คุณสุวิทย์ วัดหนู ลาจากไปอีกคน....เป็นการสูญเสียบุคคลกรที่มีคุณภาพ อีกคนของสังคมไทยก็ว่าได้ เราเรียกว่า พี่สุวิทย์ ฉันไม่รู้จักสนิทกับพี่มาก เจอกันแต่ในงานประชุม สัมมนา และในการชุมนุมต่างๆ
“ พี่น้องครับ ผมขอปรึกษาพี่น้องครับ “
คำๆนี้ ฉันจำได้อย่างขึ้นใจไม่ลืม การชุมนมที่สนามหลวงที่ผ่านมา ฉันชอบ สไตล์การพูดของพี่สุวิทย์มาก.....การที่พี่พูดว่า ....พี่น้องครับ ผมขอปรึกษา.....ไม่มีผู้นำม๊อบหรือน้อยรายที่จะสุภาพมากๆและอ่อนน้อม เท่าพี่อีกแล้ว
คำว่า “ ผมขอปรึกษา “ เป็นคำสุดยอดของเซียนชั้นครู
เราไม่ได้อยู่คนเดียวในสังคม ในโลก ...และเรายืนอยู่ต่อหน้าประชาชน คำนี้เป็นคำที่ดีที่สุด เมื่อเราจะทำอะไร ก่อนจะตัดสินใจอะไร ....อารมณ์ของประชาชน เราต้องฟังและเคารพและขอปรึกษา.....
นานมาก....สมัยฉันเรียนจบใหม่ๆ จำได้ว่า ฉันไปสมัครเป็น อาสาสมัครเพื่อสังคมของ มูลนิธิอาสาสมัครเพื่อสังคม และเขาให้ทำข้อสอบ โดยการ ไปเขียนบทความสะท้อนปัญหาสังคมมา
ตอนนั้นฉันเลือกเรื่อง ปัญหาในชุมชนแออัด ฉันสนใจเรื่องนี้ เพราะมาจากปัตตานี ก็ไม่เคยคลุกคลีการได้เข้า ไปเก็บข้อมูล น่าจะเป็นประสบการณ์ที่ดี
ฉันไปกับเพื่อน และมีโอกาสได้เจอ พี่สุวิทย์ ครั้งแรก ได้ฟังพี่เล่าเรื่องการทำงาน แนะนำพื้นที่
น่าสนใจมากๆ กับการที่ได้ฟังคนทำงานทีทำงานเป็นปากเป็นเสียงเพื่อคนในชุมชนแออัด
มาตลอดชีวิต ราวกับว่า ฉันมีโอกาสได้ฟัง... เพลงการต่อสู้ที่ยิ่งใหญ่จากนักรบ ผู้หนึ่ง.....
