เรื่องปกติของครูฝ่ายปกครองก็คือ พอเห็นนักเรียน(ที่น่าห่วง)จะเดินไปทักทายซะหน่อย เดินได้ไม่กี่ก้าว ว้าว..นักเรียนล่องหนไปแล้ว

   พอเปลี่ยนวิธีใหม่ ไม่เดินไปละเรียกมาคุยด้วยดีกว่า  ที่ไหนได้ คงดีสำหรับครู ..แต่ไม่ดีสำหรับเด็ก เพราะแต่ละคนมาด้วยหน้าตาที่แบกคำถามมาด้วยเหมือนลอกกัน "ผม..หนู ทำผิดอะไร"

   วันนี้มีวิธีใหม่ ..เล่นเอ็มดีกว่า เผื่อมีนักเรียนเข้ามาทัก ( ปรกติไม่ค่อยชอบเพราะวัยเดียวกันไม่ค่อยแช็ท ..สว.สูงวัยน่ะ มีแต่เด็กๆ ใช้ภาษาน่าปวดหัว ) ทนๆลดอายุลงหน่อย  และก็ได้ผล พอออนปุ๊บก็มีนักเรียนเข้ามาทักปั๊บ
  "ดีครู"
  "ดีจ้า  ใครน่ะ  รายงานด้วย "
  ภาษาประมาณนี้แหละก็จะแช็ทได้นาน คุยไปคุยมาเขาก็จะบอกความในใจ เช่นกลัวครูจัง ไม่รู้เป็นไง  ครูก็ได้ทีปรับความรู้สึกกันเสียเลย  บางคนก็ตัดพ้อว่าตัดผมเขาสั้นเลย(ตามความรู้สึกของเขา) ก็จะคุยขำๆตามน้ำไปว่า ก็ตัดให้ฟรีไม่ได้จ่ายตัง ดีออก ...

  ก็ได้พูดคุยกัน ความรู้สึกดีๆต่อกัน เด็กก็กล้าพูดคุยด้วย ไม่เห็นหน้ากันก็คุยได้สะดวกกว่าอีก

  นี่แหละประโยชน์ของการเล่น MSN  ครูฝ่ายปกครองชักชอบซะแล้ว