เวลาที่ต้องจากกัน

  วันนี้เป็นวันสุดท้ายของการเข้าค่ายในครั้งนี้  ถึงแม้จะเป็นวันสุดที่ของค่าย  แต่ทุกคนก็ดูไม่เหนื่อยเลย  แถมยังดูตื่นเต้นกับกิจกรรมที่จะต้องทำในวันนี้มากกว่า  เพระว่าหลังจากทานข้าวเช้าเสร็จ  พวกเราก็จะต้องฝึกทักษะการสร้างความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมให้คนตาบอด  หรึอ ทักษะ O&M  ซึ่งพวกเราที่เป็นคนตาดีก็จะต้องปิดตาให้เสมือนว่าเป็นคนตาบอดด้วย  แม้ว่าเราจะเคยฝึกทักษะนี้มาแล้วก็ยังตื่นเต้นกับการฝึกในครั้งนี้อย่างมากเพราะว่าการฝึกในครั้งนี้แยกเป็นฝึกสองทางคือ
  1. เราจะต้องพาเพื่อนที่ปิดตาไปทางคอกวัวแล้วพากลับมา  จากนั้นก็ให้เพื่อนที่ปิดตาใช้ไม้เท้าเดินไปตามทางเดิมโดยที่เราไม่ได้ไปช่วย  แล้วไปอาฟางที่คอกวัวมา  ถ้าไม่ได้ฟางก็จะต้องอดทานข้าวเที่ยง 
   2.เพื่อนที่ปิดตาในข้อ 1. เปิดตาแล้วเราปิดตาบ้าง  เพื่อนก็พาเราเดินไปทางคอกหมูแล้วพาเดินกลับมาที่บ้าน  จากนั้นก็ให้เราใช้ไม่เท้าเดินเองเพื่อไปเอาใบจามจุรี

  ที่น่าตื่นเต้นก็ตรงที่ว่าถ้าหากเราพาเพื่อนเดินไม่ดีเพื่อนก็จะไม่ไว้ใจเราคิดว่าเราแกล้ง  และเมื่อเพื่อนฝึกเราบ้างเราก็จะไม่ไว้ใจเพื่อน คอยระแวงกลัวว่าเพื่อนจะแกล้งเรา 

  หลักในการฝึกทักษะนี้คือ 
1.เราจะต้องรู้ว่าตอนนี้เราอยู่ตรงไหน
2.เรากำลังจะไปไหน
3.เราจะไปอย่างไร

  เมื่อฝึกเสร็จตอนทานข้าวเที่ยงก็ยิ่งน่าตื่นเต้นมากกว่าเดิมอีกเพราะเราจะต้องปิดตาททานข้าว แต่ก็มีคนช่วยจัดอาหารให้เรา  โดยสอนหลักการบอกาหารให้คนตาบอด  คือ  จะต้องบอกตามหน้าปัดนาฬิกา  เช่นข้าวอยู่ที่ อยู่ที่ เลข 6  แกงจืดอยู่ที่เลข 9  ของหวานอยู่ที่เลข 12 และแก้วนำอยู่ที่เลข 3  ตามหน้าปัด  โดยเราจะต้องจับมือคนตาบอดไปจับที่จานอาหารด้วย

  ทานข้าวเสร็จก็ไปปลูกต้นไม้เป็นที่ระลึกโดยเราจะต้องไปขุดต้นไม้ที่ปลูกไว้ซึ่งต้นไม้นั้นโตมากแล้วก็จะต้องขุดเป็นกลุ่ม  และจะต้องขุดดินทั้งหมดรอบๆต้นไม้และต้องขุดเอารากทั้งหมดไปด้วยและดินก็แข็งมาก  แล้วนำไปปลูกในหลุมที่เราจะต้องขุดเองเช่นกัน  มันเป็นช่วงเวลาที่ประทับใจมากเพราะทุกคนในกลุ่มช่วยกัน ทั้นคนตาบอดและพวกเราที่ตาดีรวมทั้งเพื่อนที่พิการทางร่างการมีแขนเพียงข้างเดียวก็ช่ววยขุดด้วย  จากนั้นก็เป็นพิธีปิดค่าย  พวกเราก็จะต้องกลับมหาวิทยาลัย  ไม่อยากจากกันเลย  อยากอยู่ที่มหาชีวาลัยนานๆ  ถ้ามีโอกาสคงได้ไปอีกครั้ง  ตั้งมีแน่ๆ