. . . ชีวิตคนเรานั้นช่างสั้นนัก ....เราคงต้องเรียนรู้ที่จะรักสิ่งต่างๆ รอบข้างให้มากขึ้น เพราะที่จริงแล้วเวลาที่เรามีกันอยู่นี้ ....มีไม่มากเลย!!

        วันเสาร์ที่ผ่านนี้ ผมใช้เวลาเกือบทั้งวันอยู่ที่วัดพลงช้างเผือก อ.แกลง จ.ระยอง เพื่อร่วมงานพระราชทานเพลิงศพ พระครูนิพัทธธรรมนาท (นาท ติสฺสวโส) ท่านเป็นอดีตเจ้าอาวาสวัดพลงช้างเผือก ท่านเป็นพระที่ใกล้ชิดสนิทสนมกับครอบครัวของผมค่อนข้างมาก ท่านเป็นพระที่ผมรู้จักมาตั้งแต่ตอนที่ผมเป็นเด็ก

        ท่านเป็นทั้งพระ "นักพัฒนา" และพระ "สอนวิปัสสนา" ผมจำได้ว่ามีช่วงหนึ่งที่ท่านมาศึกษา/สอนวิปัสสนาอยู่ที่วัดปรินายก กรุงเทพฯ ช่วงนั้นผมได้มีโอกาสไปกราบท่านอยู่เนืองๆ แต่ตอนนั้นยังไม่รู้จักว่าวิปัสสนาคืออะไร รู้แต่ว่าไม่ใช่เรื่องที่ผมสนใจ ซึ่งท่านก็ไม่ได้ "ยัดเยียด" ที่จะสอนผมแต่ประการใด

         วันเสาร์ที่ 10 มีนาคม 2550 เวลา 16.00 น. คนนับพันถือดอกไม้จันทร์ เบียดเสียดกันขึ้นไปบนเมรุเพื่อนมัสการร่างที่ไร้ชีวิตของท่านเป็นครั้งสุดท้าย ผมมีความรู้สึกเหมือนกับเสียญาติผู้ใหญ่ที่ใกล้ชิดท่านหนึ่งไป เกิดความรู้สึกแวบขึ้นมาว่าชีวิตคนเรานั้นช่างสั้นนัก ….เราคงต้องเรียนรู้ที่จะรักสิ่งต่างๆ รอบข้างให้มากขึ้น เพราะที่จริงแล้วเวลาที่เรามีกันอยู่นี้ ….มีไม่มากเลย!!