สวัสดีค่ะพี่หน่อย

กว่าจะมีโอกาสมาคุยกันที่นี่ก็รู้สึกว่าแสนนาน  อ่านสิ่งที่พี่หน่อยเล่าแล้วรู้สึกว่า..เป็นคนโชคดีเหลือเกิน ร่างกายแข็งแรง ไม่เคยมีโอกาสนอนโรงพยาบาลเลย ยกเว้นเฝ้าไข้......

นึกย้อนไปถึงวันหนึ่งที่พี่หน่อยโทรศัพท์คุยด้วยบอกว่า รอหมออยู่หน้าห้องผ่าตัด หรือห้องตรวจ  ..ตอนนั้นเราคุยกันสนุกมาก หัวเราะแบบลืมตัวว่าพี่หน่อยอยู่โรงพยาบาล  เหมือนหนังสั้น ๆ นะ ภาพตัดกันไปมา พอวางโทรศัพท์แล้วพี่หน่อยก็ไปนอนคุยกับสายน้ำเกลือ เส้นเลือด เสียงเครื่องมือแพทย์  เสียง...และเสียง  เสียงในใจตัวเองซึ่งอาจปะปนไปด้วยเสียงแห่งความหวัง เสียงแห่งความกลัว เสียงแห่งชีวิต...

ในขณะเดียวกันนั้นเอ๋ก็ทำงานของตัวเองไปตามปกติ แม้จะเอาใจช่วยแค่ไหน  แต่ก็ยังผิวเผินเหลือเกินสำหรับความเข้าใจถึงความความเจ็บปวดของพี่หน่อย....ดีใจที่เมื่อวันที่ 23-24 มีนาที่เราเจอกัน พี่หน่อยแข็งแรง ไม่ต้องถือไม้เท้าแล้ว  ดูสดใสร่าเริงดี

อย่าลืมโทรศัพท์ไปคุยกันอีกนะคะ  หวังว่าเสียงหัวเราะของเรา  จะทำให้พี่หน่อยมีกำลังใจตลอดเวลา