ใจฉันไม่ได้คิดถึงอะไร มันนิ่งๆ
<p style="margin-left: 18pt" class="MsoNormal"><span style="font-size: 14pt; font-family: Tahoma; color: black"> <br><span> </span>ฉันดีใจ ได้อยู่รวมกับ คนไข้ตัวเล็กๆ ยามที่ฉันเดินเข้ามาที่หวอด ชั้น 4 เป็นเวลา บ่าย 3<span> </span>คนไข้ตัวเล็กๆเหล่านี้นอนในที่อยู่ของตัวเองแต่ละเตียง ข้างเตียงก็มีแต่คนรักรอบข้าง </span></p> <p style="margin-left: 18pt" class="MsoNormal"><span style="font-size: 14pt; font-family: Tahoma; color: black"><span> </span>เด็กที่ป่วย เหมือนจะเข้าใจสภาวะที่ตัวเองเป็นอยู่ ดูไม่ซน ไม่แก่น หรืออาจจะหมดแรง หรือถูกพันธนาการไว้ด้วย ยา...ด้วยสายน้ำเกลือ ..ด้วยสายออกซิเจน</span></p> <p style="margin-left: 18pt" class="MsoNormal"><span style="font-size: 14pt; font-family: Tahoma; color: black"><span> </span>เด็กผู้ชาย เตียงตรงข้ามของฉัน น่าจะ อายุ 9-10 ขวบ ใบหน้าเขานิ่งๆ มียายนั่งข้างๆ นอนกับสายน้ำเกลือ ใบหน้าเหมือนถูกน้ำร้อนลวก เป็นช่วงๆ แต่ดูดีอยู่</span></p> <p style="margin-left: 18pt" class="MsoNormal"><span style="font-size: 14pt; font-family: Tahoma; color: black"><span> </span>เ<span style="background-color: #ffff99">ด็กหญิงเตียงข้างซ้ายของฉัน ไม่มีสายน้ำเกลือ ฉันไม่ได้ถามว่าเธอเป็นอะไร มีแต่ลอบยิ้มๆ เล่นกับเธอ และฉันก็ตีคิ้วเล่นกับเธอเป็นช่วงๆ เธอหัวเราะ ยิ้มอายๆ ทำให้ฉันก็หัวเราะกับตัวเองเบาๆ</span></span></p> <p style="margin-left: 18pt" class="MsoNormal"><span style="font-size: 14pt; font-family: Tahoma; color: black"><span> </span><span> </span><span style="background-color: #ffcc99">เธอจะกลิ้งไปมา บนเตียง แบบไม่รู้จะทำอะไร ในที่จำกัด โลกแคบๆแบบนี้ จากนั้น ก็เปิดลิ้นชักตู้ ข้างในเป็น ข้าวเหนียว ไก่ย่าง......</span></span></p> <p style="margin-left: 18pt" class="MsoNormal"><span style="font-size: 14pt; font-family: Tahoma; color: black"><span> </span>ฉันรีบเปลี่ยนชุดและไปขึ้นเตียงเบอร์ 26<span> </span>นักศึกษาพยาบาลชั้นปี 2 รอฉันอยู่ 5-6 คน น้องๆคงดีใจ ที่จะได้ทดลองงาน</span></p> <p style="margin-left: 18pt" class="MsoNormal"><span style="font-size: 14pt; font-family: Tahoma; color: black"><span> </span>ฉันนอนนิ่งๆ ยกแขนข้างขวา เลิกแขนเสื้อให้เตรียมพร้อมกับการ เรียนรู้ของน้องๆ<span> </span>แทงผิดจะเป็นไรไป...เพื่อน้อง ว่าเข้าไปนั่น</span></p> <p style="margin-left: 18pt" class="MsoNormal"><span style="font-size: 14pt; font-family: Tahoma; color: black"><span> </span></span><span style="font-size: 14pt; font-family: Tahoma; color: black"><span style="background-color: #ccffcc">“ คลำดู ถ้าเป็นเนื้อนุ่มๆ ไม่ใช่ แต่ถ้าคลำ แล้วเจอท่อๆ นี่ใช่เลย </span>“<span><span> </span>พยาบาลตัวจริง สอนนักศึกษาพยาบาล <span style="background-color: #ff99cc">ฉันก็ฟังไปด้วยอย่างตั้งอกตั้งใจ...เออ น่าลอง ใช่ ไอ้ท่อๆ ใช้ความรู้สึกด้วย</span></span></span></p> <p style="margin-left: 18pt" class="MsoNormal"><span style="font-size: 14pt; font-family: Tahoma; color: black"><span> </span></span><span style="font-size: 14pt; font-family: Tahoma; color: black">“<span> เฮ้ย<span> </span>แกมัด แล้วแกก็ตบแขนท่อนบน คนไข้ก่อนซิ...</span>”<span> นักศึกษาชายร้องบอกเพื่อนอีกฝั่งเตียง โดยคนอื่นก็รุมล้อมฉัน</span>จนมิด</span></p> <p style="margin-left: 18pt" class="MsoNormal"><span style="font-size: 14pt; font-family: Tahoma; color: black"><span> </span></span><span style="font-size: 14pt; font-family: Tahoma; color: black">“<span><span> </span>คะ น้อง แบบสบายๆ มั่นใจๆ<span> </span></span>“<span><span> </span>ฉันก็แบบยอมพลีแขนให้น้องนักศึกษา ทดลองหาเส้นเพื่อแทงเข็มเจาะเลือดเอาไปตรวจ</span></span></p> <p style="margin-left: 18pt" class="MsoNormal"><span style="font-size: 14pt; font-family: Tahoma; color: black">ฉันไม่ยากให้น้อง มือสั่น<span> </span>มั่นใจแหละดี ฉันจะได้ไม่เจ็บมากด้วย</span></p> <p style="margin-left: 18pt" class="MsoNormal"><span style="font-size: 14pt; font-family: Tahoma; color: black"><span> </span></span><span style="font-size: 14pt; font-family: Tahoma; color: black">“<span><span> </span>แทงแล้ว ก็แทงลึกๆ ไปคาเอาไว้ เลือดก้ไม่ขึ้น น่ะซิ </span>“<span> ว่าแล้ว พยาบาลตัวจริงก็ดันเข็มลงไปอีก ตอนนี้ฉันไม่ได้มองหรอกนะ เดาเอา มันก็หวาดเสียวอยู่นา</span></span></p> <p style="margin-left: 18pt" class="MsoNormal"><span style="font-size: 14pt; font-family: Tahoma; color: black"><span> </span></span><span style="font-size: 14pt; font-family: Tahoma; color: black">“<span><span> </span>เอ้า<span> </span>บอกให้ดูดมา 6 ซีซี นี่ มัน 7 แล้ว....</span>”<span><span> </span>พยาบาลบ่นเบาๆ</span></span></p> <p style="margin-left: 18pt" class="MsoNormal"><span style="font-size: 14pt; font-family: Tahoma; color: black"><span> </span>ฉันได้แต่นึกเอ็นดูน้องๆ นี่ถ้าไปทำกับเด็กๆ นี่ เด็กๆจะจ๊าก มั้ยนี่</span></p> <p style="margin-left: 18pt" class="MsoNormal"><span style="font-size: 14pt; font-family: Tahoma; color: black"> แล้วน้องๆก็มาช่วยดูเรื่องอื่นๆ เพราะเรื่อง ไฮไรท์<span> </span>จบไปแล้ว ก็เป็นเรื่อง วัดความดัน จับชีพจร เซ็นต์เอกสาร น้องยังช่วยฉันถอดตุ้มหูด้วย ลืมไป...</span></p> <p style="margin-left: 18pt" class="MsoNormal"><span style="font-size: 14pt; font-family: Tahoma; color: black"><span> </span></span><span style="font-size: 14pt; font-family: Tahoma; color: black">“<span><span> </span>ไม่มีญาติ มาด้วย หรือคะ </span>“<span><span> </span>พยาบาลถาม</span></span></p> <p style="margin-left: 18pt" class="MsoNormal"><span style="font-size: 14pt; font-family: Tahoma; color: black"><span> </span></span><span style="font-size: 14pt; font-family: Tahoma; color: black">“<span><span> </span>แฟนไป กรุงเทพคะ เดี๋ยวมา พรุ่งนี้ </span>“</span></p> <p style="margin-left: 18pt" class="MsoNormal"><span style="font-size: 14pt; font-family: Tahoma; color: black"><span> </span><span><span style="background-color: #ccffff">เตียงข้างซ้ายฉันเป็น คุณยาย ๆ ถามฉันเป็นภาษาเขมร ว่า ฉันเป็นอะไร ทำไมมาหาหมอ ภาษานี้ฉันเดาเอานะ</span>...คุณยายแขนขวาบวมมาก มานอนวันนี้รอผ่าตัด วันศุกร์ รอตั้ง 2 วัน ยายมีหลานสาวมาเฝ้าฉันก็ไม่ได้คุยกับยายและ</span></span></p><p style="margin-left: 18pt" class="MsoNormal"><span style="font-size: 14pt; font-family: Tahoma; color: black"><span>หลานสาวยายมากนัก<span> </span></span></span></p> <p style="margin-left: 18pt" class="MsoNormal"><span style="font-size: 14pt; font-family: Tahoma; color: black"><span> </span><span>แต่หลานสาวยาย คนนี้ก็ดีกับฉันมาก เห็นฉันไม่มีญาติมาดูแล</span>ถึงเวลาอาหาร <span style="background-color: #00ff00">เธอก็อาสาไปยกถาดอาหารเย็นมาให้ฉันด้วย</span></span></p> <p style="margin-left: 18pt" class="MsoNormal"><span style="font-size: 14pt; font-family: Tahoma; color: black; background-color: #00ff00">คงเพราะเห็นฉันอยู่ในชุดคนป่วย และใจของเธอที่อยากบริการคนแปลกหน้าอย่างฉัน</span></p> <p style="margin-left: 18pt" class="MsoNormal"><span style="font-size: 14pt; font-family: Tahoma; color: black"><span> </span>ตอนหัวค่ำ ท่ามกลางเสียงพัดลม และคนคุยกัน และเสียงทีวี </span><span style="font-size: 14pt; font-family: Tahoma; color: black">ละครที่ฉันไม่เคยดู แต่ดูก็สนุกดี ....เตียงตรงข้าม คนไข้ตัวเล็ก</span><span style="font-size: 14pt; font-family: Tahoma; color: black">มีญาติมาเยี่ยมเกินสิบ<span> </span>....สังคมเครือญาติ น่ารักเสมอ คนไข้เด็กๆก็รู้สึกอบอุ่นดี </span></p> <p style="margin-left: 18pt" class="MsoNormal"><span style="font-size: 14pt; font-family: Tahoma; color: black"><span> </span><span style="background-color: #ccffff">สักพัก ฉันก็ล้มตัวลงนอน เอาผ้าเช็ดหน้าปิดหน้า บังแสงไฟ</span></span><span style="font-size: 14pt; font-family: Tahoma; color: black"><span style="background-color: #ccffff"> ดึงผ้าห่มมาไว้ที่อก ...คืนนี้ ฉันไม่ได้ สวดมนต์ หรือ แผ่เมตตา</span>อย่างที่เคยทำทุกวัน ไม่รู้ว่าเหนื่อย หรืออะไร </span></p> <p style="margin-left: 18pt" class="MsoNormal"><span style="font-size: 14pt; font-family: Tahoma; color: black"><span> </span>แต่<span style="background-color: #99ccff">ใจฉันไม่ได้คิดถึงอะไร มันนิ่งๆ ใจมันถูกเห่กล่อมด้วยอะไรสักอย่าง พร้อมที่จะท่องไปในความมืด และมืด แล้วก็ดับ </span></span></p> <p style="margin-left: 18pt; background-color: #99ccff" class="MsoNormal"><span style="font-size: 14pt; font-family: Tahoma; color: black"> </span></p> <p style="margin-left: 18pt" class="MsoNormal"><span style="font-size: 14pt; font-family: Tahoma; color: black"><span> </span></span></p> <p style="margin-left: 18pt" class="MsoNormal"><span style="font-size: 14pt; font-family: Tahoma; color: black"><span> </span></span></p>
แวะมาเยี่ยมค่ะ คงต้องขออนุญาตเยี่ยมผ่านทางบล็อกนะค่ะ พี่ดอกแก้วเข้มแข็งอยู่แล้ว กำลังใจดี ๆ มีอยู่ในใจเราเยอะแยะค่ะ หายไว ๆ นะค่ะ ทานอาหารที่มีประโยชน์เยอะ ๆ นะค่ะ
Ranee
ทุนของจิตใจ อยู่ที่การมีสติค่ะ
.......................................
ขอบคุณคะ ต้องสะสมทุนเยอะๆ จะได้เอามาใช้ทัน
ยามขาดแคลน
มะปรางเปรี้ยว
สบายดีนะคะ พี่ก็ดีขึ้นเรื่อยๆคะ ขอบคุณนะคะ วันนี้ตอนเที่ยง ทานปลาคะ
เด็กๆกับคนสวน เขาทอดแห
ก ็เลยอาศัยทานด้วย...อิ่มเลย
พี่ดอกแก้วค่ะ
เมื่อวานหนูก็เพิ่งไปให้คุณหมอรตรวจแผลในหู หลังจากการผ่าตัดค่ะ เยื่อแก้วหู ก็ติดดีค่ะ แต่แผลที่เป็นรอยลงมีดในรูหู ยังแดง ๆ อยู่ ค่ะ คุณหมอก็ให้ยาหยอดหูมาหยอดอีก 14 วันค่ะ
วันนี้พี่ดอกแก้วอากาศเป็นงัยบ้างค่ะ คุณหมอนัดไปตัดไหมเมื่อไหร่ค่ะ
ในสังคม ... ก็ยังพบผู้ที่มีน้ำใจนะคะ "หลานสาวยาย คนนี้ก็ดีกับฉันมาก เห็นฉันไม่มีญาติมาดูแลถึงเวลาอาหาร เธอก็อาสาไปยกถาดอาหารเย็นมาให้ฉันด้วย"
ให้กำลังใจคุณดอกแก้วนะคะ
สวัสดีคะ
ใช่คะ สังคมเรา ยังน่ารักเสมอคะ
เ อื้อเฟื้อ ดูแลกันแม้ไม่ใช่ญาติพี่น้อง
อยู่อุบล ใช่มั้ยคะ ช่วง 11 ธ.ค. ที่ผ่านมา ดิฉันก็ไป ไหว้ พระเจ้าใหญ่อินแปลง วัดป่าใหญ่ กับแฟนคะ เป็นวันครบรอบ
ป ลูกถ่ายไตใหม่ ผู้บริจาคไต ของดิฉันก็อยู่ที่ อุบลฯคะ
แต่ไม่ทราบอะไรมาก
ระลึก ถึงผู้มีพระคุณที่ ให้ อย่างไม่มีขีดจำกัด ตั้งใจจะไปไหว้ ทุกปีคะ
อ้อ เดินทางไปอุบลฯ เพื่อประชุมนะคะ......
เดินทางบ่อยนะคะ....นักเดินทาง จริงๆเลยคะ
ขอบคุณคะ
สวัสดีค่ะพี่หน่อย
กว่าจะมีโอกาสมาคุยกันที่นี่ก็รู้สึกว่าแสนนาน อ่านสิ่งที่พี่หน่อยเล่าแล้วรู้สึกว่า..เป็นคนโชคดีเหลือเกิน ร่างกายแข็งแรง ไม่เคยมีโอกาสนอนโรงพยาบาลเลย ยกเว้นเฝ้าไข้......
นึกย้อนไปถึงวันหนึ่งที่พี่หน่อยโทรศัพท์คุยด้วยบอกว่า รอหมออยู่หน้าห้องผ่าตัด หรือห้องตรวจ ..ตอนนั้นเราคุยกันสนุกมาก หัวเราะแบบลืมตัวว่าพี่หน่อยอยู่โรงพยาบาล เหมือนหนังสั้น ๆ นะ ภาพตัดกันไปมา พอวางโทรศัพท์แล้วพี่หน่อยก็ไปนอนคุยกับสายน้ำเกลือ เส้นเลือด เสียงเครื่องมือแพทย์ เสียง...และเสียง เสียงในใจตัวเองซึ่งอาจปะปนไปด้วยเสียงแห่งความหวัง เสียงแห่งความกลัว เสียงแห่งชีวิต...
ในขณะเดียวกันนั้นเอ๋ก็ทำงานของตัวเองไปตามปกติ แม้จะเอาใจช่วยแค่ไหน แต่ก็ยังผิวเผินเหลือเกินสำหรับความเข้าใจถึงความความเจ็บปวดของพี่หน่อย....ดีใจที่เมื่อวันที่ 23-24 มีนาที่เราเจอกัน พี่หน่อยแข็งแรง ไม่ต้องถือไม้เท้าแล้ว ดูสดใสร่าเริงดี
อย่าลืมโทรศัพท์ไปคุยกันอีกนะคะ หวังว่าเสียงหัวเราะของเรา จะทำให้พี่หน่อยมีกำลังใจตลอดเวลา