไทยในอเมริกากล่าว ทุกวันนี้ก็ลด spec ของงานตัวเองลงมาแล้ว กลัวจะต้องสร้างโลกด้วยสองมือข้า

หลายคนก่อนมาเรียน มีพลังกายและใจเกิน 200 วันเวลาผ่านไป ชักหนึดๆ ฮืม 90 ถึงอยู่มั้ยนะ

อุปสรรคต่างๆ บางครั้งเกิดจากสิ่งรอบข้าง (อุปสรรคที่ตัวเอง ต้องแก้เองอยู่แล้ว)

  • Supervisor ย้ายมหาวิทยาลัย ย้ายประเทศก็มี เพื่อนฮ่องกงย้ายตามซุปมาจาก UK อยู่ออสเตรเลียกล่าว ด้วยอาการจำใจ
  • ซุปของใครหลายๆ คนที่นี่ ย้ายไปโน้นไปนี่ เด็กก็มีตามมั่งไม่ตามมั่ง
  • หัวข้อที่คิดจะทำ เปลี่ยนไปนิดๆ หน่อยๆ จนถึงมากๆ ก็ว่ากันไป

แต่ยังไง ชีวิตนักศึกษาปริญญาเอก ที่ได้แน่ๆ คือวิชาเอาตัว(ให้)รอด (รึเปล่านะ)

เห็นพี่สมพรมาทักว่าไม่เขียนอะไรมานาน ฮืม...ช่วงนี้นึกงานไม่ออก ไม่รู้จะเขียนอะไร เปิดมาก็เลยออกแนวบ่นๆ เลย แฮะๆ ขอโทษผู้อ่านด้วยนะค้าอุตส่าห์อ่านมาถึงบรรทัดนี้

บ่นๆ อีกเรื่อง ...ช่วงนี้หน้าแพ้อะไรไม่รู้ แสบจัง อากาศที่นี่ทำไมแห้งอย่างงี้นะ ฮือๆ

กลับไปทำงานต่อดีกว่า

บายจ้า

^____^