สอนคน....สร้างคน..!


(51)

 

 

 

กว่าดิฉันจะเรียนรู้(แบบเห็นเลาๆ รางๆ)ว่าอะไรคือทางสายกลางในการสร้างคน ก็ปาเข้าไปครึ่งชีวิต......
และก็ไม่ได้แปลว่าจะเดินถูกทางเสมอไป

ทุกครั้งที่ฝึกเด็กๆ ดิฉันจึงต้องบอกพวกเขาให้เข้าใจข้อตกลงเบื้องต้นดังต่อไปนี้ก่อน

หนึ่ง ผู้ที่สอนอยู่นี้ มิใช่มนุษย์ที่ดีพร้อมสมบูรณ์แบบ แต่เป็นคนธรรมดา ที่เต็มใจทำหน้าที่ครู

สอง เป้าหมายของการฝึก อยู่ที่การช่วยสร้างวิธีคิด(การรู้เท่าทันการสื่อสาร) ให้มองเห็นและตระหนักรู้ ถึงความเป็นมนุษย์ที่ดี ในอุดมคติ

แม้เราทุกคนจะมีธรรมชาติของความ รัก โลภ โกรธ หลง ในฐานะปุถุชนเหมือนๆกัน

แต่การตระหนักรู้ถึงความเป็นมนุษย์ที่ดี จะช่วยให้เราครองสติมั่น ไม่ทำสิ่งใดอย่างสุดโต่งไป 
 

......สิ่งนี้น่าจะเป็นคุณแก่ชีวิตเรา......


สาม โดยกระบวนการและวิธีการฝึกนั้น โปรดคิดสงสัยไตร่ตรองไปตลอดทุกขั้นตอน

  • อย่าทำตามครูสั่งโดยไม่คิด
  • อย่าเชื่อครูโดยไม่ได้ไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วนด้วยตนเอง
  • จงอย่าเชื่อครูง่ายๆเป็นอันขาด.. !!

และสุดท้าย เป็นการยากที่ผู้สอนซึ่งเป็นปุถุชนธรรมดา จะสร้างมนุษย์ที่ดีพร้อมออกมาได้ทั้งร้อย

หากจะโชคดีอยู่บ้างก็แปลว่า ผู้เรียนบางคนมองเห็นหัวใจของการรู้เท่าทันการสื่อสาร และเข้าใจสิ่งที่ฝึกไป

ซึ่งแปลได้อีกว่าเป็นศักยภาพที่ถึงพร้อมของผู้เรียน มิใช่ด้วยความเก่งกล้าสามารถของผู้สอน

ดังนั้น หากในเด็กๆร้อยคน สามารถมองเห็นและตระหนัก ได้สักหนึ่งคน คนเป็นครูก็จะดีใจเป็นอันมาก

แต่หากตระหนักได้ทั้งร้อย ครูก็คงมีความสุขใจไปตลอดชีวิต ....

 ...................................................

ปรับเพิ่มเติมจาก เว็บไซต์วิชาการด็อตคอม กระทู้ การรู้เท่าทันการสื่อสาร (Communication Literacy)    ความเห็นเพิ่มเติมที่ 72     26 ก.พ. 2549


หมายเลขบันทึก: 84327เขียนเมื่อ 16 มีนาคม 2007 00:25 น. ()แก้ไขเมื่อ 11 กุมภาพันธ์ 2012 17:48 น. ()สัญญาอนุญาต: ไม่สงวนสิทธิ์ใดๆจำนวนที่อ่านจำนวนที่อ่าน:


ความเห็น (21)
  • ราตรีสวัสดิ์นะคะ  ไปหล่ะ

วันนี้ตอนเย็นก็สอนนักศึกษาเหมือนกันว่าอย่าเชื่อเพราะอาจารย์บอก.....

โหลดรูปลงประวัติได้นานยังค่ะ วันก่อนยังเป็นรูปทะเล....ยิ้ม ยิ้ม

ราตรีสวัสดิ์ค่ะ

สวัสดีครับ คุณดอกไม้และทะเล

  • เข้ามาทักทายนะครับ
  • ดีใจครับที่มีคนมาช่วย สอนคน สร้างคน ครับ
  • ขอบคุณมากครับ
  • มาทักทาย
  • ดีใจที่ได้เห็นรูปอาจารย์แบบเป็นๆๆซะที
  • ท่านอาจารย์ประเวศ วะสี บอกว่า
  • ขอให้อาจารย์มีความสุขในอาชีพอันประเสริฐนี้
  • ขอบคุณครับ

ขอบพระคุณอาจารย์ทุกท่าน ที่แวะเข้ามาทักทายค่ะ 

ดิฉันก็ติดตามอ่านข้อเขียนต่างๆของอาจารย์ทุกท่านอย่างเพลิดเพลิน

เพราะแต่ละท่านมีลีลาการสื่อสารที่เป็นเอกลักษณ์และเนื้อหาก็ให้ความรู้และข้อคิดใหม่ๆ  ชวนให้ติดตาม 

ส่วนดิฉันก็คิดออกอยู่เรื่องเดียว คือ การรู้เท่าทันการสื่อสาร   จะเขียนจะพูดทีไรก็เลี้ยววนกลับมาหาเรื่องนี้จนได้ทุกที...

......จนเพื่อนๆจะเลิกชวนไปทานส้มตำด้วยอยู่รอมร่อแล้วอ่ะค่ะ.... 

ปัจจุบันสอนคนสร้างคนนี่ค่อนข้างยากครับ หนึ่ง-นักศึกษากว่าจะมาถึงมือเรา เขาผ่านการอบรมมาค่อนข้างเยอะ สอง-สิ่งแวดล้อมปัจจุบันมีสิ่งหลอกล่อเยาวชนของชาติ

เราเหล่าอาจารย์เป็นเพียงสิ่งแวดล้อมหนึ่งที่เขาสัมผัส ซึ่งเขาใช้เวลากับเราน้อยมาก

แต่พวกเราเหล่าอาจารย์ก็คงต้องสู้กันต่อไปครับ เพื่ออนาคตของชาติ

สวัสดีค่ะพี่แอม

หลังจากกลับมาจากนครฯด้วยความรู้สึกประทับใจอย่างมาก ในมิตรภาพ ความเป็นพี่เป็นน้องของนิเทศศาสตร์ที่นั่น......ตอนนี้พี่แอมคงอยู่ญี่ปุ่น เฟินก็ยังเดินหน้าเก็บข้อมูลต่อไป.....อย่าลืมเอาประสบการณ์ที่ญี่ปุ่นมาเล่าให้ฟะงบ้างนะคะ

ขอบคุณพี่แอมมากๆค่ะ

น้องเฟินอุตรดิตถ์

สวัสดีค่ะเฟิร์น

          พี่แอมป์เพิ่งกลับมาถึง แล้วก็เพิ่งเห็นว่าเฟิร์นโพสต์เข้ามา  ดีใจที่ได้พบตัวจริงนะคะ  และขอให้ดำเนินงาน dissertation โดยราบรื่น ให้ได้รับความร่วมมือที่ดี  และได้รับข้อมูลตรงตามที่ต้องการในทุกที่ที่เฟิร์นไปเก็บข้อมูลนะคะ  มีโอกาสเมื่อไหร่อย่าลืมลงมานครศรีฯอีกนะคะ ยินดีต้อนรับน้องๆทุกเมื่อค่ะ

         ขอให้โชคดีและราบรื่นตลอดทุกช่วงงานนะคะ

                                                            พี่แอมป์ (^_^)

สวัสดีค่ะอาจารย์ภีรกาญจน์

ขออภัยที่ตอบช้าไปหน่อยนะคะ ดิฉันดีใจมากที่อาจารย์ให้เกียรติสื่อสารกับดิฉัน เท่าที่ลองดูในคำหลัก  ดิฉันรู้สึกว่ามีท่านอาจารย์ในสายนิเทศศาสตร์เข้ามาสื่อสารใน gotoknow อยู่บ้าง  แต่ก็ยังไม่มากนักนะคะ  น้องเฟิร์น(ข้างต้น)ก็สอนนิเทศศาสตร์เหมือนกันค่ะ

ดิฉันลองบอกพี่ๆน้องๆที่มหาวิทยาลัยไปบ้าง  แต่ไม่ทราบว่าตอนนี้ท่านใดเข้ามาแล้วบ้าง  ดิฉันอยากให้พี่ๆน้องๆได้เข้ามาพบมิตรภาพในโลกการพิมพ์ส่งสาร และอ่านเพื่อรับสาร  ซึ่งเป็นโลกของการสื่อสารที่น่ารักดี    

ดิฉันชอบตรงที่อนุญาตให้เผยตัวตน  แม้จะเป็นเรื่องละเอียดอ่อนอยู่บ้าง  แต่ก็เหมาะสมสำหรับการสื่อสารและการรับผิดชอบการสื่อสาร อย่างสุภาพชน 

สำหรับการฝึกเด็กๆ  ดิฉันก็รู้สึกว่าออกจะหนักหนาสาหัสเอาการค่ะอาจารย์  เพราะเขาได้ฝังรูปรอยมาจากมัธยมแล้ว  และการก่อร่างสร้างรูปโดยศาสตร์ที่เรามุ่งหวังนั้น    ง่ายกว่าการปลูกฝังความเป็นมนุษย์ที่ดีมากมายนัก

เช่น สอนให้เขียนข่าวประชาสัมพันธ์  (สอนความรู้ และกลไก และเทคนิคการเขียน)  ง่ายกว่าสอนให้เป็นนักประชาสัมพันธ์ที่ดีเยอะ  (สอนจิตวิญญาณนักประชาสัมพันธ์  สอนให้เห็นคุณค่าของการสื่อสารและการ "ประสานงาน" เพื่อช่วยคน  มิใช่หวังเพียงผลประโยชน์จากคน)

ดิฉันกำลังศึกษา และค้นหาคำว่า  ความเป็นมนุษย์ที่ดี ค่ะอาจารย์ภีรกาญจน์   อยากค้นคว้าคำนี้ให้ลึกซึ้ง  เวลาอธิบาย  เด็กจะได้เห็นภาพและเข้าใจ  ดิฉันจะได้ไม่รู้สึกว่าสอนได้แค่กลไก  แต่อยากสอนไกลไปถึงจิตวิญญาณด้วย

ดิฉันขอสารภาพว่าจนบัดนี้ก็ยังเข้าใจเรื่องนี้แต่เพียงผิวเผินเหลือเกินค่ะ

 

  • ตามมาอ่านอีกครับอาจารย์
  • สบายดีไหมครับ
  • สวัสดีค่ะอาจารย์ขจิต  ดิฉันสบายดีค่ะ ขอบพระคุณค่ะ คือถ้าถามก่อนหน้านี้สองวันก็คงต้องบอกว่าไม่สบาย  เพราะเป็นหวัดสนุกสนานไปเลยค่ะ  แต่ก็ตั้งใจแล้วว่าทั้งสัปดาห์นี้จะท่อง GotoKnow ให้เต็มที่  แล้วอาทิตย์หน้าจะได้กลับไปลุยงานต่อ 
  • ระยะนี้ที่มหาวิทยาลัยดิฉันเร่งผลักดันให้อาจารย์พัฒนาตนเอง  ดิฉันจัดอยู่ในกลุ่มท้ายแถวเลยค่ะ  กำลังแข็งใจฝึกภาษาอังกฤษ  เผื่อว่าจะมีโอกาสไปเรียนต่อตอนแก่กับเขาบ้าง   ที่จริงแวะไปอ่านบล็อกอาจารย์หลายทีแล้วแต่ไม่ได้ฝากรอยไว้อ่ะค่ะ  :-)
    นับญาติอยู่ในใจนานแล้วครับ
ขอขอบคุณต่อสิ่งที่นำเสนอ  อ่านแล้วพบว่าตรงใจ โดนใจไปหมดเลย .. คงได้ติดตามกันไปตลอด อย่างง่ายดาย เพราะแอบดึงเข้า Planet ชื่อ ลานประสบการณ์ เรียบร้อยแล้วครับ.

อาจารย์ Handy คะ

ขอบพระคุณที่อาจารย์แวะมาเยี่ยมนะคะ ดิฉันดีใจมากที่ได้ทราบว่าอาจารย์อยู่ราชภัฏ  และยิ่งดีใจมากที่สุดที่อาจารย์เล่าว่าเคยอยู่ที่สวนโมกข์  ดิฉันอ่านบล็อกต่างๆที่อาจารย์เขียนอย่างมีความสุขมาก 

ดิฉันเคยไปสวนโมกข์ตอนเล็กๆ มีโอกาสฟังท่านพุทธทาสเทศนาธรรมอยู่บ้างค่ะ  แต่ตอนนั้นยังเด็กนัก  จึงไม่เข้าใจอะไรมากนอกจากคำว่า  "อย่าเห็นแก่ตัว"  ที่ท่านกล่าวบ่อยจนจำได้  ยังจำตุ๊กตาปูนปลาสเตอร์สอนใจได้อยู่จนบัดนี้ 

และสัมผัสได้ว่าการสื่อสารบางอย่างในสวนโมกข์มีอะไรเย็นๆจับอยู่ลึกๆในใจเรา   แบบที่ไม่เคยรู้สึกในที่อื่นใด....

ขอบพระคุณอาจารย์มากอีกครั้งนะคะ  และจะติดตามอ่านบันทึกของอาจารย์ไปตลอดเช่นกันค่ะ 

ปล.ดิฉันชอบคติประจำใจของอาจารย์มากค่ะ

สวัสดีค่ะ

           ชอบจังค่ะคำว่า "อยู่ที่การช่วยสร้างวิธีคิด(การรู้เท่าทันการสื่อสาร) " ขอบอกว่าการสอนให้คนคิดเป็น นี่คือทานอันประเสริฐสุด ขอบคุณนะคะที่ได้รู้จักคนคุณภาพ

ขอบพระคุณมากค่ะอาจารย์ราณี 

คือดิฉันก็ออกจะกลุ้มใจเหมือนกันค่ะ  ว่าที่ฝึกเด็กๆให้รู้จักสื่อสาร  และรู้จักทำงานเป็นทีมไปนั้นได้ผลจริงหรือไม่  เพราะจำนวนมากพอเรียนจบ  เธอก็ลั้นลันลาจากดิฉันไปแต่งงาน     .....ดิฉันก็เลยไม่รู้จะออกแบบๆสอบถามวิจัยยังไงดี   เพราะไม่มีประสบการณ์  ......คือหมายถึงดิฉันไม่ใคร่เข้าใจงานทีมลักษณะนี้อ่ะค่ะ :) 

  • มาบอกอาจารย์ว่าคนนี้
  • P
  • เป็นพี่บ่าวผม
  • เราจะไปอบรมให้ครูที่สุพรรณฯด้วยกัน
  • เดือนพฤษภาคมครับผม
  • ดูแลสุขภาพบ้างนะครับ
  •  อาจารย์จะไปเรียนต่อที่ไหนครับ

อาจารย์ขจิตคะ

  • เวลาใครพูดเรื่องเรียนต่อ ดิฉันต้องรีบพูดว่า ซ้า...ธุ  คือรีบรับพร  เผื่อว่าจะได้ไปเรียนตอนแก่กับเขามั่ง :) แต่คงยังไม่มีวาสนาได้เรียนตอนนี้หรอกค่ะ  เพราะตกเลข  คือต้องกัดฟันรบรากับความรู้เรื่องสถิติและการวิจัยก่อน  ดิฉันเลิกเรียนเลขไปตั้งแต่ ม.3 อะค่ะ  เห็นตัวเลขทีไรดิฉันวิงเวียนตาลายวัยทอง(อร่าม)ขึ้นมาทุกที  อิอิ
  • แต่อย่างไรก็ตาม   ดิฉันก็สนุกกับการเรียนรู้อยู่เสมออะค่ะ     การอ่านบันทึกต่างๆในบล็อกก็ช่วยให้ดิฉันหูกว้างตากว้างขึ้นเยอะค่ะ  
  • ขอให้อาจารย์สนุกกับการทำงานและการเขียนวิทยานิพนธ์นะคะ     ดูอาจารย์ต้องเดินทางบ่อยจังค่ะ  ขอให้สนุกกับการเดินทางด้วยนะคะ
  • อาจารย์Handy เป็นพี่บ่าวอาจารย์หรือคะ ...ดีจัง......  (คำว่าพี่บ่าว ภาษาใต้ แปลความได้ซึ้งดีอะค่ะ) 
  • ดิฉันกำลังตั้งใจจะแวะไปที่บล็อกอาจารย์Handy พอดีเลยค่ะ  อาจารย์ทำทางลัดให้เลย 
  • ขอบคุณที่อาจารย์แวะมาทักทายนะคะ :)
  • แวะมาทักทายค่ะ
  • แล้วจะเข้ามาอ่านอีกค่ะ
  • ตามรอยคุณนภาลัยมาค่ะ
  • ยินดีที่ได้รู้จักค่ะคุณsupharat Jaiboon
  • แวะมาได้ทุกเมื่อเลยค่ะ  ยินดีต้อนรับเสมอ 
  • ปล. ดีใจที่รู้ว่าเราชอบทานทุเรียนเหมือนกันนะคะ  :)

อย่าแปลกใจนะคะพี่แอมป์ ว่าทำไม้ ทำไม มีคนคนหนึ่งมาขุดกรุ แล้วก็อ่านละเลียดละเอียดยิบ

รัก(ข้อเขียน)คุณเข้าแล้วเต็มเปา...

55 555 55

 

กำลังมีแนวคิดว่า หลังจากตกผลึกมาหลายสิบปี

เราเอง ใฝ่ฝันถึงการมีอาชีพเป็นครู

ก็ อะไรจะไม่ดีไปกว่า เป็นครูที่ กล้าบอกลูกศิษย์ดังข้างบน

หมอเล็กเองเป็นครูมาประปราย มักมีอีกข้อหยอดเสมอว่า

"คนฟังหรือผู้เข้าเรียนจ๋า รู้อะไรมากกว่าดิฉัน ช่วยบอกดิฉันด้วย"

จริงใจและกันเอ๊ง กันเอง

เอาล่ะ เดี๋ยวจะขุด พรวน กรุไปเรื่อย ๆ พี่แอมป์ต้องตอบด้วยนะเออ

ความจริงเขาน่าจะมีรางวัล สุดคะนึง(ภาคขุดกรุ-ผลงานเก่าหากทรงคุณค่า) จะเสนอพี่แอมป์ค่ะ

 

สวัสดีค่ะคุณหมอเล็ก

หลังจากลุกขึ้นมาปัดหยากไย่ใยแมงมุมตามเนื้อตามตัวเสร็จแล้ว  พี่แอมป์ก็พร้อมที่จะสนทนาต่อทันที..  เพราะดีใจมากที่มีคุณหมอนักโบราณคดีมาขุดกรุแล้ว  อิๆๆๆ....

ขอบพระคุณด้วยใจจริงสำหรับกำลังใจที่น่ารักมากนะคะคุณหมอเล็ก  และเรียนด้วยใจจริงว่าคุณหมอเล็กนี่แหละค่ะ คือ"ครู"ตัวจริงของลูกภู  และเป็นครูคนแรกที่เข้าใจลูกอย่างที่สุด  คุณพ่อคุณแม่ที่เข้าใจลูกด้วยหัวใจ  และก่อร่างสร้างรูปลูกน้อยมาอย่างปราณีตเช่นนี้  เชื่อว่าลูกน้อยจะเติบโตขึ้นด้วยหัวใจที่งดงาม  ดีใจแทนลูกภูจริงๆ : ) 

ดีใจซะอีกทีที่คุณหมอเล็กเป็นครูที่จริงใจยิ่งนะคะ คนหนึ่งคนคงไม่สามารถรอบรู้ไปได้หมดทุกเรื่อง  คนที่เป็นครู  ก็ไม่ได้แปลว่าจะรู้มากกว่าลูกศิษย์เสมอไป  หากเรายอมรับความรู้ของกันและกันและแลกเปลี่ยนเรียนรู้จากกันและกันได้ด้วยมิตรภาพ ด้วยความรักที่จะให้แก่กันและกันอย่างแท้จริง   พี่แอมป์เชื่อว่าโรงเรียนก็จะกลายเป็นสวรรค์บนดิน here and now และ now and  forever เลยนะคะ 

ขอบพระคุณที่ตั้งใจและเต็มใจแวะมาขุดกรุเอ๊ยแวะมาเยี่ยมเยียนกันนะคะคุณหมอเล็ก พี่แอมป์รู้สึกชื่นใจจัง 

"ความรู้สึกชื่นใจที่ได้สัมผัสมิตรภาพที่เกิดจากความจริงใจ" เช่นนี้  เป็นรางวัลที่มีค่าที่สุดของพี่แอมป์เลยค่ะคุณหมอเล็ก  : )  : )   ; ) 

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี