นักเดินทาง

ชีวิตกับการเดินทาง

มีหลายคนบอกว่าชีวิตก็เหมือนการเดินทาง ทั้งสองอย่างล้วนดำเนิน

ไปพร้อมการเคลื่อนตัวไปข้างหน้าของกาลเวลา หลายสิ่งในชีวิตและในการเดินทางสามารถย้อนกลับมาได้ จะมีก็แต่เวลาเท่านั้นที่ไม่อาจ
ย้อนคืน

ผู้คนเมื่อเดินทางมาไกลบนเส้นทางของชีวิตมักจะเรียนรู้ถึงค่าของเวลา อีกทั้งรู้สึกชื่นชมกับสิ่งต่างๆที่เคย
พบเห็นในอดีต หลายคนร่ำร้องโหยหาที่จะกลับสัมผัสกับถึงสิ่งดีๆนั้นอีก

ใช่หรือไม่ว่าหากจะมีการเดินทางที่สามารถย้อนกาลเวลา หลายคนคงไม่รีรอ

รถจี๊ปคาริบเบียนสีดำพาผมกับพี่เต็มไปตามเส้นทางระหว่าง อ. เชียงแสนสู่ อ. เชียงของ เกือบทุกครั้งใน
การเดินทางที่ผ่านมาผมมักทำหน้าที่เป็นคนขับ สิ่งแวดล้อมข้างทางที่ผมมองเห็นจึงมักจะมีแค่เพียงหลัก
กิโลเมตร ในใจผมก็เพียงแต่คิดคำนวณแต่ว่าว่าอีกไกลแค่ไหนถึงจะถึงจุดหมาย

ครั้งนี้นับว่าโชคดีที่ผมได้เป็นผู้โดยสาร อีกทั้งรถคันนี้ซึ่งออกแบบมาให้ใช้งานในทางป่าจึงไม่สามารถทำ
ความเร็วได้มากนักบนถนนหลวงที่คดเคี้ยวไปตามสันเขา ผมมีโอกาสที่จะสังเกตสิ่งต่างๆรอบข้างได้อย่าง
ชัดเจน

หมอกยามเช้ายังปกคลุมหนทางข้างหน้า ถนนเส้นเล็กๆเส้นนี้ลัดเลาะไปตามริมฝั่งแม่น้ำโขง หลายช่วงของแม่น้ำโขงไม่ได้เป็นแม่น้ำกว้างใหญ่อย่างที่เราเคยเห็นจนคุ้นตา แต่หากเต็มไปด้วยเกาะแก่งโตรกหินสวยงามบางช่วงเราก็ผ่านไปในชุมชนซึ่งมีบ้านปลูกอยู่เรียงรายอยู่สองข้างทาง ชีวิตความเป็นอยู่ของพวกเขาดูแปลกตาสำหรับคนที่ไม่ได้ออกจากเมืองใหญ่มานานหลายเดือนอย่างผม หลายครอบครัวจับกลุ่มกันก่อไฟผิงไล่ความหนาวอยู่กลางลานบ้าน หลายคนเดินแบกจอบเสียมออกไปเริ่มชีวิตประจำวันของเขาในไร่นา ภาพเหล่านี้เป็นสิ่งที่ผมไม่ได้ผมเห็นบ่อยนักแม้กระทั่งในการเดินทางในช่วงหลังๆเพราะ"ความเจริญ" ดูเหมือนจะเข้าไปถึงทุกๆที่

ดวงอาทิตย์ยามเช้าเพิ่งขึ้นพ้นทิวเขาข้างหน้าเรา ม่านหมอกที่ยังปกคลุมหนาทึบทำให้ดวงอาทิตย์เป็นดวงกลมโตสีส้ม ส่องแสงเย็นตาน่าแปลกที่ว่าเมื่อเราเคลื่อนที่เข้าใกล้ทิวเขามากขึ้น ดูเหมือนว่าดวงอาทิตย์นั้นจะยิ่งเคลื่อนที่ต่ำลงมาจนลับหายไปในทิวเขาอีกครั้งราวกับว่าเวลากำลังหมุนย้อนกลับ หรือว่าสายน้ำ ม่านหมอกและทิวเขา กำลังทำหน้าที่ของมันในฐานะ เครื่องย้อนกาลเวลา

ผมรู้สึกเหมือนกำลังลอยอยู่ในอากาศ ลมที่พัดมากระทบตัวอย่างรุนแรงนอกจากจะทำให้ผมหนาวจนสั่นแล้วยังบอกให้รู้ด้วยว่าผมกำลังเคลื่อนที่ไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว มองไปรอบๆตัว ผมมองเห็นแต่แสงระยิบระยับผมอดคิดไปไม่ได้ว่าผมกำลังล่องลอยผ่านอุโมงค์กาลเวลาตามที่เคยเห็นในภาพยนต์วิทยาศาสตร์

เพียงแต่ว่า Time Machine ของผมนี้ขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์ 1600CC 16V ที่แผดเสียงก้องคุ้งน้ำโขง ที่นี่เขาเรียกมันว่า "เรือไว"

เช่นเดียวกับในภาพยนต์  การเดินทางผ่านอุโมงค์แห่งกาลเวลามักจะยาวนานและทุกข์ทรมาน พื้นที่นั่งที่จำกัดแค่พอดีตัว บวกกับเรือที่เคลื่อนไปด้วยความเร็วจนสูงกระแทกตัวลอยทุกครั้งที่ผ่านพบกับคลื่นทำให้ผมรู้สึกว่าตัวกำลังกลายเป็นก้อนกลมที่ถูกโยนไปมา เวลาดูเหมือนจะเคลื่อนที่ไปช้าๆราวกับหยุดนิ่ง ทุกครั้งที่ผมมองนาฬิกา เวลาก็ผ่านไปเพียงแค่สองสามนาทีเท่านั้น

แต่ในที่สุดเราก็มาถึงปลายอีกด้านของอุโมงค์เวลา เรือเข้าเทียบหาดทรายในเวลาที่ดวงอาทิตย์เริ่มอยู่ในมุมต่ำทันทีที่ก้าวลงจากรถตุ๊กๆที่ริมแม่น้ำคาน ผมก็รู้สึกได้ทันทีว่าผมได้มาถึง"กาลเวลา" ที่แสวงหาแล้ว เมืองเล็กๆแห่งนี้ตั้งอยู่อย่างสงบริมแม่น้ำคานและแม่น้ำโขง ดูเหมือนว่า สายน้ำ ม่านหมอก และขุนเขา ที่ห้อมล้อมจะทำ
ให้กาลเวลาของที่นี่เคลื่อนไปช้ากว่าโลกภายนอกอยู่หลายสิบปี

หนึ่งทุ่มวันนั้นเรานั่งจิบ"เบยลาว" อยู่ที่ร้านอาหาร "วิวแคมโขง" อาหารจานเด็ดมื้อแรกในหลวงพระบางนี้เห็นจะเป็น "ไคแพน แจ่วบอง" ซึ่งก็คือสาหร่ายแม่น้ำทอดเป็นแผ่นจิ้มน้ำพริกคล้ายน้ำพริกเผากับข้าวนึ่ง
ร้อนๆ

เราเริ่มพบว่าเวลาที่นี่เดินช้ากว่าโลกภายนอกจริงๆเพราะว่าหลังจากใช้เวลาชื่นชมบรรยากาศริมน้ำระหว่างกินข้าวเย็นเรายังเดินเล่นจนทั่วเมือง แถมด้วยการนั่งจิบกาแฟในร้านสวยริมถนนกันอีกพักใหญ่ แต่เมื่อเดินกลับที่พักเราพบว่าเราใช้เวลาไปแต่ 50นาทีเท่านั้น

คุณทำอะไรในกรุงเทพได้บ้างในเวลา 50นาที?

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน pegasus

คำสำคัญ (Tags)#อุโมงค์เวลา

หมายเลขบันทึก: 85187, เขียน: 20 Mar 2007 @ 11:34 (), แก้ไข: 11 Feb 2012 @ 17:51 (), สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 3, อ่าน: คลิก


ความเห็น (3)

  • มาทักทาย
  •  50 นาทีที่โคราช ค่ายสุรนารีฯ
  • ทำวิทยานิพนธ์ครับผม

สวัสดีค่ะ (ซินจ่าว)

  • แวะมาทักทายเช่นกันค่ะฃ
  • การเดินทางเป็นอย่างไรบ้างคะ  อย่าลืมแวะมาเล่าสู่กันฟัง(อ่าน)นะคะ
  • รอติดตามอยู่ค่ะ
กีกี้
IP: xxx.26.43.154
เขียนเมื่อ 

เวลาไม่อาจย้อนคืนค่ะ

ยังไงก็เดินทางโดยสวัสดิภาพนะ

อิอิ