บนโลกใบนี้ที่น่าสนใจ ปลดปล่อยให้สรรพสิ่งเป็นไปอย่างที่สรรพสิ่งพึงประสงค์ ฉันคือส่วนหนึ่งของสรรพสิ่ง ที่เกิดขึ้นมาเพียงชั่วคราวแล้วมีอันต้องจากกันไป หยุดความคิดเพื่อการทำลายล้าง หยุดความรู้สึกแห่งความละโลบ พิจารณาให้เห็นคุณค่าแท้ ที่ซ่อนเร้นอยู่รอบกายของฉัน แม้นรอบกายนี้จะมีความหลากหลายให้ต้องพิศวง

   ตามความคิดไปทุกขณะ อย่าปล่อยปละให้ความคิดร้อนรนเพราะการเข้ามากระทบของสิ่งทั้งผอง พิจารณาเสียว่า สิ่งที่เข้ามากระทบนั้นเป็นเพียงปรากฏการณ์แห่งการเกิดขึ้นแล้วดับไป ไม่มีอะไรยั่งยืน เกิดแล้วดับ ดับแล้วเกิด เพียงชั่วครั้งชั่วคราว อันเป็นธรรมดาของสิ่งทั้งหลาย

   ร่างกายอันนี้เล่า ก็ใช่ร่างกายของฉันเมื่อไร เป็นเพียงส่วนประกอบของอะไรบางอย่างที่รวมตัวกันแล้วเป็นร่างๆหนึ่งเท่านั้น ถึงวันหนึ่งก็มีอันแตกสลายไป การเข้าไปยึดว่านี่คือฉันเห็นจะไม่ถูกต้อง ไม่มีอะไรเป็นของๆฉัน แม้นร่างกายนี้ก็ต้องละทิ้งกันไป เหมือนงูที่ลอกเอาคราบออกทิ้งไปฉะนั้น

   ท่ามกลางความหลากหลาย ใช่ร่างกายนี้เท่านั้นเพียงหนึ่งเดียว อื่นๆก็มีอยู่ อื่นๆที่ว่านั้นก็เป็นเพียงการประกอบกันของอะไรบางอย่าง มิใช่ของๆใครเช่นกัน วันหนึ่งก็สลายไปตามกาลเวลา

   ดังนั้น ทั้งหมดเป็นเพียงปรากฏการณ์เปลี่ยนผ่าน หากจะเคืองแค้น ฉันเคืองแค้นในอะไร ในเมื่อทุกอย่างเป็นเพียงการประกอบกัน หากจะละโมบ ฉันละโมบมาเพื่อประโยชน์อันใด ไม่เกินร้อยปีก็มีอันต้องลาจากกันไป ลูกที่ฉันบอกว่ารักนักหนา พ่อแม่ที่ฉันบูชาสักการะ ลุงป้าน้าอาที่ฉันให้ความเคารพ ในความที่ท่านเหล่านั้นเป็นบุพพการี ไม่เกินร้อยปีก็มีอันต้องลาจากกันไป

   วางภาระทั้งหลายลง เก็บมาหน่วงเหนี่ยวก็หนักอึ้งไปเปล่า ฝึกใจให้สงัด อย่าให้มารร้ายเข้ามากล้ำกรายแม้แต่เพียงน้อยนิด ฝึกใจให้สงบ ข่มใจให้ได้ พิจารณาให้เห็นความเป็นจริง สรรพสิ่งเพียงการเกิดและดับไปเท่านั้นเอง