จริงๆแล้วของอย่างนี้มันอยู่ที่ใจแต่ถ้ามีแรงบันดาลใจมากระตุ้นก็ยิ่งดี

 

          เมื่อพูดถึงการบริจาคโลหิตผมก็หลับตาปี๋ เพราะผมกลัวเข็มเป็นที่สุด ถ้าเจ็บไข้ได้ป่วยมักจะบอกหมอว่า..ผมไม่ฉีดยานะครับหมอ

          แต่ผมเห็นนักเรียนชั้น ม.๖ โรงเรียนบางลี่วิทยา ไปบริจาคโลหิตกันเป็นจำนวนมากบริจาคกันเป็นว่าเล่น บางคนได้รับเข็มเชิดชูคุณงามความดี การบริจาคมีทั้งบริจาคในวันสำคัญต่างๆ และการบริจาคในกรณีที่มีผู้ป่วยฉุกเฉินแจ้งมา เพราะโรงเรียนบางลี่วิทยาอยู่หน้าโรงพยาบาลสมเด็จพระสังฆราชองค์ที่ ๑๗ ถามว่านักเรียนถูกบังคับใช่ไหม ตอบว่าไม่ใช่ ถามว่านักเรียนได้ทรัพย์สินตอบแทนใช่ไหม ตอบว่าไม่ใช่ แล้วโรงเรียนทำอย่างไรสอนอย่างไร จริงๆแล้วของอย่างนี้มันอยู่ที่ใจแต่ถ้ามีแรงบันดาลใจมากระตุ้นก็ยิ่งดี ครูของเราหลายท่านเช่นครูมนต์ ครูสุนทร รองผอ.นิคม รองผอ.ธวัช สัมภาษณ์ความรู้สึกของคนที่ได้บริจาคโลหิต แล้วให้เขาถ่ายทอดสู่เพื่อนๆน้องๆ เขาพูดว่าเขารู้สึกภาคภูมิใจที่เลือดของเขาได้มีส่วนช่วยชีวิตคน ครั้งหนึ่งมีคนเจ็บหนักต้องการเลือดด่วน ญาติวิ่งข้ามจากโรงพยาบาลมาโรงเรียนเข้าหาครูบางวันพบครูมนต์บางวันพบครูธวัช ขอความช่วยเหลือครูก็นำเรื่องไปบอกนักเรียน ม.๖(เพราะอายุถึงเกณฑ์บริจาค) หลายคนลุกขึ้นอาสาพอหลังจากนั้นทราบว่าคนป่วยรอดชีวิต ญาติขอบอกขอบใจอย่างมากนักเรียนเขากลับมาเล่าความรู้สึกกัน ทำให้คนที่ไม่เคยบริจาคก็อยากไปบ้าง พอไปแล้วก็เกิดความรู้สึกที่ดีเหมือนกัน แล้วก็เล่ากันต่ออีก เราจึงได้แนวทางสอนนักเรียนให้รักการบริจาคโลหิต