การสูญเสีย หรือการพลัดพรากจากสิ่งที่รัก หรือเคารพบูชา เป็นทุกข์  แต่ขณะเดียวกันก็เป็นโอกาสให้เราได้ทบทวนสัจธรรมให้เกิดความแจ่มชัดและเห็นแจ้งมากขึ้น  อย่างที่ท่านอาจารย์นำเสนอผ่านบันทึกนี้ รวมทั้งความเห็นของอีกหลายท่าน ...
       ผมเขียนบทกวีนี้ไว้นานแล้ว  ขอดัดแปลงและนำมาฝากญาติๆอีกครั้งครับ ...

    อันความตาย  นั้นอยู่ใกล้  เพียงแค่เอื้อม
เมื่อมีเกิด  ก็มีเสื่อม  สูญสลาย
ใช่เรื่องใหม่  แต่คนเขลา  กลับเมามาย
หลงตัวตน  กันอยู่ได้  ทั่วโลกา

    ตะเกียกตะกาย  กอบโกย  ไม่รู้สิ้น
สัจธรรม  ไม่ยลยิน  ไม่ใฝ่หา
ปล่อยชีวิต  ให้ล่วงผ่าน  กาลเวลา
ใช้ชีวิต   อย่างไร้ค่า  ไปจนตาย (ก็มี) .