เบื้องหลังความตาย ให้อะไรน่าคิด ?......

       พูดถึงเรื่องความตาย ใครๆคงไม่อยากให้เกิด แต่ถ้าหากว่าคุณมีโอกาสทดลองตาย.....คุณจะกล้าไหม?  เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นที่ ร.พ.สงฆ์ ในงานวันอะไรก็จำไม่ได้แล้ว    ใกล้สิ้นปี 49 นี้เอง ซึ่งหัวข้อที่พูดส่วนมากเกี่ยวกับ จะช่วยผู้ป่วยใกล้ตายได้อย่างไร? ซึ่งผู้ป่วยในระยะสุดท้ายจะน่าสงสารมากทั้งที่รู้สึกตัวหรือไม่รู้สึกตัวก็ตาม ในงานนี้เขามีนักพูดชื่อดังมาพูดหลายคน ซึ่งรวมถึง อ.พัลลภซึ่งเป็นนักจิตวิทยาจากมหาวิทยาลัยจุฬาฯ ซึ่งเป็นวิทยากรนำทำ Workshop ทดลองตาย

     ณ. ห้องประชุมใหญ่ชั้น 9  ไม่น่าเชื่อมีคนกล้าทดลองตายเกือบร้อยคนเหมือนกัน ฉันไม่ได้กล้าแต่อยากเรียนรู้ บรรยากาศในห้องเงียบมากและเย็นเฉียบ มีแต่เสียงพิธีกรเท่านั้นที่ก้องกังวาน มีเสียงตัวโน๊ตดนตรีคลอเบาๆ ทุกคนให้หลับตาลงเบาๆ ปล่อยวางทุกสิ่ง แล้วนึกภาพว่าตัวเองตอนนี้นอนอยู่ในห้องนอนที่บ้าน แล้วนอนลงบนที่นอน..นอนหลับอย่างมีความสุข

     แต่แล้ว...เรากลับรู้สึกตัวอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าเรามายืนมองตัวเราที่นอนอยู่บนเตียงตั้งแต่เมื่อไหร่?  ทำไมมีตัวเราสองคน คนหนึ่งอยู่ข้างเตียง อีกคนหนึ่งนอนบนเตียง เอ้า...นั่นใครมาล่ะ...พี่มาก็ร้องไห้  แม่มาก็ร้องไห้  ญาติพี่น้องมาก็ร้องไห้ เพื่อนก็ร้องไห้ ...ร้องไห้กันทำไม? ฉันไม่ได้ตายซักหน่อย...ทำไมไม่มีใครสนใจฉันเลย  นี่..จะเอาตัวฉันไปไหนกัน ตัวฉันถูกนำมาไว้ที่วัด  นี่ฉันตายไปแล้วจริงหรือ?  เสียงพระเริ่มสวด...เสียงกังวานก้องไปทั่ว...นี่ฉันตายไปแล้วจริงหรือนี่  คุยกับใครก็ไม่มีใครสนใจ  ไม่มีใครได้ยิน....มีเพื่อนสนิทมางานศพ คนที่เคยโกรธกันมันก็มาด้วยหรือนี่  เขาร้องไห้ให้ฉันด้วยหรือ? เขาเลิกโกรธฉันตั้งแต่เมื่ไหร่? ...เอ้าโน่นแม่เป็นลมอีกแล้ว พ่อแอบยืนน้ำตาซึม..วันสุดท้ายแล้วซินะ....ที่เขาจะนำไปเผา นี่ฉันได้ตายไปแล้วจริงๆหรือนี่...เสียงเพลงพญาโศก บรรเลงได้โศกไปถึงใจฉันจริงๆ  ฉันรู้สึกสบสน..เคล้งคว้าง..ใจหาย..โดดเดี่ยว..กลัวเหลือเกิน..ฉันกำลังจะถูกเผาหรือนี่
..ฉันตายไปแล้วจริงๆ ฉันฝันไป..ใช่...ฉันต้องฝันไปแน่ๆ ..ตื่นซิ....ฉันยังไม่ได้ทำอะไรอีกตั้งหลายอย่าง  ฉันจะตายได้อย่างไร?

       ได้โปรด.....อย่าเป็นความจริง....เป็นความฝันเถอะ  ฉันจะได้กลับมาแก้ไขสิ่งที่ไม่ดี สิ่งที่ยังไม่ได้ทำ  ฉันยังไม่ได้บอกรัก  ..พ่อแม่เลย..ฉันยังไม่ได้คืนดีกับเพื่อนเลย  ฉันยัง.........ไม่ได้ทำอะไรหลายอย่างให้คนทีฉันรักและคนที่รักฉัน...และแล้วก็มีเสียงหนึ่งแทรกขึ้นมาว่า...จงตื่นขึ้นเดี๋ยวนี้.! ...เสียงหนักแน่น มั่นคง  จงตื่น...ค่อยๆลืมตา...ลืมตา..สติกลับมาสมบูรณ์..สติกลับมาแล้วสมบูรณ์...ลืมตาได้..   เมื่อลืมตาแล้วฉันก็ตั้งสติว่า...ทำไมเสมือนจริงเหลือเกิน...

        ถ้าหากว่า.....เหตุการณ์เหล่านี้ มันไม่ใช่ฝัน..ไม่ใช่ทดลองตาย..แล้วสิ่งที่เรายังไม่ได้ทำอีกตั้งหลายอย่าง ใครจะรู้?  จะบอกใครล่ะ?  แล้วคุณล่ะ...ตอนนี้มีโอกาสที่ยังทำอะไรได้อีกมากมายกับคนที่คุณรัก รีบทำเถิด....จงอย่าประมาท อย่าคิดว่าคุณยังมีเวลาอีกมากมาย  สมมุติ ถ้าเกิดว่าคุณเหลือเวลาอีกวันเดียวที่จะมีชีวิติอยู่?  ....คุณจะทำอะไร?   ลองคิดดูนะคะ   ลองหาคำตอบให้ตัวเอง.
...